Jak wycisnąć 100% z zajęć klinicznych? — Transcript

Cześć, witam was bardzo serdecznie w kolejnym odcinku z cyklu Kawa, Ciastka i Medycyna. Dzisiejszy odcinek, tak jak nazwa wskazuje, ma się skupić na zajęciach klinicznych, zajęciach praktycznych w szpitalu, które w końcu zaczynają się od pierwszych dwóch lat studiów, które były tak naprawdę straszliwym mną uczeniem się strasznie teoretycznych, często mało praktycznych rzeczy. Od trzeciego roku na większości uniwersytetów zaczynają się zajęcia kliniczne, w których my już możemy się ubrać w naszą pracę albo jakiś fartuszek i założyć sobie leżaczki czy też inne crocsy, przyodziać się w nasz ukochany stetoskop i możemy w końcu iść na zajęcia i na tych zajęciach może w końcu coś praktycznego się dowiedzieć, czegoś faktycznie się nauczyć.

Więc ten odcinek będzie o tym, jak z tych zajęć klinicznych wycisnąć wszystko, co się da, żeby jak najwięcej skorzystać, jak najwięcej z nich wynieść i rozbudować swoją wiedzę, swojego połączenia pomiędzy neuronami, żeby po prostu ten czas, który spędzicie w szpitalu, nie był czasem zmarnowanym, tylko żeby po prostu wszystko, co się da, z tego wykorzystać.

Nie wiem, jak na innych uniwersytetach, ale na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym, na którym kończę już studia, pierwsze zajęcia kliniczne tak naprawdę są na trzecim roku. Jest to przedmiot protetyka chorób wewnętrznych i protetyka pediatrii i na obu przedmiotach oprócz stricte teoretycznych seminariów są też pierwsze zajęcia kliniczne w szpitalu.

No i jak sami wiemy, na zajęciach klinicznych większości wyglądają one na pewno podobnie, że lekarz na oddziale zabiera nas do konkretnego pacjenta, my z tym pacjentem mamy zebrać wywiad, aby poznać jego choroby, mamy następnie tego pacjenta zbadać i po tym, że idealnie jest, jeżeli jest czas, w którym my z tym lekarzem omawiamy to, czego się dowiedzieliśmy. On mówi nam o metodach diagnostycznych, które były przeprowadzone u pacjenta, co wyszło w tych badaniach, dalej jakie postępowanie terapeutyczne tego konkretnego pacjenta zastosowano, no i co z tego wynika, jakie jest rokowanie dla pacjenta.

Zazwyczaj tak przebiegają zajęcia praktyczne, że kilku takich pacjentów mamy okazję zbadać, chociaż różnie to wygląda na różnych oddziałach, w różnych szpitalach i na różnych uniwersytetach, ale tak mniej więcej wspina się, czym są zajęcia kliniczne.

Więc teraz ja powiem kilka moich rad i porad, jak wycisnąć z tego wszystko, co się da. Po pierwsze, musimy mieć trochę wiedzy. Jeżeli jesteśmy na konkretnym oddziale, co dzisiaj jest konkretny temat zajęć, to bardzo prawdopodobne, że pacjent, którym będziemy rozmawiać, będzie objawiał pewne schorzenia, problemy, kłopoty, na które są tematem przewodnim, bo najprawdopodobniej na takim oddziale właśnie się znajdujecie.

Czyli po pierwsze wiedza, nauczcie się wcześniej, jeżeli macie możliwość, przejrzeć jakieś informacje, szczególnie IQ czy nagroda tej medycynie czy w innych źródłach, żeby wstępnie przypomnieć sobie mniej więcej, mieć jakieś podstawowe pojęcie w temacie, na przykład w chorobach układu krążenia, jakie są podstawowe badania diagnostyczne, na czym polega, jak EKG, może jeszcze powiedzmy nie umiecie interpretować, to wiecie, że się takie badanie wykonuje i tak dalej, i tak dalej.

