Speaker A
Әбіш Кекілбаев туған жерге тағзым. Шытырап бақ шыңдары шырайлана қоршаған.
Әбіш Кекілбаевтың поэзиясы мен прозасы туған жерге деген махаббат пен халықтың тағдырын суреттейді.
Key Takeaways
- Туған жерге деген махаббат пен құрмет поэзия мен прозада басты тақырып.
- Халықтың өмірі мен қиын кезеңдері әдебиет арқылы терең көрсетіледі.
- Теңдік пен татулық қоғамның маңызды құндылықтары ретінде бейнеленеді.
- Адам тағдыры мен еңбекке деген құрмет шығарманың негізгі идеялары.
- Әбіш Кекілбаев шығармалары ұлттық рухты көтереді және адамгершілікке үндейді.
Summary
- Әбіш Кекілбаевтың поэзиясы туған жерге тағзым мен табиғат сұлулығын сипаттайды.
- Поэзияда елдің қиын кезеңдері мен адамдардың өмірі туралы терең ойлар бар.
- «Туған жерге барғанда» өлеңінде туған жердің табиғаты мен рухы жырланады.
- «Шыңырау» повесі халық арасындағы теңдік пен татулықты бейнелейді.
- Повесте еңсе баттық жас жігіттің құдық қазу ісіндегі тағдыры баяндалады.
- Еңсептің жұмысына қалпақ атты құдық шеберінің келуі әсер етеді.
- Құдық қазу барысында кездескен қиындықтар мен жын-періден құтылу оқиғалары баяндалады.
- Повесте ауыл өмірінің тұрмысы мен адамдар арасындағы қарым-қатынастар көрініс табады.
- Құдықтың тереңдігі мен молдығы халық арасында аңызға айналады.
- Әбіш Кекілбаевтың шығармалары ұлттық рух пен адамгершілік құндылықтарды дәріптейді.
Full Transcript — Download SRT & Markdown
Speaker A
Бұтыра сусыл құмдары бұлтыя шөптік ортадан. Мырза ер деген жер барды мен үшін жердің кіндігі.
Speaker A
Екпінді деген ел барды желкілдеген түндігі. Қып-қызыл еді жалауы, қытымыр еді заманы.
Speaker A
Шектеулі болып амалы шерменде еді адамы. Шеттеу жүрер шексіз бей шегідей мығым бір жігіт.
Speaker A
Кетіспей де бекіспей тобадан ғана қылды үміт. Атаға біткен мол дәулет ортаға түсті маңғырап. Атадан өрген көп әулет жалғаспады жамбырап.
Speaker A
Түнде түске кіреді кешегі кеткен дәурені. Бұзылады реңі көңілге салып әурені.
Speaker A
Тақым шіркін дуылдап сайқұлықты сағынды. Көкейде күй шұбырлап сайқұлықты сағынды.
Speaker A
Бездіп бір кетсем дейтін ол бетімнің ауған жағына. Кездесіп бәлкім қылармын кешегі ауған бағыма.
Speaker A
Кезіп бір кезіп қайтатын күшкен бақты таба алмай. Ыңылдап өлең айтатын жауабы жоқ сұраудай.
Speaker A
Баса алмай көңіл алаңын тоқырайтын тоқтайтын. Сұмпайы мынау заманын сылқыйта бір бұқтайтын.
Speaker A
Сылқыйта бір бұқтабап сұрқия мынау заманын. Қолына құрық нұқтаған қылатын тірлік амалын.
Speaker A
Сұм заманға кезеңді сыя алмай жүріп жер көкте. Шерменде сондай кезеңде мен түсіппін жүргітке.
Speaker A
Уанапты сабазың алдына алып өпесін. Даусын көкке созады тарқамапты жиыным.
Speaker A
Тәубе, тәубе, тәубе деп жайратты жалғыз сыйырын. Сауға, сауға, сауға деп жалғыз сыйыр жайрады.
