๒๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๙ ความคิดชอบเป็นตัวที่จะดำเนินไปเพื่… — Transcript

ธรรมาวุโทวาส หลวงปู่สาครธรรมาวุโท วัดเวลุวั ตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี แสดงธรรมเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 2569 ความแก่ก็ไม่มีใครที่จะมาต้านทานได้ ความเจ็บไข้ได้พยาธิ ก็ไม่มีใครที่จะมาต้านทานได้ ความตายก็ต้านทานไม่ได้ ก่อนมันจะตาย เรามีเวลา เราจะทำตัวของเราแบบไหน เป็นผู้ปฏิบัติ หรือเป็นผู้มีพระไตรสรณคมในหัวใจ หรือเป็นผู้มี iPad iPhone ในหัวใจ วันนี้ตอนบ่าย ตอนฝนหลังฝนตก ก็เลยมาคุยกันกับพวกที่ไปเที่ยวกลับมา ยังไม่ได้ไปอีก 3 จังหวัด ยังขาดเมืองเลย แล้วก็ขาดหนองคาย ขาดบึงกา เมืองเลยก็พิพิธภัณฑ์หลวงปู่คำดี หลวงปู่ชอบ หลวงปู่ท่อน แล้วก็หนองคายของหลวงปู่เหรียญ ไปบึงกาก็ของท่านอาจารย์จวน จะเห็นที่มันแปลสภาพไปแล้ว อย่างของท่านอาจารย์จวน ของหลวงปู่เหรียญ แต่ไม่รู้จัดแบบไหน ตอนหลังเราไม่ได้เข้าไป ไม่ได้เข้าไปนานแล้ว หลวงปู่คำดีก็ไม่ได้ไปดู หลวงปู่ท่อนก็ไม่ได้ไปดูว่าจัดยังไง เดี๋ยวให้เค้าตัดต่อวีดีโอ ตัดต่อภาพมาแล้วก็มาเปิดดู นี่ไปตัดต่อกันอยู่ นี่ตัดภาพก่อน ภาพออกมาเป็นวีทัศน์ของหลวงตาบัวตัว ไม่ได้ให้ไปแวะดูหลวงปู่ หลวงปู่บุญ วัดศรีสว่าง ไปดูวัดดอนธาตุ แล้วก็ดูของหลวงปู่สุวัฒน์ แล้วก็ดูวัดป่าสารวันของหลวงพ่อพุทธ ของหลวงปู่มั่นบุตรบก ไปดูบุตรบกของหลวงปู่มั่น เอ้ย หลวงปู่เสา หลวงปู่มั่น แต่ดูภาพมันไม่ชัดนะว่าภาพบุตรสบกมันเป็นยังไง แต่ที่เขาถ่ายมาไม่ชัด มันเป็นเงา บุษบก 3 หลัง ตอนนั้นมันเท่าไหร่ 5 ล้านหรือเท่าไหร่ จำไม่ได้นะ ราคาแกะบุญสบก อัถิหลวงปู่เสา หลวงปู่มั่น หลวงปู่สิงห์ เก็บอยู่ในบุตรสบกของหลวงปู่มั่นนี่มัน 200 กว่าเม็ดอ่ะมั้ง ของหลวงปู่เสานี่มีอยู่ประมาณ 100 กว่าเม็ด ของหลวงปู่สิงห์นี่มีอยู่หน่อย ไม่มากของหลวงปู่สิงห์ แต่ของหลวงพ่อมั่นนี่เยอะนะ ขวดเน็ตกาแฟขวดแก้ว มันมุดรอดไปหากันได้ ของหลวงปู่มั่นกับหลวงปู่เสานี่ เพราะฝาปิดเกี่ยว เราปิดด้วยมือของเราเอง