๒๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๖๙ ให้เฝ้าสังเกตดูตัวเองสิ่งที่เราทำใ… — Transcript

ธรรมาวุโทวาส หลวงปู่สาครธรรมาวุโท วัดเวลุวั ตำบลท่าขนุน อำเภอทองผาภูมิ จังหวัดกาญจนบุรี แสดงธรรมเมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2569 การทำงานในด้านการทำสมาธิภาวนา การปฏิบัติ ความตั้งใจของเรามีมากน้อยแค่ไหน ศรัทธาในพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์มีมากขนาดไหน หรือเรามีแต่ศรัทธากับ iPad iPhone มีศรัทธา แต่กับข่าวสารบ้านเมืองแต่ไม่เคยมีศรัทธา กับตัวเองที่จะมาปฏิบัติเพื่อจะนำพาตัวเองข้ามวัดตะเลย วันนี้พี่ใหญ่อยู่ไม่ไกลนะ เมื่อคืนนี่มาเอาต้นขนุนไปต้น เลยกำแพงไปซะหน่อย โค่นต้นขนุน ขนุนไม่มีลูก ไม่มีลูกก็โค่นลงมาดูก่อน ไม่ธรรมดาพี่ ไม่รู้มันน่าจะมาลงมาทางภูเขาแล้วก็มาชนกำแพง มาชนกำแพงแล้วก็เลี้ยวไปหาต้นขนุน มันไม่มีลูกหรือโมโหเอามันซะเลย ต้นขนุนไปต้นนึง ไม่รู้มันจะเข้ามากุฏิหลวงตาหรือเปล่า เพราะกุฏิหลวงตามีลูกซ่าน มีลูกซ่านอยู่ต้นนึงอยู่ข้างล่างต้นนึง ข้างบนนี้ต้นนึง ถ้ามันถูกกินมันนะ ถ้ามันเข้ามาได้ยินเสียงอะไรข่มคำขมๆ ก็อย่าไปสนใจ แต่ทางด้านนี้ไม่มาไม่ต้องมาเดิน

กลางคืนมันเข้ามาได้นะในศาลา ศาลาทำพระ สงก้อนน้ำอ้อยนะบันได 5 ลูกมันขึ้นไป บันไดไม้นะ บันไดไม้แบบนั้นน่ะมันขึ้นได้นะ บันไดไม้ มันได้ 5 ลูกมันขึ้นไป พอมันเข้าไปในตัวอาคารน่ะมันไปเหยียบไม้กระดานไม้กระดาน มันบางแล้วบหัก ขึ้นบันได เนี่ยบันไดเนืขึ้นได้สบาย ขึ้นมาเข้าในศาลาได้สบาย ที่ทำพระที่ก้อนน้ำอ้อยมันขึ้นบันไดไป บันไดตอนบันไดลูกมันหนานี่มันไม่หัก แต่พอเข้าไปในข้างในน่ะ มันเข้าไปสุดตัวมันไปหัก อยู่ที่บ้านไร่นี่ขึ้นบ้าน ไอ้พายงามพอขึ้นไปบนบ้านเขาได้แต่ไอ้น้ำ หนักของตัวมัน กลับบ้านมันรับกันไม่ได้ลงทั้งหมดเลยโคม ลงไปบ้านเ้า ลงไปทั้งหมด ช้างก็ตกลงไปด้วยกัน ขึ้นบ้านเ คานมันหักลงไปที่มันไล่ แต่หลายวันมาอยู่ตรงนี้ ไม่มีรอยมาแต่มีแต่รอยกลับไปทางนู้นก็ แสดงว่าลงมาบนเขาลงมาบนเขาแล้วก็มาชนกำแพงแล้วก็เลี้ยวไว ยังไม่ได้ตัดสินใจลุยกำแพงเข้ามาท้องมัน หิวหรือเปล่ามันถูกกลิ่นมา ยังวนเวียนอยู่แถวนี้ ขนุนมีสุขหรือยังนัด หุ จับ มันก็กินน่ะสิ พอเจาะแล้วมันกันสุกมันเจาะมันยังไม่สุก