Jak najwięcej prezentujcie się poszczególne jednostki, bo to pomaga wam już podczas zbierania wywiadu z pacjentem ukierunkować swoje pytania pod konkretne objawy, też objawy, które słyszy pacjenta, układają się w pewną całość. Jak i dalej też badając pacjenta, będziecie bardziej skupieni na poszczególnych rzeczach, bo jeżeli jest prawdopodobne, że pacjent ma jakiś na przykład wady zastawkowe, to podczas osłuchiwania serca pacjenta będziecie bardzo skupieni na tym, co słyszycie, nad którą zastawką, najgłośniej słyszycie, w którym miejscu i tak dalej, i tak dalej.

To jest koszmar skurczowym a rozkurczowym. Wiedza podstawowa na początek pozwala wam lepiej zbierać wywiad, lepiej badać i później lepiej wykorzystać całe zajęcia, bo w ten sposób już w praktyce utrwalacie tę wiedzę teoretyczną, którą znaliście z książek, a nie uczycie się czegoś od nowa.

I często jest tak, że jeżeli na zajęciach praktycznych pierwszy raz o czymś usłyszycie, może być tak, że to wpadnie wam jednym uchem, wypadnie drugim i na tym to się skończy.

Rzecz numer dwa to nie bójcie się działać, nie bójcie się wykazać się inicjatywy. Jeżeli jesteście w grupie i macie zebrać wywiad, nie bójcie się być tą osobą, która właśnie będzie zadawać kolejne pytania i będzie dopytywać, zagadywać pacjenta.

Też nie bójcie się w badaniu. To nie jest tak, jakby czasami badając pacjenta, macie wrażenie, że zrobicie mu krzywdę tym badaniem albo jakoś tak boicie się go za mocno dotknąć albo cokolwiek. Nie wolno się bać, bo tutaj pacjent, który jest w szpitalu klinicznym, wyraża zgodę na to, że są studenci. Z jednej strony oczywiście nie chodzi o to, żeby pacjentowi robić krzywdę, ale z drugiej strony jednak to, że możemy tego pacjenta zbadać, pozwala nam nabrać doświadczenia i uczyć się, żeby potem móc prawidłowo pacjentów badać, pacjentów leczyć.

Więc nie bójcie się przejąć inicjatywę. Jeżeli macie okazję, czasami na przykład na oddziale są wykonywane pewne procedury, jakieś nakłucia, coś się dzieje albo możecie przeprowadzić jakieś bardziej zaawansowane badanie, na przykład złapać głowicę do USG przy użyciu pacjentowi pod nadzorem lekarza, to nie bójcie się zgłosić się do tego i wykonać to, bo im więcej wykonacie, więcej zrobicie, tym więcej doświadczenia nabieracie.

Ja ci, którzy zostali z boku i tak mówią: "Nie, ja się wstydzę, oni tego nie zrobili, ty to zrobiłeś, oni nie wiedzą, co to jest." To brzmi jak jakiś taki... to głęboko, ale o to chodzi, że po prostu jeżeli macie okazję przejąć inicjatywę, zrobić coś więcej, to zróbcie to więcej, bo zazwyczaj nie da się, żeby wszystkie cztery osoby zrobiły jakąś procedurę, będzie wybrana do tego do pomocy jedna albo maksymalnie dwie, więc bądźcie tymi, które się zgłaszają.

Trzecia rzecz, oprócz tego, że macie stetoskop, jakieś crocsy, to musicie jeszcze mieć coś do notowania i to jest bardzo ważne, żeby mieć jakiś mały, niewielki notesik. Niektórzy, jak na przykład ewidentnie Standing, ostatnio zrobił filmik o tym, jak używać iPada podczas zajęć takich klinicznych, jak mu tam to idzie, jakie były emocje, jakby reakcje innych osób, ale mi się coś do pisania jest bardzo ważne podczas zbierania wywiadu.

Wiecie, sobie zbierać to, co pacjent mówi, potem też notujecie sobie to, co lekarz wam mówi, więc macie jakąś notatkę z tego i to jest to, co wybraliście. Mając taką notatkę zebrane, możecie do tego wrócić, ale możecie też później po zajęciach jeszcze przeanalizować ten przypadek, nawet jeżeli nie byliście w pełni przygotowani lub ten przypadek, który zdarzył wam się pacjenta, choroba pacjenta to było coś nowego dla was.