เสร็จแล้วเราก็เทปสายไฟพัน 3 รอบ แล้วก็เอาเชือกพันไปอีก 5 รอบ ดึงให้ตึงแล้วก็ผูก ผูกแล้วก็บีบคั่งลง วันที่ว่าเราเปิดวันไหน เราปิดวันไหน เราก็บีบคั่งวันที่ไว้ ทั้ง 2 ขวดของหลวงปู่เสา หลวงปู่มั่น ของหลวงปู่มั่นนี่ เอ้ย ของหลวงปู่เสานี่จะเป็นไข่จิ้งจก เม็ดเล็กๆ เม็ดเล็กกว่าไข่จิ้งจก แต่ของหลวงปู่มั่นนี่เม็ดใหญ่ วางไม่กลิ้งนี่ ขนาดนี้มั้ง ของหลวงปู่มั่นกลมอยู่ แต่วางไม่กลิ้ง มีเหลี่ยมกงแต่แบบมีเหลี่ยมหลวงปู่มั่น มีพระเคยทุบดู ข้างในเป็นขี้เฒ่านะ เปลือกนอกที่เราเห็นเปลือกนอกนี่จะเป็นกระจกคมคม เหมือนกับกระจก เคยเห็นที่พระเขาสรรพด ทุบดูเลยคว้านทุบเลยของหลวงปู่มั่น แต่อยู่ในพิพิธภัณฑ์หลวงปู่มั่นที่วัดป่าสุทธวาสนั่น เราเก็บไว้เฉพาะส่วนที่เป็นแก้ว ส่วนที่เป็นเม็ดไม่มีได้เก็บ เพราะไม่มีคนให้ ไอ้ส่วนแก้วนั้นเราเก็บอยู่ใน วัดที่กุฏิเจ้าอาวาส ที่เป็นแก้ว อันหนึ่งยาวซักขนาดนี้ เป็นกระดูกอยู่ท่อนนี้ ไม่ใช่ตัวสวม จะเป็นท่อนนี้

ครั้งนี้มันเป็นแก้วมาถึงตรงนี้ ปี 2512 แต่พอปี 2518 เป็นแก้วไปทั้งหมดแล้วก็ขาดออกเป็นชิ้นเล็ก ของหลวงปู่มั่นที่เป็นกระดูก เราเป็นคนเก็บรวบรวม อัตฐิของหลวงปู่มั่น ของหลวงปู่เสาที่วัดดอนธาตุนี่เขาเก็บไว้ที่ในวัดดอนธาตุนะ แต่เราเป็นคนไปจัดเฉยๆ ที่อัถิธาตุหลวงปู่เสาที่วัดดอนธาตุ ก็เก็บอยู่ในนั้นอยู่ ใส่บาตรไว้ บาตรลูกผู้เสา เป็นเข้าคนเข้าไปจัด อัถิหลวงปู่มันจะไหลไปทางองค์รูปปั้นหลวงปู่ เราจัดไว้นี่คืนเดียวจัดใส่ถ้วยแก้วเจรนยของฝรั่งเศส ระวางช่องไฟ แต่พอวันรุ่งขึ้นมามันไหลไปทั้ง กูว่าไฟฟ้า เขาบอกว่าวิศวกรมันทำเอียงน่ะมั้ง มันถึงไหลไปอยู่ข้างเดียว ต้องตัดสินด้วยกล้อง เอากล้องระดับมาวาง วางกล้องระดับลงในพาน กล้องระดับมันลงศูนย์หมด ตัวฐานตัวนี้ แต่อัถิหลวงปู่มันจะไหลไปติดอยู่ขอบขอบ ขอบถ้วยขอบขอบไอ้นั่น ก็เลยยอมแพ้ แต่เราลืมไปเอากาวกาช้างวาง เพราะตอนนั้นมันสุรมุนสุรกเกะแล้ว มันเราเป็นคนตัดสินใจทั้งหมดนะ คิดอะไรไม่ทัน มันจะไหลไปอยู่ขอบขอบจาน ขอบถ้วย