เจาะลูกใหม่ เจาะให้มันสุก พอพอไปเจาะแล้วมันก็จะสุกเร็ว บ่มไว้ ไปเคาะไว้ก่อนบ่มขนุน ขนุนนี่เขาจะเอาไม้เสียบเข้าไปที่ยวงมัน แล้วก็เคาะ มันขึ้นมากินได้ มันสุข ไอ้พวกนี้เ้าเเจาะ อีกวันลุงขึ้นมาก็สุขมันถูกอากาศ ที่ต้นกุฏิหมอน่ะมันกินจนหมดแล้ว เหลือแต่เม็ดมันทิ้งไว้ วันพรุ่งนี้ มีงานถวายพระราชกุศล ในพระราชินีในรัชกาลที่ 7 พากันขึ้นมาใส่บาตร ขึ้นมาใส่บาตรตั้งจิตอุทิศกุศลให้พระราชินีในรัชกาลที่ 7 แต่ก็มีข่าวหนึ่งมาว่าพระองค์ภาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ปากันแผ่เมตตา ปากันทำใจ ให้เห็นเป็นคนเป็นธรรมดาของการเจ็บไข้ได้ป่วย เราเองก็จะป่วย ไม่ใช่ว่าเราจะไม่ป่วยนะ เราก็จะป่วย ไม่ใช่มีแต่คนอื่นป่วย ถึงวันหนึ่งเราก็จะป่วย อย่างอาตมาเป็นไข้อยู่ตั้งหลายเดือน เพิ่งมาดูตอนเดือนกุมภาพันธ์ มันเจ็บคอ พอเจ็บคอแล้วบัดนี้ก็พ่นยา พ่นฟ้าทลายโจร ตอนเช้าตอนเย็นมันก็หายเจ็บคอ พอบรรลุขึ้นมา

เสียงมันหายไปบัอ้าวแล้ว จนกระทั่งว่าเดือนเมษายน วันที่ 10 กว่าเมษายนมั้ง ก็เลยลองเอาเกสร 108 มาฉันลองดู บีบมะนาวใส่ 3 ลูก 4 ลูก 2 ลูก 3 ลูกไม่ มีรสมะนาว มันเป็นอะไรของมันยังถามเว่าเอามะนาวใส่ หรือเปล่า ไม่มีรสมะนาวใส่กับเกสร 108 พอวันที่ 3 ที่ 4 มาก็เสียงก็เริ่มดีขึ้น พอรู้จักเปรี้ยว เสียงมันก็จะเริ่มดีขึ้นมา ก็ใส่มะนาวทุกวัน โอ้โหตอนหลังมาตอนสุดท้ายมานี่เปรี้ยวเต็มที่เลยไม่เอาเลย ใส่ลูกเดียวก็เปรี้ยวิ พรหมมาปลายเมษายนวันที่ 30 เมษายนกลับไข้ ขึ้นหนาวสั่นเอ้าอะไรของมึง พอมาตรวจมาเติดแล้วภายหลังมาตอน 4:00-5 โมลงไปตรวจถึงได้รู้จักว่าง