Speaker A
Жабырқау қабақ жайдары шешілді тілдің байлауы. Іргеде қаңсып жататын қара домбыра да сайрады.
Speaker A
Ерген соң соңына бір кісі көңілдің кірбін бұлтышып. Түзеліпті ұйқысы оралыпты күлкісі.
Speaker A
Іргедегі ақшындай ағарыпты көңілі. Таудан аққан тасқындай тасыпты саба сол күні.
Speaker A
Тасысын да төгілсін талтаңдасын сабазың. Алдағы күннен не білсін Алланың не жазарын.
Speaker A
Мен түсіппін жүргітке тал бесікті тулатып. Қаһар шашып жер көкке дүние жатты шуласып.
Speaker A
Шуылдаған дүние қиырға қықұу төңгізді. Желкілдеген көңілді желдей ұйтқып түсіңгізді.
Speaker A
Батысқа тартқан қысқа жол қасқайып жатыр әлі де. Алла сұраған көңілді жетелей ұшып әріге.
Speaker A
Әбіш Кекілбаевтың шыңырау повесті халық арасындағы теңдікті.
Speaker A
Әрі татулықты сипаттайды. Повесть еңсе баттық бел ортасы жасқа келген.
Speaker A
Әрі қолынан құдық қазу ісі келетін ер азаматтың тағдырына баяндалған.
Speaker A
Еңсепке құдық қазудан көптеп ұсыныс түсе бастады.
Speaker A
Еңсеп өзіне түскен тапсырыстарды талғайтынды шығарды.
Speaker A
Уақыт өте келе ауыл ішіне қалпақ атты кісі келеді.
Speaker A
Ол құдық қазудың хас шебері әрі еңбегінің төлемін де азалататын.
Speaker A
Осылайша еңсептің жұмысы да баяулады.
Speaker A
Бірде еңсепке байсалбайдан ұсыныс түседі.
Speaker A
Қуанғаны соншалық ұсынысты бірден қабылдап іске кіріседі.
Speaker A
Еңсеп жігіттердің кеу-кеу әңгімесіне араласқан жоқ.
Speaker A
Жігіттердің біреуі қаратанның шығыр арқанын шешіп тұрғызып тұсап қоя берді.
Speaker A
Еңсеп беліне қыл арқаннан байлап құдыққа біттеді.
Speaker A
Төрт-бес жігіт қатарласып қыл арқаннан ұстады.
Speaker A
Жалқақ дария кең аспан шара табақтай болып құдықтың аузына төңкеріліп қалды.
Speaker A
Көзін құдықта ашса жер астына әр түскен сайын бір жас қартайғандай болады.
Speaker A
Кенет көзі ішінде сығырая жылтыраған жалғыз саңлау да бітеліп қалды.
Speaker A
Алыстан болса да ат ойып беріп емексітіп тұрған жарық дүние жұмшыласып ғайып болды.
Speaker A
Топырақ шығарып тұрған төрт жігіт қыл арқанды әрі жұлқыды, бері жұлқыды.
Speaker A
Күн екіндіге таяғанда қайта тартып еді ішінде ештеңе жоқ бос көбешіліктің өзі шықты.
Speaker A
Арада әлденеше жылдар өтті.
Speaker A
Жер астынан шыққан айдаһар да көрінбеді.
Speaker A
Бір ең саран жүрегіне жын байлаған жігіттер ауға салып еді мөп-мөлдір тұщы су шықты.
Speaker A
Ауыл ақсақалдары өзара ақылдасып молда шақыртып дұға оқытты.
Speaker A
Осылайша құдықты жын періден аластады.
Speaker A
Не де болса шыңырау үстірттің үстіндегі ең терең, ең мол болып атанып кетті.
Speaker A
Бірақ еңсеп қазған емес, еңсеп өлген деген атағымен жайылды.
Topics:Әбіш КекілбаевпоэзияпрозаТуған жерШыңырауқазақ әдебиетіқұдық қазуелдің тағдырытеңдіктатулық