คือพิพิธภัณฑ์ของครูบาอาจารย์ มันไม่มีคำอธิบายเบื้องต้น เราไปเห็นตอนที่มันเป็นยอดเจดีย์ เราไปเห็นตอนมันเป็นยอดมณฑบ เราไม่ได้เห็นฐานที่ตั้งของการเดินมรรค งั้นเราก็เลยอยากคิดแบบใหม่ว่าทำให้มันเห็นว่าการเดินมรรคยังไง ที่จะนำพาคนข้ามวัฏฏะได้ คนที่จะต้องเห็นภัยของวัฏฏะ จะเห็นด้วยวิธีไหน เห็นด้วยตานอกหรือตาใน ตามี 2 ด้าน ตาข้างในก็คือตาใจ ตาข้างนอกก็คือตาหนังธรรมดา มันจะต้องเห็นจากตานอกก่อน แล้วถึงจะเข้าไปเห็นตาใน อย่างเม็ดมันขนาดนี่ แต่มันมุดรอดขวดไปได้ มันมุดไปยังไง มันเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ในขวดนี่ลดลงแต่ไปอยู่ทางนี้ของหลวงปู่ ม่านก็มุดรอดขวดมาอยู่กับหลวงปู่เสา หลวงปู่เสาก็ไปหาอยู่กับหลวงปู่มั่นได้ เพราะเรามีบัญชีคุม ของหลวงปู่มั่นมีกี่เม็ด ของหลวงปู่เสามีกี่เม็ด ตอนที่บรรจุบุตรสบกวัดป่าสารวัน เราเก็บรวบรวมมาตั้งแต่ปี 2512 ไปตามลายแทง ลายแทงของเราก็คือไปตามครูบาอาจารย์ ได้ข่าวว่าได้ไปแจกไว้ที่ไหน ได้เอาไปไว้ที่ไหนบ้าง ใครเป็นคนรับไป เราก็ตามไปเอา ของพวกคมนามูลนี่ได้มาเยอะจากในวัน

คมนามูล ได้มาหลาย ได้มาหลายองค์ เพราะเขาเอามาฝาก เอาแจกไว้กับลูกกับหลาน กับอะไรต่ออะไร เรื่องอัถิธาตุหลวงปู่มั่นหลวงปู่เสา ฉะนั้นการทำงานคราวนี้เราก็เลยอยากให้มันเป็นเรื่องง่ายๆ ไม่ได้เป็นเรื่องไกลตัวของผู้ปฏิบัติ ใครก็ตามที่มีความตั้งใจ ที่ว่าเห็นภัยของวัฏฏะ ไอ้การที่ว่าจะไปเห็นภัยของวัฏฏะนี่ เราเห็นดูสิว่าภัยพิบัติของโลก ภัยพิบัติของโลก ภัยพิบัติของสังสารวัฏ หรือภัยพิบัติในตัวของเราเอง ในตัวของเราเองนี่เราก็ต้านทานไม่ได้ ภัยพิบัติของโลกก็ดูที่ว่า เราอยากได้แดดแต่ก็ฝนตก เราอยากให้ฝนตกก็ได้แดด ไม่มีใครที่จะต้านทานได้ ความเกิด ความแก่ ความเจ็บไข้และพยาธิ ความตาย นี่ก็ไม่มีใครที่จะต้านทานได้ เรียกว่าภัยพิบัติ หรือจะเรียกอะไร หรือจะเรียกว่าสัจธรรม หรือจะเรียกว่าความจริงที่มีอยู่กับสัตว์ และสังขารโดยทั่วไป ถ้าเรากลับมาดู มันน่ายินดีเลย มันน่าลื่นลมเหรอ สมกับคำว่าสัมมาทิฏฐิ คือความคิดชอบ ความคิดชอบนั้นคือเป็นความคิดที่เห็นภัยของวัฏฏะ ฉะนั้นสัมมาสังกัปโปมันก็เกิดขึ้น สัมมาวาจามันก็เกิดขึ้น สัมมาวาจาสัมมากัมมันตะสัมมาอาชีวะ สัมมาวายามะสัมมาสติสัมมาสมาธิทิมันก็เกิดขึ้น แต่ทุกวันนี้เพราะสัมมาสังกัปโปมันไม่เกิด เพราะสัมมาทิฏฐิมันไม่เกิด มันไม่เกิดคือ