น้ำดีอักเสบ เก็ให้ยาให้ยาไปได้ 12 วัน จะให้ 14 วันไม่ครบ ก็เลยให้ยาฉันยาฉันก็ฉันได้วันเดียว มันกัดกระเพาะ แต่ก็ดีขึ้น ตั้งแต่ให้ยามาไม่มีไข้ เราเป็นคนอีกแบบหนึ่ง เวลาเก็บไข้ได้ป่วยมาไม่รู้สึกไม่รู้จัก ว่ามันป่วย ไม่รู้จักว่ามันเป็นไข้ มันหนาวมันร้อนก็ไม่รู้จัก ห่มอย่างปี 24 ห่มแค่ผ้าจีวร พอห่มไปห่มมามันต้องซักผ้าจีวรทุกวัน มันเหม็นเวลาเหงื่อออกแต่เราไม่รู้จักว่า มันเป็นไข้ ไม่รู้จักว่ามันเป็นไข้แต่เห็นเงื่อออก ตอนนั้นล่ะ ตอนหยุดไข้เหงื่อมันออกเหงื่อมันออกพระ จีวรมันเหม็น เอามาใกล้ตัวไม่ได้เลย ภายหลังมาพระก็เลยบอกว่าท่านอาจารย์ไม่ไหวหรอกสักพระกี่วันทั้งวันนี่ทั้งกลางวันทุกวันนี่ มันก็ไม่แห้งอีกซักกลางคืนต้องย่าง มันถึงจะแห้งเอาผ้าห่มมาห่ม ห่มผืนนี้มันไข้เหงื่อออกมันเหม็นโยนทิ้งไว้ก่อนเอาพื้นใหม่มาห่มต่อ ไม่ต้องซักเอาไว้ตอนกลางวันถึงซัก หมดพระจีวรหมดผ้าห่มไปทีละ 2 ผืน 3 ผืน

คืนนึงกลัวมันจะหายไข้ การทำสมาธิภาวนา เรารู้จักภาวะที่มันเกิด โลคาพยาธิ มันจะมีสัญญาณเตือนความไม่ปกติขึ้นมาที่ใจของเรา พอมีสัญญาณเตือนขึ้นมาที่ใจของเรารู้ว่า ความไม่ปกติมันจะเกิดขึ้นกับกาย มันจะทำหน้าที่ของมันเลยเข้าสมาธิภาวนา หายเงียบ เพราะเราตั้งเจตนาไว้ว่า ถ้าอาการของกายมันยังกระเพื่อมอยู่ เราต้องไม่ออกมารับรู้มันปล่อยให้มันเป็น อยู่นั่นน่ะมันจะเป็นนานเท่าไหร่ เราก็กลับเข้าไปอยู่กับความรู้ของเรา อยู่กับความเย็นความสบายของเรา ความไม่มี เราเข้าไปอยู่กับความไม่มีไม่มีอะไรสักอย่าง มีแต่ความรู้ จนกว่าร่างกายมันจะหายกระเพื่อม นั้นเราตั้งเจตนาไว้ว่าเมื่อร่างกายมันกระพึเรื่องเราจะต้องเข้าไปอยู่กับหน้าที่ของการทำสมาธิภาวนา มันกระเพื่อมแค่นี้มันจะถึงคราวจุติภพมั้ย หรือมันเป็นเก็บไข้ได้ป่วยธรรมดา ถ้าถึงคราวที่จะจุติภพ เราจะต้องทำหน้าที่อีกอย่างในการทำสมาธิภาวนานะ แต่ถ้ามันเป็นเจ็บไข้ได้ป่วยธรรมดาไม่ถึงขั้นที่จะจุติภพ เราก็ไปพักจิตอยู่ในที่พักจิตของเราที่มันขาดจากอารมณ์ต่างๆ เหลือแต่ความรู้อันเดียว จะว่าอะไรก็ว่าไม่ว่าอะไรก็ไม่ว่า แต่เราทำหน้าที่ของเราเท่านั้น ก่อนที่เราจะเข้าไปนั่นมันจะเกิดความรู้ขึ้นมาก่อนว่าการเจ็บไข้ได้ป่วยมันเป็นเรื่องปกติของมัน