To zawsze po powrocie do domu możecie wziąć internet i bratać się z medycyną, może zrobiłem odcinek, albo bierzecie jeszcze kilka Davidsonów czy jakąkolwiek inną książkę, którą macie i czytacie na ten temat i w tym momencie porównujecie to, co wy widzieliście, kliknięcie u pacjenta, dolegliwości, które on zgłaszał, kontra to, co jest w podręczniku i możecie zaznaczać sobie na przykład.

Bo często jest tak, że jak rozmawiacie z pacjentami, to pacjent wam powie: "A 20 lat temu miałem operację na kolano, pracy nie wiem, jest chory na SLA, mówi: cześć, moją pracę na kolano, 15 lat temu operację na jakiś jelitach, 10 lat temu coś tam," a czasami wam powoli jeszcze opowiada całe swoje życie, ile ma wnucząt, co one robią i tak dalej, i tak dalej.

Jeżeli nie uda wam się trzymać się prosto podczas zbierania wywiadu, bo tak też się zdarza, to możecie sobie wtedy wyłuskać, co z tego wywiadu, które zebraliście od pacjenta, co było istotne w kontekście tej konkretnej choroby, którą zajmowaliśmy się na zajęciach i to jest właśnie fajne, że możecie sobie to porównać, jeżeli macie notatki i to jakby bardziej zostaje utrwalone.

Więc tak naprawdę to są wszystkie rady, które chciałem wam powiedzieć, czyli na początek miejcie trochę wiedzy, przygotujcie się wcześniej do zajęć, żeby mieć pewną podstawę do tego, żeby potem na tym budować swoje doświadczenie.

Nie bójcie się zgłaszać, nie bójcie się działać, jeżeli macie okazję przejąć inicjatywę.

do pomocy jedna albo maksymalnie 2 więc bądźcie tymi które się zgłaszają 3 oprócz tego że 11 faktów stetoskop jakieś crocsy to musicie jeszcze mieć coś do notowania i to jest bardzo ważne żeby mieć jakiś mały niewielki notesik niektórzy jak na przykład ewidentnej

standing ostatnio zrobił filmik o tym jak używać ipada podczas zajęć takich klinicznych jak mu tam to idzie jakie były emocje jakby reakcji innych osób ale mi się coś do pisania jest bardzo ważne podczas zbierania wywiadu wy no to

wiecie sobie zbierać to co pacjenta mówi potem też notujecie sobie to co lekarz wam mówi więc macie jakąś notatkę z tego i to jest to co wybraliście mając taką notatkę zebrane możecie do tego wrócić ale możecie też później po zajęciach

jeszcze przeanalizować ten przypadek nawet jeżeli nie byliście w pełni przygotowani lub ten przypadek który zdarzyło wam się pacjenta choroba pacjenta to było coś nowego dla was to zawsze po powrocie do domu możecie wziąć internet i brata to medycynę może

zrobiłem odcinek albo bierzecie jeszcze kilka davidsona czy jakikolwiek inny książkę którą macie i czytacie na ten temat i w tym momencie porównujecie to co wy widzieliście kliknijcie u pacjenta dolegliwości które on zgłaszał kontra to co jest w podręczniku i możecie

zaznaczać sobie na przykład bo często jest tak że jak rozmawiać z pacjentami to pacjentom powie a 20 lat temu miałem operację na kolano pracy nie wiem jest chory na sla mówi cześć moją pracę na kolano 15 lat temu operację na jakiś

jelitach 10 lat temu coś tam a czasami wam powoli jeszcze opowiada całe swoje życie ile ma wnucząt co one robią i tak dalej i tak dalej jeżeli nie będzie nie uda wam się trzymać się prosto podczas zbierania wywiadu bo tak też się zdarza

to możecie sobie wtedy wyłuskać co z tego wywiadu z które zebraliście pacjenta co było istotne w kontekście tej konkretnej choroby którym zajmowaliśmy się na zajęciach i to jest właśnie fajne że możecie sobie to porównać jeżeli macie notatki i to jakby