มันไม่เห็นขึ้นมาที่ตาของเรา ใจของเราก็เลยไม่เห็น ว่าภัยพิบัติรอบด้าน ดูเราพูดตั้งแต่สมัยที่หลวงตาติบาตยังไม่บวช เราบอกว่าในอนาคตข้างหน้า เข็มล่วงที่ไหนก็ตาม มันจะเดือดร้อนกันไปหมดนะ ใช่เข็มตกนะ ก็ดูฝนตก ที่ไหนท่วมไปแล้วหลายอำเภอนะ หรือพายุเข้ามาไปแล้วหลายอำเภอ บัดนี้ก็ต้องแจกจ่ายกัน ต้องไปช่วยกัน เอาอะไรไปก็เอาภาษีอากรของเรานี่แหละไปช่วยเหลือกัน เงินที่เอาไปลงนั้นเป็นเงินจากไหน จากงบประมาณของประเทศ งบประมาณของประเทศนั้นเอามาจากไหน ก็เอามาจากภาษีอากรของประชาชนโดยทั่วไป ที่พวกเราใช้ข้าวใช้ของทุกอย่างนั่น งั้นก็เราเดือดร้อนหรือไม่เดือดร้อน ภาษีอากรนั้นแทนที่จะเอาไปพัฒนาอย่างอื่น แต่เอาไปช่วยคนที่เดือดร้อนก่อน เป็นมันเป็นลูกโซ่ ห่วงโซ่ของอุปทาน ฉะนั้นถึงว่า พุทธเจ้าท่านถึงได้เห็นว่า โลกไม่น่ายินดี โลกไม่มีใครต้านทานได้ ความแก่ก็ไม่มีใครที่จะมาต้านทานได้ ความเจ็บไข้และพยาธิ ก็ไม่มีใครที่จะมาต้านทานได้ ความตายก็ต้านทานไม่ได้ แต่ก่อนมันจะตาย เรามีเวลา เราจะทำตัวของเราแบบไหน เป็นผู้ปฏิบัติ หรือเป็นผู้มีพระไตรสังคมในหัวใจ หรือเป็นผู้มี iPad iPhone ในหัวใจ

อันนั้นก็เรื่องของแต่ละคนที่จะเลือกเอา แต่พอมาถึงเวลาแล้วบัดนี้ ถ้าเราข้ามอบายภูมิไม่ได้ จิตใจเรายังตกอยู่ในความเศร้าหมอง จิตใจเรายังตกอยู่ในความขุ่นเคือง จิตใจเรายังตกอยู่ในความอิจฉาริษยา นี่หมายถึงว่า ข้ามอบายภูมิไม่ได้แล้ว หรือน้อยเนื้อต่ำใจ ไอ้นู่นก็ไม่พอใจ ไอ้นี่ก็ไม่พอใจ อยากให้คนโน้นเป็นอย่างโน้น อยากให้คนนี้เป็นอย่างนี้ อันนี้ก็เป็นการตกอยู่ในอบายภูมิ เป็นไปตามภาวะของสัตว์โลก สัตว์โลกที่มีนิสัยใจคออย่างไรเค้าก็ไปตามนั้น แต่เราเองก็มีนิสัยใจคอแบบของเรานี่ แล้วเราไม่ได้กลับมาดูตัวเราเลย เราทำอะไรที่มันเป็นประโยชน์กับตัวเองและผู้อื่นนั่น แล้วมาเห็นแล้วบัดนี้ งานของเราที่จะต้องทำมันใหญ่นักหนานะ แล้วจะเอาไปฝากไว้ที่ไหน แล้วจะเอาไปทิ้งที่ไหน ทิฐิมานะ อาสวกิเลสมู่นี้เราจะไปฝากไว้กับใคร จะเอาไม่มีคนเอาหรอก ความชั่วช้าต่างๆ ไม่มีใครเอา ไม่มีใครอยากได้นั่น แล้วเรายังหอบหิ้วมา หลายภพหลายชาติเรายังจะต้องหอบหิ้วมันต่อไป ถ้าเราไม่วาง ฉะนั้นวิธีการคิดที่เป็นสัมมาทิฏฐิ คือความคิดชอบ นั่นเป็นตัวที่จะดำเนินไปเพื่อข้ามวัฏฏะ ถ้าเรายังไม่มีความคิดชอบ มันก็ยังหลงระเลิงอยู่ในอารมณ์ต่างๆ ที่ทำให้เกิดความขุ่นเคือง ที่ทำให้เกิดความอิจฉาริษยา ทำให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ เป็นอารมณ์ที่มันจะนำพาเราลงอบายทั้งนั้น

นะ ฉะนั้นถึงว่าผู้ปฏิบัติที่จะนำพาตัวเองข้ามวัฏฏะ จะต้องทำอารมณ์ให้เหลือน้อย เมื่ออารมณ์เหลือน้อยแล้วบัดนี้ เราก็ตั้งใจปฏิบัติ ตั้งใจนึกคำ เราจะทำบริกรรมชวนะ หรือจะทำสมถกรรมฐาน หรือจะทำวิปัสสนากรรมฐาน หรือจะทำฌาน มันก็ไม่มีตัวไหนที่จะมาดึงออกไปจากความตั้งใจของเราที่มีศรัทธาอยากจะทำไอ้นู่น อยากจะทำไอ้นี่ แต่บัดนี้ มันมีแต่อารมณ์ต่างๆ ที่มาดึงเราออกจากที่จะเป็นไปกับมรรคผลนิพพาน ดึงให้เราไขว้เขาไปตามอารมณ์ต่างๆ ทางชาวโลก ตามอะไรต่ออะไรต่างๆ ไปตามข่าวสารบ้านเมือง ไปตามอะไรต่ออะไร สุดท้ายมาก็หมดเวลา พอมีเวลาอันเดียวคือ ตาย ตายแล้วถึงจะมาตั้งใจปฏิบัติ ไม่มีทาง หมดโอกาสในชาตินี้แล้วก็หมด ถ้าเราไปตกอบาย ไม่มีทางที่เราจะมามีลมหายใจได้ ที่เราจะมานั่งอย่างสุขสบายได้ มีแต่ถูกทรมานด้วยรูปแบบต่างๆ ในอบายก็มี มีอสุรกาย มีสัตว์นรก มีสัตว์เดรัจฉาน

อันนั้นก็เรื่องของแต่ละคนที่จะเลือกเอา แต่พอมาถึงเวลาแล้วบัดนี้ ถ้าเราข้ามอบายภูมิไม่ได้ จิตใจเรายังตกอยู่ในความเศร้าหมองจิตจิต ใจเรายังตกอยู่ในความขุ่นเคือง จิตใจเรายังตกอยู่ในความอิจฉาริชยา นี่หมายถึงว่าอข้ามอบายภูมิไม่ได้แล้ว หรือน้อยเนื้อต่ำใจ ไอ้นู่นก็ไม่พอใจไอ้นี่ก็ไม่พอใจอยากให้ คนโน้นเป็นอย่างโน้นอยากให้คนนี้เป็น อย่างนี้อันนี้ก็เป็นการตกอยู่ในอบายภูมิ เป็นไปตามภาวะของสัตว์โลก สัตว์โลกที่มีนิสัยใจคอยังไงเค้าก็ไปตาม