หรือเป็นเรื่องที่จะต้องจุติภพ ถ้ามันเป็นเรื่องที่จะจุติภพเราจะทำหน้าที่อีกแบบนึง การเข้าจิตการทำกิจ เข้าไปตั้งแต่รูป 4 อรูปสา 4 จนถึงสัญญาเวทยิตนิโรธ ตามที่เราตั้งเจตนาไว้ว่าพอเรามีความรู้ขึ้นมาว่ามันจะถึงคราวจุติภพอื เราก็ถอยจิตออกมาตามลำดับ มาระหว่างกลางฌานทั้ง 4 รูปกับอรูปฌานต่อกัน มาพิจารณาถึงเรื่องธาตุเรื่องขันธ์ พิจารณาถึงกรรม พิจารณาถึงอายุไข เมื่อมันถึงคราวที่จะสิ้นสุดอายุไขหรือสิ้นสุดกรรมหรือสิ้นสุดทั้งกรรมทั้งอายุไข หรือเกิดอุปฆาต อุปฆาตด้วยโลคาธิต่างๆ หรือโรคภัยไข้เจ็บ ปัจจุบันทันด่วน อันนี้เรียกอุปฆาตทั้งหมด ถ้าถึงเวลาจะจุติภพบัดนี้เรากำหนดได้มั้ย วันเวลาที่เราต้องการ คือวันเพ็ญ เดือนไหนก็ได้ ขอให้เป็นวันเพ็ญ หรือกำหนดไม่ได้เป็นไปไม่ได้เวลาน้อย จำกัดไม่ถึง ถ้าไม่ถึงก็วันไหนก็ได้ ถ้ามันไปไม่ถึงตามแนวทางของพระโยคาวจร เจ้าเราเอาวันไหนก็ได้เวลาไหนก็ได้ พร้อมที่จะจุติภพ เมื่อธาตุขันธ์มันแตกมันดับเราก็ไปตามแนวทางของเราที่เราได้ฝึกหัดอบรมตัวเองไว้ ระหว่างกลางฌานทั้ง 4

จุติภพในระหว่างกลางฌานทั้ง 4 รูปกับอรูปต่อกัน นั้นไม่มีสมมติ เพียงแค่รู้ว่าอยู่ระหว่างกลางซานทั้ง 4 เท่านั้น บอกได้แค่นั้นว่าจุติภพแล้ว จบ ไม่มีคำอธิบาย ถ้ามีคำอธิบายก็เป็นสมมติ ไม่ใช่วิมุตติ ไม่มีคำอธิบายต่อ ฉะนั้นการทำหน้าที่ในการเก็บไข้ได้ป่วย ในการเตรียมการ ถ้าเราไม่เตรียมการไว้ก่อนไม่มีทางหรอก เหมือนกับที่หลับที่นอนนอนที่อยู่ที่อาศัยกุฏิวิหารต่างๆ เราต้องทำไว้ก่อนถึงจะมีที่นั่งที่นอน ถ้าเราไม่ทำไว้ก่อนไม่มี เราไปที่ไหนเราก็ไปอยู่กับดินกินกับทรายไปอย่างงั้น เพราะเราไม่ทำไว้ก่อน แต่ถ้าหากเราทำไว้แล้วไปที่ไหนก็มีมี กุฏิวิหารของเราโดยเฉพาะ อย่างคนที่เ้าสร้างอาวาสสร้างอาราม อย่างนางวิขสาขานี่จะสร้างพระคันธกุดีของพระผู้มีพระภาค ด้านหลังออกไปก็จะเป็นของพระเถระ มีพระมหากัสสัปปะ พระโมคคัล พระสารีบุตร พอหลังออกไปอีกหน่อยหนึ่งก็จะเป็นกุฏิพระอานนท์ เวลาเขาสร้างกุฏิวิหาร ก็เอาพระพุทธเจ้ามาไว้ข้างหน้า เอาพระเถระไปไว้ข้างหลังวัด พวกที่ทำความพากความเพียรพวกที่จะเดินยมกรม พวกที่จะภาวนาพวกที่จะสาธยายพุทธพจน์ พวกที่จะทำหน้าที่ของความเป็นสมณะ จะเป็นการอบรมพระใหม่หรือจะเป็นการอบรมพระผู้ที่จะเข้ามาบวชใหม่