bardziej zostały utrwalone więc tak naprawdę to są wszystkie rady które chciałem wam powiedzieć czyli na początek miejcie trochę wiedzy przygotujcie się wcześniej do zajęć żeby mieć pewną podstawę do tego żeby potem na tym budować swoje doświadczenie 2 nie

bójcie się zgłaszać nie bójcie się działać jeżeli macie okazję przejąć inicjatywę którą przyjmujcie 3 jeżeli już macie to wszystko i też nie bójcie się dopytywać lekarza jeżeli wcześniej nie czytaliście o jakiś sposób diagnostyki w książce potem na przykład

lekarz wam o tym nie mówić na zajęciach do pytajcie o to może się okaże że część rzeczy które są w książce są już małe aktualne albo są to badania które są już po prostu prefer typową nie robione jako

w pierwszym rzucie takiego pacjenta dlatego zawsze warto pytać przejmować tą inicjatywę i 3 jeżeli warto żebyście notowali spisywali to co się dzieje na zajęciach a potem porównywali to właśnie z tą wiedzą teoretyczną dzięki temu taki przypadek utrwala wam się w głowie i to

wszystko jak wy jesteście w stanie złożyć do kupy im więcej doświadczeń i więcej pacjentów z konkretnymi chorobami których badać omawiacie macie okazję macie z nimi styczność z tym więcej połączeń w waszym mózgu się robi i jeszcze ostatnie słowo moje nie martwcie

się idąc na zajęcia kliniczne zaczynają zdjęcia kliniczne naprawdę mało wiecie jesteście pewnie dopiero w trakcie tato fizjologii i patologii słuchu w warszawie jesteście dopiero na samym początku farmakologii nie znacie jeszcze leków nie znacie jeszcze też części chorób dużo rzeczy może być zupełnie

nowych więc ilość nowej wiedzy jest ogromna moje zdanie jest takie nie przejmować się tym absolutnie tylko budować stopniowo budować tą wiedzę właśnie w oparciu o takiej rzetelne przygotowanie do zajęć i wykorzystanie tego co na tych zajęciach się dzieje a z

czasem ta wasza wiedza kroczek po kroczku będzie się budować będziecie mieli doświadczenia z praktyki na zajęciach może z jakichś dodatkowych dyżurów na to że będziecie chodzić i z tego co uczycie się teoretycznie poza zajęciami klinicznymi siedząc na seminariach albo sami się ucząc i wtedy

dzięki takim sensownie sensownym zajęciom klinicznym możecie to wszystko nie rozumiem to jest rzadko tak że zajęcie kliniczne wyglądają tak idealnie często jest tak że lekarz mówi słuchajcie zbierzcie wywiad a potem znika na 2 godziny i pojawia się na 15

minut przed końcem zajęć i mówi no to mówimy to następnym razem ale następnym razem nie macie zajęć z tym gościem więc niestety nie wszystko jest idealne i tak zdajemy sobie sprawę że niestety ten system jest idealny lekarze są

przeciążeni oni prowadzą swoich pacjentów na oddziale mają jeszcze studentów tych studentów mają ciągle i ciągle i ciągle więc na pewno nie jest to proste ale z drugiej strony właśnie nawet jeżeli nie jest to wystarczy to po waszej stronie też leży część

odpowiedzialności mała ale jednak za to żeby to wszystko się udało i nawet jeżeli zajęcia nie będą idealne to mam nadzieję że dzięki tym kilku moim radom okaże się że z tych zajęć i poczujecie że to satysfakcję z tego po prostu

satysfakcję z tego że nauczyliście się że zrozumieliście że czytałam o tym w książce teraz co się dzieje i jest mniej więcej tak jak napisali i głupio by było gdyby tak nie było ale to jednak jest coś takiego że ta wiedza teoretyczna

jest do pewnego stopnia no teoretycznie i dopiero przełożonym na praktykę to jest najbliższe temu co my kiedyś będziemy w pracy robić tak ja już za chwilę niektórzy może być was jeszcze za kilka lat ale no to właśnie podczas tej

praktyki i to praktykę nabieramy na zajęciach klinicznych dlatego mam nadzieję że to pomoże wam wycisnąć się w pełni do zobaczenia