นั้น แต่เราเอง ก็มีนิสัยใจคอแบบของเรานี่ แล้วเราไม่ได้กลับมาดูตัวเราเลย เราทำอะไรที่มันเป็นประโยชน์กับตัวเองและ ผู้อื่นนั่น แล้วมาเห็นแล้วบัดนี้งานของเราที่จะต้อง ทำมันใหญ่นักหนานะ แล้วจะเอาไปฝากไว้ที่ไหนแล้วจะเอาไปทิ้ง ที่ไหนทิฐิมานะอาสวกิเลสมู่นี้เราจะไปฝาก ไว้กับใคร จะเอาไม่มีคนเอาหรอก ความชั่วช้ากต่างๆไม่มีใครเอาไม่มีใคร อยากได้นั่น แล้วเรายังหอบหิ้วมา หลายภพหลายชาติเรายังจะต้องหอบหิ้วมันต่อ ไป ถ้าเราไม่วาง ฉะนั้นวิธีการคิดที่เป็นสัมมาทิฏฐิ คือความคิดชอบนั่นเป็นตัวที่จะดำเนินไป เพื่อข้ามวัฏฏะ ถ้าเรายังไม่มีความคิดชอบมันก็ยังหลง ระเลิงอยู่ใน อารมณ์ต่างๆ ที่ทำให้เกิดความขุ่นเคืองที่ให้เกิดความ อิจฉาริษยาทำให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ เป็นอารมณ์ที่มันจะนำพาเราลงอบายทั้งนั้น

นะฉะนั้นถึงว่าผู้ปฏิบัติ ที่จะนำพาตัวเองข้ามวัฏฏะ จะต้องทำอารมณ์ให้เหลือน้อย เมื่ออารมณ์เหลือน้อยแล้วบัดนี้เราก็ตั้ง ใจปฏิบัติ ตั้งใจนึกคำเราจะทำบริกรรมชวนะ หรือจะทำ สมถกรรมฐานหรือจะทำวิปัสสนากรรมฐานหรือจะ ทำฌาน มันก็ไม่มีตัวไหนที่จะมาดึงออกไปจากความ ตั้งใจของเราที่มีศรัทธาอยากจะทำไอ้นู่น อยากจะทำไอ้นี่ แต่บัดนี้ มันมีแต่อารมณ์ต่างๆที่มาดึงเราออกจาก ที่จะเป็นไปกับมรรคผลนิพพานดึงให้เราไขว้ เขไปตามอารมณ์ต่างๆ ทางชาวโลกตาม อะไรต่ออะไรต่างๆไปตามข่าวสารบ้านเมืองไป ตามอะไรต่ออะไรสุดท้ายมาก็หมดเวลา พอมีเวลาอันเดียวคือตายตายแล้วถึงจะมา ตั้งใจปฏิบัติไม่มีทาง หมดโอกาสในชาตินี้แล้วก็หมด ถ้าเราไปตกอบาย่ะไม่มีทาง ที่เราจะมามีลมหายใจได้ ที่เราจะมานั่งอย่างสุขสบายได้มีแต่ถูก ทรมาน ด้วยรูปแบบต่างๆ ในอบายก็มีมีอสุรกายมีสัตว์นรกมี สัตว์เดรัจฉาน สัตว์สัตว์เดรัจฉานมีกี่เผ่ากี่พันว่ากัน ไป เรามีโอกาสที่จะได้มาปฏิบัติมั้ย อย่างไปอยู่ในเปนี่ก็มีแต่แย่งกันกินเห็น กัน 2 ตน ตัวหนึ่งต้องตายเป็นอาหารอีกตัวหนึ่งเป 2 ตน แล้วพอลมมาพัดเหลือตั้งแต่กระดูก