เขาจะเอาไปไว้ข้างหลัง อย่างเวรุวัน เวรุวันมหาวิหาร ที่พระเจ้าพิมพ์ศาลสร้างถวายพระพุทธเจ้า พระนางเขมา มเหสีของพระเจ้าพิมพ์พิสาร ไปฟังเทศน์พระพุทธเจ้าที่รัทธิวัน ไม่พอใจในการแสดงธรรมของพระพุทธเจ้าในเรื่องอริยสัจ 4 คือทุกข์คือสมุทัยคือมรรคคือนิโรธ เพราะเขาเป็นคนสวย เขาเป็นคนมีสุขภาพอนามัยดี เขายังไม่มีทุกข์ คือพระพุทธเจ้าแสดงธรรมไปตามลำดับที่เรียกว่าอนุบุพิกถาศีลกถา ภาวนากถา อริยสัจ 4 มาฟังตรงนี้ไม่พอใจ ไม่พอใจแล้วก็ไม่พบหน้าพระพุทธเจ้าอีกเลย วันที่พุทธเจ้าเข้าไปสรรในพระราชวังวัน ลุงขึ้นมาก็ไม่ออกมาพบหน้าพระพุทธเจ้า เจ้า เพราะไม่พอใจขัดเคืองจิตใจ วันที่ไปถวายเวรุวันก็ไม่ไป จนสร้างเวรุวันเสร็จก็ไม่ไป ส่วนพระเจ้าพิมิสานี่ไป ส่วนพระนางไม่ไปมเหสี ด้วยสติปัญญาของพระโสดาบัน เขาออกอุบายไปให้ทุกคนร้องเพลง ให้แอวด้วยเวรุวันมหาวิหาร เมื่อก่อนมันเป็นที่ให้อาหารเต่าและกระแต มาบัดนี้เป็นที่อยู่ของพระพุทธเจ้าพระสงฆ์สาวก มีอุบาสกอุบาสิกามีพระสงฆ์สาวกมาบวชอยู่ในที่นี่ เป็นจำนวนหมื่น

พระสงฆ์สาวกของชาวชาวเมืองราชคฤห แล้วภายหลังมาก็มีพระสงฆ์สาวกที่มาจากกรุงกบิณพัสดอีกจำนวนหมื่น มาบวชอยู่ที่นี่ ชุดสุดท้ายมาช่วงเข้าพรรษา อุทายีอำมาตย์มาจากเมืองกบิณพัสด พอได้เป็นพระอรหันต์แล้วก็ออกบวชฟังเทศน์พระพุทธเจ้าแล้วก็ออกบวชกันหมดมาชุดละพัน ชุดละพันชุดละพัน มา 10 คณะ คณะละ 1,000 1,000 นี่ก็ได้ ได้ 10,000 10,000 กับ 10 หัวหน้าคณะคนหน

ภารกิจแล้วก็ขอนิมนต์เสด็จวัดพระนคร พอ พุทธเจ้ารับว่าจะเสด็จวัดพระนคร อุทายีอำมาตย์ก็ไปส่งข่าวกับ พระราชบิดา ว่าตกลงพระพุทธเจ้าออกพรรษาแล้วก็จะเสด็จ เมืองกบิลพัด ขอให้ พระราชบิดาทำที่จะต้อนรับ ทำที่ประทับจำนวนพระสงฆ์ประมาณ 20,000 องค์ ที่หลับที่นอนที่ฉัน พระสงฆ์ 20,000 องค์ แล้วเลยทำกุดาร เป็นสถานที่ต้อนรับพระพุทธเจ้า พอออกพรรษาเรียบร้อยแล้วพอ ช้างลงทุ่งได้ อุทายีอำมาตย์ก็ เหาะไปรับบาตรกับพระราชบิดา เอาอาหารมาถวายพระพุทธเจ้า ว่าทางเมืองกบิณพัสดได้เตรียมการต้อนรับ แล้ว คิดว่า 60 วัน ที่จะไปถึงกบิลพัดในระหว่างทาง แล้วหม่อมฉันจะเป็นคนนำหน้า แล้วก็จะไปรับบาตรจากพระราชบิดา มาถวายพระพุทธเจ้าทุกวัน การไปรับบาตรจากพระราชบิดามีความหมายอะไร ก็คือไปให้ธรรมะ พระราชบิดาจะถามถึงธรรมเนียมประเพณี ปฏิบัติของพระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้า ว่าควรจะปฏิบัติตัวยังไงในสมัยที่ พุทธเจ้าแต่ละองค์เสด็จวัดพระนคร พระอุทายีนี่ก็จะอธิบายเรื่อง อดีตในความเป็นมาต่างๆ