ลมมาพัดก็กระดูกก็มีเนื้อมีหนังขึ้นมา ใหม่เราก็ไปสู้กันใหม่ เมื่อเรามีโอกาสดีกว่าตัวอื่นตัวอื่น เราก็ได้กินเขาถ้าเรามีโอกาสน้อยกว่าเขา ก็กินเราแล้วแต่สติปัญญาของที่จะ ทำลายกันเองกินกันเองเป็นอาหาร มี 12 ตระกูล ตระกูลที่หนาแน่นที่สุดก็คือกินกันเอง นรกมี 16 แดน แต่ละแดนมี 16 บ่อ มีบ่อพิเศษอีกบ่อหนึ่งก็คือ โลกันตนรก อันนี้เขาเรียกนิพพานของเมืองนรก ไม่มีแสงสว่าง แม่พพุทธเจ้าตรัสรู้ก็ตามจะเห็นแสงแว๊บ เดียวเหมือนกับแสงฟ้าแลบ บางคนก็ท่านได้สาธุว่าพระพุทธเจ้าตรัสรู้ แล้ว พุทธเจ้าตรัสรู้ไปไม่รู้กี่ล้านองค์ก็ได้ เห็นแต่แสงแว๊บแค่นั้น นึกได้อยู่ว่าพพุทธเจ้าตรัสรู้ ในโลกันตนรก ไม่มีอายุ ที่ตำนานเพูดไว้ว่าคือมีนิพพานเมืองนรก อวิกีนรกนี่ยังมีอายุนะโลหะคัมภีร์ก็มี อายุน้อยลงมา มาถึงเป็นนรกธรรมดา แต่ละแดนนั้นมี 16 บ่อ ของการทรมาน แล้วมี 16 แดน

ในนรก เปมี 12 ประเภท อสุรกายอีก นี่แหละพวกที่ข้ามวัฏฏะไม่ได้ จะต้องกลับไปตก ในอบายภูมิ 4 แน่นอน ไม่มีโอกาสที่จะได้กลับมาเกิดเป็นมนุษย์ อีกนานเท่าไหร่ยังไม่รู้ เรายังไม่เห็นโทษเห็นภัยมันเลยขณะที่เรา กลับมาเกิดเป็นมนุษย์แล้วนี่นี่เรายังไม่ เห็นโทษไม่เห็นภัย ยังไม่เห็นอันตรายกับชีวิตของเรายังไม่ เห็นอันตรายกับจิตใจของเรา แล้วเราจะอยู่ยังไงต่อไป เพราะวันข้างหน้า เราจะไปหวังวันพรุ่งนี้ซะก่อนถึงจะทำความ เพียร หรือเมื่อวานนี้เราทำเป็นยังไงวันนี้เรา ทำได้แค่ไหนเดินได้กี่ชั่วโมงนั่งได้กี่ ชั่วโมงพิจารณาอริยสัจ 4 ได้มั้ยหรือพ ภาวนาบริกรรมชวนะได้มั้ย มันจะต้องถามตัวเองอยู่ตลอดเวลา ถ้าเรามีเวลาที่จะถามตัวเองลองถามตัวเอง ดูสิ วันนี้จิตสงบ หรือจิตไปอยู่กับ iPad iPhone หรือติดกับจิตไปอยู่กับข่าวสารบ้านเมือง นั่น ถึงแม้เราอยู่ในวัดก็จริงอยู่ แต่จิตใจเราไม่ได้อยู่ในวัดเลย เมื่อจิตใจไม่ได้อยู่ในวัดแล้วมันจะได้ อะไร

มันไปอยู่กับสื่อสารมวลชนไปอยู่กับอะไร ต่อมิอะไรต่างๆ มันไม่เคยเข้ามาหาคำว่าพุทโธเลยสักคำ เดียววันๆคืนล่วงไปเฉยๆไม่เคยได้เห็นเลย คำว่าพุทโธเป็นยังไง ร่วมทำบุญถวายปัจจัยสนับสนุน โครงการของหลวงปู่สาครธรรมวุโได้ที่ ธนาคารกรุงไทยสาขาทองผาภูมิ เลขที่บัญชี 718 0 317 07 1