ตั้งแต่พพุทธเจ้าองค์ก่อนๆที่นิวัฒพระนคร การใช้เวลา 60 วันก็เพราะว่าจะไปอบรม อินทรีย์ ให้พระราชบิดานั่นมีศรัทธาอันแรงกล้า สำหรับที่จะรับฟังธรรมคำสั่งสอนของพ พุทธเจ้านะเห็นมั้ยวิธีการคิดของพระ อรหันต์สาวก ไปอบรมอินทรีย์ของพระราชบิดา คือก่อนที่จะใส่บาตรรับบาตร ก็มีการแสดงธรรมก่อนให้โอวาทก่อน ตั้งแต่อนุบุพิกถาศีลกถาภาวนาถาอริยสัจ 4 ไปทุกวันทุกวันเดี๋พระราชิที่บิดาก็มี ศรัทธาอันแรงกล้า สำหรับที่จะรับฟังโอวาทธรรมะคำสั่งสอนของ พระพุทธเจ้านั่นวิธีการคิด ไม่เหมือนกันกับไปโปรด พระ มารดา แต่การไปโปรดพระมารดาไปแค่ 39 อันนี้มาพรรษา 2 ออกพรรษาแรกที่จำพรรษาสา เวรุวัน อันนั้นไปพรรษา 7 อยู่ที่เชตวัน ไปสร้างเชตวันแล้ว ฉะนั้นถึงว่าความคิด ของคนที่มี ความคิดที่แตกต่างกัน ศรัทธาก็มีความแตกต่างกัน สติปัญญาก็มีความแตกต่างกันบุญกุศลที่ทำ มาแต่ปางก่อนก็มีความแตกต่างกัน เราจะแข่งเรือแข่งพายแข่งกันได้หมด แต่จะไม่แข่งบุญแข่งกุศลนี่แข่งกันไม่ได้ คนที่มีวาสนาบารมีการทำความเพียร

อย่างพระนางสิริมหามายาเนี่ย ไปป่าไม่ต้องถือน้ำถือข้าวไป พอถึงเวลาดำริขึ้นมาว่าจะถึงเวลาทานอาหาร กลางวันแล้วหรือถึงเวลาจะส่งน้ำอาบน้ำ ลำธารเกิดขึ้นเลยพระนางสิริมหามายา พอถึงเวลาจะทานข้าวดำริขึ้นมาว่าจะทาน ข้าวกลางวันแล้ว ก็มีคนจัดโต๊ะให้เลย นั่นด้วยบุญด้วยกุศล พอบ่ายเย็นมาจะส่งน้ำก่อนแล้วถึงจะกลับ พระราชวัง ก็มีลำธารน้ำขึ้นมามีลำธานน้ำอุ่นน้ำเย็น มาผสมกันพอดีให้อุ่นๆพอสบายๆนั่น เรื่องคนมีบุญเพราะการทำมาแต่ปางก่อนที่ แตกต่างกัน หรือเหมือนกันกับพระภาคุระ ออกบิณฑบาตพร้อมกับบริวาร ไปอยู่ที่ไหนก็ตาม พอองค์สุดท้ายลงจากวิหารหรือลงจากออกจาก ที่พักข้างหน้านู่นก็เต็มบาตรพอดีแล้วก็ กลับเลยไม่ต้องเข้าในหมู่บ้าน ในระยะ 80 ปีที่บิณฑบาตอยู่แบบนี้พระ ภาคุระ ไม่ได้เข้าไปบิณฑบาตในหมู่บ้านพอออกจาก วิหารออกจากองค์สุดท้ายพ้นเขตวิหารปุ๊บ ข้างหน้านก็เต็มบาปพอดีกลับมาฉันเลย ฉะนั้นการทำงานในด้านสมาธิภาวนาการ ปฏิบัติ ความตั้งใจของเรามีมากน้อยแค่ไหนศรัทธา ในพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์มีมากขนาดไหนหรือ เรามีแต่ศรัทธากับ ipac iPhone มีศรัทธาแต่กับข่าวสารบ้านเมือง แต่ไม่เคยมีศรัทธากับตัวเองที่จะมา ปฏิบัติเพื่อจะนำพาตัวเองข้ามวัฏฏะเลยไม่ มีหัวใจที่จะมาคิด ที่อยากจะข้ามวัฏฏะหรือจะข้ามอบายภูมิ 4

ไม่มีหัวใจเลยที่จะมาคิด เพราะเห็นว่าเป็นเรื่องสนุกสนานเพลิด เพลินเรายังอยู่ในวัยหนุ่มแน่น เราไม่แก่เราไม่เก็บเราไม่ตาย แต่พอถึงเวลาแก่เก็บตายมาก่อนมันจะบอกจะ เป็นยังไงฉะนั้นถึงว่าผู้ปฏิบัติ ให้เฝ้าสังเกตดูตัวเอง สิ่งที่เราทำอยู่แต่ละวันแต่ละวัน มันข้ามอบายภูมิ 4 ได้มั้ยแต่ละวัน หรือมีแต่ความขุ่นเคือง หรือมีแต่ความเศร้าหมอง หรือที่มีความอิจฉาริชยา หรือมีแต่ความโมโหโทโส โมโหให้อะไรโมโหให้ตัวเอง ฉะนั้นมันจะต้องคิดมันจะต้องทำ ทำงานการทำงาน มันจะต้องมีแนวทางการปฏิบัติเป็นของตัว เอง มันยากก็คือยากแบบตัวเองมันง่ายก็ง่ายแบบ ของตัวเอง ไม่มีใครที่จะมาทำให้กันได้ เหมือนกับทานอาหาร เราก็นั่งอยู่ในโต๊ะเดียวกันน่ะแต่เราไม่ กิน เราไม่นึกว่าจะกินมันก็ไม่กินมือมันไม่ จับยัดใส่ปากมันก็ไม่กิน เราก็จะมาร้องว่ามันหิวมันหิว ร้องจนตายก็ยังหิวอยู่นั่น เพราะเราไม่กินธรรมะคำสั่งสอนของพระ พุทธเจ้าเจ้ามีอยู่แล้วทั้งหมด ศีลก็มีสมาธิก็มีปัญญาก็มี พพุทธเจ้าวางไว้แล้วทั้งหมด สัมมาทิฏฐิก็มี แต่เราไม่เคยเอามาใช้เลย ทำกรรมฐาน 40 ข้อก็มี แต่เราไม่เคยเอามาใช้เลย

พอเราไม่เอามาใช้มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร เหมือนกับมีแก้วแหวนเงินทองเต็มบ้านเต็ม เมือง แต่เราเอามาใช้ไม่ได้เราหยิบมาใช้ไม่ได้ ร่วมทำบุญถวายปัจจัยสนับสนุน โครงการของหลวงปู่สาครธรรมวุโได้ที่ ธนาคารกรุงไทยสาขาทองผาภูมิ เลขที่บัญชี 718 0 317 7 0 7 1