အသက် (၈၀) ကျော်ရင် ကျန်းမာရေးစည်းကမ်းတွေ ဖြိုဖျက်လိုက်ပါ! | Breaking the 80-Year-Old Wall

အသက် ၇၀ ကျော်လာပြီဆိုရင် ကျန်းမာရေးအတွက် စည်းကမ်းတွေအများကြီးလိုက်နာရမယ်လို့ ကြားဖူးကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခု သတိပြုရမှာက အသက် ၅၀ အရွယ်တုန်းက အသက်ရှည်ဖို့ ကျင့်သုံးခဲ့တဲ့ နည်းလမ်းတွေဟာ အသက် ၈၀ အရွယ်မှာလည်း အလုပ်ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆထားတာဟာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေခံယူအဆ တစ်ခု ဖြစ်နေနိုင်ပါတယ်။ သွေးပေါင်ချိန် ထိန်းစား လျော့စား စေ့စစ်ချက် ဇယားကွက်တွေအပေါ် အသည်းအသံ အာရုံစိုက်နေတာမှုရှိတဲ့ ပညာရှိလုပ်ရပ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုသက်သူကြီးကို လူနာထောင်ပေါင်းများစွာကို နှစ်ပေါင်း ၃၀ ကျော် ကုသပေးခဲ့တဲ့ စိန်ရောဂါကုဆရာဝန်ကြီး တစ်ဦးကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ အမှန်တရား တစ်ခုကို သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။ စည်းကမ်းတွေကို တိတိကျကျ လိုက်နာနေသူတွေထက် စည်းကမ်းတွေကို တမင် ချိုးဖောက်ပြီး ကြိုက်တာစားပျော်ပျော်နေတတ်တဲ့ အသက် ၈၀ အရွယ်တွေက ပိုပြီး အသက်ဝင်လမ်းဆန်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ အိုမင်းချင်းဆိုင်ရာ အယူအဆတွေအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပါတယ်။ ဒီစာအုပ်ကတော့ လူအများစု ဘယ်တော့မှ မကြားဖူးတဲ့ အဲဒီ အမှန်တရားကို ဖော်ပြထားပြီးတဲ့ ဒီစာအုပ်ကတော့ လူအများစု ဘယ်တော့မှ မကြားဖူးတဲ့ အဲဒီ အမှန်တရားကို ဖော်ပြထားပြီးတဲ့ ရှားရှားပါးပါး စာအုပ် တစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။ စာရေးသူ ကိဝါဟာ တိုကျို တက္ကသိုလ်ကနေ စိန်ရောဂါ ကုပညာကို သင်ယူခဲ့ပြီး သက်သူကြီးရွယ်အိုတွေအတွက် သီးသန့် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ရွတ်ဖူကိုင်း ဆေးရုံမှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သူပါ။ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ကိုယ်ပိုင် စည်းခန်းကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ပါတယ်။ နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် လူနာထောင်ပေါင်းများစွာကို ကုသခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံဟာ တခြား ဆရာဝန် [တေးဂီတ] နဲ့ မတူပါဘူး။ တခြား ဆရာဝန်တွေက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝအစောပိုင်း ဒါမှမဟုတ် အလယ်ပိုင်းကို ကြည့်ရပေမယ့် သူကတော့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးနှစ်တွေကိုပဲ အနီးကပ် စောင့်ကြည့် လေ့လာခွင့် ရခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ 80 years old ဆိုတဲ့ စာအုပ်ဟာ ဂျပန်မှာ တစ်နှစ်တာ အရောင်းအရာ စာအုပ် တစ်ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အဖွဲ့မှာ တင် လူတွေကို တုန်လှုပ်သွားစေမယ့် ကင်းနက် နှစ်ခုကို သူ တင်ပြထားပါတယ်။ ပထမ တစ်ခုက ကျန်းမာစွာနဲ့ လွတ်လပ်စွာ နေနိုင်တဲ့ သက်တမ်း Healthy Life Expectancy ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ တစ်ခုကတော့ တကယ် အသက် အသက်ရှည်တဲ့ သက်တမ်း Total Life Expectancy ပါ။ ဥပမာအားဖြင့် အမျိုးသားတွေဆိုရင် ပြားဖြင့် ခုနှစ် နှစ်အထိပဲ ကျန်းမာ လမ်းစမ်းစွာ နေနိုင်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တန်းမှာ သူတို့က ၈၀ ကျော် ၉၀ နီးပါး အထိ ဆက်ပြီး အသက်ရှင်နေဦးမှာပါ။ အဲဒီ ၇၂ နှစ် ကျန်းမာတဲ့ ကာလနဲ့ အသက်သေဆုံးတဲ့ ကြားမှာရှိတဲ့ ဆယ်နှစ် ၁၅ နှစ် ဆိုတဲ့ ကာလကို စဉ်းစားကြည့်ပါ။ အဲဒီကာလတွေဟာ ဆေးရုံတက်နေရတာ အိပ်ရာထဲလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီကို အမြဲယူနေရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ ဒေါက်တာရဲ့ စာအုပ်ကတော့ အဲဒီကာလကို ဘယ်လို လျော့ချမလဲ၊ အသက်သေဆုံးတဲ့နေ့အထိ တတ်နိုင်သမျှ လန်းလန်းဆန်းဆန်းနဲ့ ဘဝကို ဘယ်လို အဆုံးသတ်မလဲ ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အဓိက ဖော်ပြပေးထားတာပါ။ တခြား အိုမင်းမှုဆိုင်ရာ စာအုပ်တွေနဲ့ မတူတာကတော့ သူ့ရဲ့ ရှုထောင့်ပါ။ အကြံပေးတဲ့သူ အများစုက သုတေသန စမ်းတွေ အပေါ်ကနေ ပဲ ပြောနေကြတာ ဖြစ်ပြီး ဝါဒါကတော့ တကယ့် အတွေ့အကြုံတွေကို အခြေခံပါတယ်။ ဆေးရုံ ဒေးရုံ ကမ်းထဲမှာ လူနာတွေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အတူရှိခဲ့ပြီး အစားအသောက် ဆေးဝါး နဲ့ နေ့စဉ် ဘဝ ရွေးချယ်မှုတွေက သူတို့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝမှာ ဘယ်လို အကျိုးသက်ရောက်သလဲ ဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသူပါ။ ဒါကြောင့် ဒီစာအုပ်ဟာ ဆေးပညာဆိုင်ရာ လမ်းညွှန်ချက် သက်သက် မဟုတ်ဘဲ သီအိုရီတွေနဲ့ လက်တွေ့ဘဝ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံချိန်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာသလဲ ဆိုတာကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့ မှတ်တမ်း တစ်ခုပါပဲ။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ချက်တော့ သတိပေးချင်ပါတယ်။ ဒီစာအုပ်ထဲက အကြံဉာဏ် အချို့ဟာ ပုံမှန် ဆေးပညာ အကြံပေးချက်တွေကို ဆန့်ကျင်နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါဟာ လက်တွေ့ လူနာတွေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိထွေးခဲ့ရတဲ့ ဆရာဝန် တစ်ဦးတည်းရဲ့ အတွေ့အကြုံ ပေါ် အခြေခံတဲ့ အတွေးအခေါ်မျိုးပါ။ ဒါဟာ ဆရာဝန်နဲ့ တိုင်ပင် ဆွေးနွေးရမယ့် ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အချက်တွေကိုတော့ အစားထိုးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ သတိပြုစေချင်ပါတယ်။ နေရာမ ၁ အသက် ၈၀၀ နောက်ပိုင်း စည်းကမ်းချက်တွေ ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။ ဒီစာအုပ်ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ် ဖြစ်တဲ့ အချက် တစ်ခုကတော့ အသက် ၈၀ ဝန်းကျင်မှာ အရာအားလုံးရဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေ ပြောင်းလဲသွားတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ အရင်တုန်းကဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ကြိုတင် ကာကွယ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ခဲ့ရပေမဲ့ ဒီအရွယ်ရောက်လာတဲ့ အခါမှာတော့ အသက်ရှင်ခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က လက်ရှိ နေထိုင်နေတဲ့ ဘဝရဲ့ အရည်အသွေးနဲ့သာ တိုက်ရိုက် သက်ဆိုင်လာပါတော့တယ်။ ဝါဒါက ဒီအချက်ကို The Wall အတားအစီ လို့ ခေါ်ဆိုပါတယ်။ ဒါဟာ တစ်ခါတည်း ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတဲ့ အဖြစ်အပျက်မျိုး မဟုတ်ဘဲ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝ နေထိုင်မှုပုံစံ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို ဘယ်သူမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြကြပါဘူး။ ကျန်းမာရေး အကြံပေးချက်တွေကို ပြန်ကြည့်ရင် အစားလျော့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ် ဇယားကွက်ထဲက ကိန်းဂဏတ်တွေကို အမြဲ ထိန်းထား ပျော်ရွှင်မှုကို နောက်မှပဲ ခံစား ဆိုတဲ့ စည်းကမ်းတွေနဲ့ပဲ ရှိနေတတ်ပါတယ်။ အသက် ၅၀ အရွယ်မှာဆိုရင်တော့ ဒီနည်းလမ်းတွေက အနာဂတ်အတွက် ကာကွယ်ပေးတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် အရေးပါပြီး အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင် ဒါပေမဲ့ အသက် ၈၀ ကျော်လာတဲ့ အခါ ဒီတွက်ချက်မှုတွေက အလုပ်မဖြစ်တော့ပါဘူး။ အသက်ရှည်ဖို့ဆိုပြီး ပျော်ရွှင်မှုတွေကို နောက်ဆုတ်ထားတာဟာ အနာဂတ်ကို ဝယ်ယူတာ မဟုတ်ဘဲ လက်ရှိ ဘဝရဲ့ အဖိုးတန် အချိန်တွေကို အလတ်အား သတ်ဖျက်ဆီးလိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ အိုမင်းခြင်းကို အကုန်ကျခံပြီး တိုက်ထုတ်နေမယ့် အစား ကျန်ရှိနေတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို အသုံးပြုဖို့ ကြိုးစားရပါမယ်။ အဝေးကြီး လမ်းမ လျှောက်နိုင်တော့ရင် အနီးအနား လေးလမ်းလျှောက်တာမျိုး မှတ်ဉာဏ် နည်းသွားရင်တောင် စကားပြောပြီး ပျော်ရွှင်တာမျိုး လုပ်ဆောင်နိုင်ပါတယ်။ ရည်ရွယ်ချက်က ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အရာတွေကို ပြန်ယူဖို့ မဟုတ်ဘဲ လက်ကြံစွမ်းရည်တွေကို အပြည့်အဝ အသုံးချဖို့ ဖြစ်လာရပါမယ်။ ဒီအတွေးအခေါ် ပြောင်းလဲမှုကပဲ ဘဝရဲ့ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေမှာပါ။ ဒီဝေါက အရင်ခေတ်က ထက် အခုခေတ်မှာ ပိုပြီး မြင့်မားနေတယ်လို့ ခံစားရတာကလည်း ယဉ်ကျေးမှုကြောင့်ပါ။ လူတိုင်း အသက် တရာ နေရမယ်ဆိုတဲ့ ကတိစကားတွေက အားပေးသိအောင် ရှိပေမဲ့ တကယ်တော့ အသက် ၈၀ အရွယ်တွေကို ဖိအားပေးနေတာပါ။ အသက် တစ်ရာကို ပန်းတိုင် လို့ သတ်မှတ်လိုက်တဲ့ အခါ အသက် ၈၀ ဆိုတာ ပန်းတိုင် မရောက်ခင် လမ်းခုလတ်မှာ ရှုံးနိပ်နေသလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ တကယ်တော့ အသက် ၈၀ ဆိုတာ လူအများစု မရောက်နိုင်တဲ့ အောင်မြင်မှု မှတ်တိုင် တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေကို ကား တစ်စီးနဲ့ နှိုက်ယှဉ်ကြည့်ရင် ပိုရှင်းသွားပါလိမ့်မယ်။ အသက် ၅၀ တုန်းက မောင်းခဲ့တဲ့ စည်းကမ်းတွေဟာ အဲ့ဒီ အချိန်တုန်းက ကား အင်ဂျင်နဲ့တော့ ကိုက်ညီကောင်း ကိုက်ညီပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက် ၈၀ ကျော်လာတဲ့ အခါမှာတော့ အဲဒီ စည်းကမ်းတွေက ကားဟောင်းကြီးကို အတင်းအားထမ မောင်းနေသလို ဖြစ်သွားပါပြီ။ ကားက အရင်လို မမြန်တော့ပါလားလို့ စိတ်ပူပြီး အင်ဂျင်ကို အတင်းကျပ် မောင်းဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ပိုပြီး ဂရုစိုက်တယ်။ ပိုပြီး ဆေးတွေ ထည့်တယ်။ ပိုပြီး တင်းကျပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေနဲ့ မောင်းဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တန်းမှာတော့ အဲဒီ ကားကို အတင်း မောင်းနေတာက ကားကို ပိုပြီး ပျက်စီးစေပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီအတားအစည်း သဘောကို အသိအမှတ် ပြုလိုက်ဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ဆိုလိုတာက ဪငါ့ကားက အရင်လို အမြန်တုံးနဲ့ မမောင်းနိုင်တော့ပါလား ဆိုတာကို အရင်ဆုံး ဝန်ခံလိုက်တာပါ။ ဒါဆိုရင် ငါ အမြန် မမောင်းတော့ဘူး။ အေးအေးဆေးဆေး နဲ့ လှပတဲ့ ရှူ့ခင်းတွေကို ကြည့်ရင်း ပျော်ပျော်ပါးပါးပဲ မောင်းတော့မယ်ဆိုပြီး ကားမောင်းနီ ဘဝနေထိုင်နည်းကို ပြောင်းလဲလိုက်တာပါ။ ရွတ်ရှင်းအောင် ပြောရရင် အရင်လို ပင်ပန်းခံပြီး ကျန်းမာရေး လိုက်မလုပ်ပါနဲ့တော့။ အခုချိန် မှ အရေးကြီးဆုံးက စိတ်ချမ်းသာဖို့နဲ့ ပျော်ရွှင်ဖို့ပါပဲ ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်မျိုး ပြောင်းလဲလိုက်တာကိုပဲ ဝေါကို အသိအမှတ် ပြုတယ်လို့ ခေါ်တာပါ။ တကယ်တော့ ဒီဝေါကို အသိအမှတ် ပြုလိုက်တာကမှ ကိုယ့်ရဲ့ အသက်အရွယ် အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် စည်းကမ်းသစ်တွေနဲ့ နေထိုင်ခွင့်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ နိရာမ ၂ နိယာမ နှစ်ကို ကိုယ်တစ်ကယ်စားချင်တာကိုပဲ စားပါ။ ဒီအချက်ကတော့ အရာအားလုံးကို အမြင် ပြောင်းလဲသွားစေမယ့် အချက် တစ်ခုပါ။ ဝါဒါက အသက်အရွယ် ကြီးပြင့်လာပြီဆိုရင် ကျန်းမာရေး ဇယားကွက်တွေက ပြောတဲ့အတိုင်း မစားဘဲ ကိုယ်စားချင်တာကိုပဲ စားသင့်တယ်လို့ အတိအလင်း အကြံပြုထားပါတယ်။ ဒီလို ပြောရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရိုးရှင်းပါတယ်။ အသက်ကြီးလာတဲ့ အခါ အစားအသောက် စားချင် စိတ်အပိုက်က သဘာဝအတိုင်း လျော့နင်းလာပါတယ်။ အရင်တုန်းက စားလို့ ကောင်းခဲ့တဲ့ အစာတွေတောင် အခုအခါမှာတော့ တာဝန် တစ်ခုလို ခံစားလာရတတ်ပါတယ်။ အရင်တုန်းက စားလို့ ကောင်းခဲ့တဲ့ အစာတွေတောင် အခုအခါမှာတော့ တာဝန် တစ်ခုလို ခံစားလာရတတ်ပါတယ်။ ဒီလို စားချင်စိတ် နည်းနေချိန်မှာမှ အစားအသောက်တွေကို တင်ကျပ်စွာ ကန့်သတ်လိုက်တဲ့ အခါ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်လာပါတော့တယ်။ တကယ်တမ်းမှာ သူတို့က ကန့်သတ်ထားတဲ့ အစားအစာတွေကိုပဲ ရှောင်တာ မဟုတ်တော့ဘဲ အစားအသောက် တစ်ခုလုံးကို နည်းသွားအောင် စားမိသွားတတ်ပါတယ်။ အသက် ၈၀ အရွယ်မှာ အာဟာရ နည်းသွားတာ ကြွက်သားတွေကို ကိုယ်ခံအားတွေနဲ့ ပြန်လည် နလံထူဖို့ လိုအပ်တဲ့ အရန်စွမ်းအင်တွေကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားစေတာပါ။ ဒီအသက်အရွယ်မှာ မှာ အစားသောက်ဆိုတာ ဇိန်ခံ ပျက်စီးမဟုတ်တော့ပါဘူး။ ခန္ဓာကိုယ် ဆက်ရမ်းတရား ဆက်လယ်ပတ်နေဖို့ လိုအပ်တဲ့ လောင်စာပါ။ အစားအသောက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးသူဟာ ခန္ဓာကိုယ် ကြက်ခိုင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ပမာဏကို ရောက်အောင် စားနိုင်ကြပါတယ်။ စ

တွေကိုပဲအလွန်ကောင်းမွန်စွာတိုင်းတာတက်ပါတယ်ပေါင်ချိန်းသွေးတွင်းသကြားတတ်တဲ့စောတွေဟာစာရွက်ပေါ်မှာကိန်းဂဏတနန်းအဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်ဒါပေမယ့်လူတစ်ယောက်ရဲ့စိတ်အခြေအနေမိတ်ဆွေတွေနဲ့တွေ့ဆုံလိုအိပ်ရာကနေထချင်တဲ့စိတ်တွေကတော့ဘယ်ဆေးစစ်ချက်စာရွက်မှာမှပေါ်မလာပါဘူးဒေါက်တာဘာစိုးရိမ်တာကတိုင်းတာလေတဲ့ကိန်းဂဏန်းတွေကိုပဲကြည့်ပြီးဆုံးဖြတ်နေခြင်းကတကယ်တမ်းပိုအရေးကြီးတဲ့စိတ်ခံစားချက်တွေကိုလျစ်လျူရှုလိုက်မိမှာကိုပါစိတ်စစ်ချက်ရလဒ်တွေကိုပဲကျန်းမာရေး အရေးရဲ့အဆုံးဖြတ်လို့မမှတ်ယူတော့တဲ့အခါကိုယ့်ရဲ့ခံစားချက်ကိုအခြေခံပြီးဆုံးဖြတ်ချက်တွေချလာပါလိမ့်မယ်။ဒီအပြောင်းအလဲတစ်ခုတည်းကပဲဘယ်ဆေးတွေကိုဆက်သောက်မလဲ။ဘယ်စည်းကမ်းတွေကိုတော့လျော့ပေးလိုက်မလဲဆိုတဲ့ရွေးချယ်မှုတွေကိုလုံးဝပြောင်းလဲသွားစေပါလိမ့်မယ်။ဒီအခြေအနေကိုလက်တွေ့မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ဆရာဝန်နဲ့တွေ့တာကစစ်ဆေးခံရတဲ့အနေအထားမျိုးမဟုတ်တော့ဘဲတိုင်ပင်ဆွေးနွေးတဲ့အနေအထားဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။အရင်တုန်းကစိုးရိမ်နေခဲ့ရတဲ့ကိန်းဂဏန်းတွေဟာလည်းရွေးချယ်စရာအချက်အလက်တစ်ခုမျှသာဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါဟာပေါ့တာမဟုတ်ပါဘူး။ကိုယ့်ရဲ့ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုမှာကိုယ်တိုင်ကပဲဗဟိုချက်မှဖြစ်လာအောင်ပြန်လည်တည်ဆောက်လိုက်တာပဲဖြစ်ပါတယ်။နိယာမလေးလမ်းလျှောက်ခြင်းကိုဆက်လုပ်ပါ။မဟုတ်ပါကလမ်းလျှောက်နိုင်စွမ်းပျောက်ဆုံးသွားပါလိမ့်မယ်။စာရေးဆရာဝါတားအတွက်တော့မဖြစ်မနေလုပ်ဆောင်ရမယ့်အလေးချင်တစ်ခုရှိပါတယ်။အဲ့ဒါကတော့လမ်းလျှောက်ခြင်းပါပဲ။ပြင်းထန်တဲ့လေ့ကျင့်ခန်းတွေဂျော့တာတွေမဟုတ်ပါဘူး။ကိုယ်ကကိုယ်ကိုပြီးပုံမှန်လမ်းလျှောက်တာသက်သက်ပါ။သူ့ရဲ့အကြောင်း သူ့ရဲ့အကြောင်းပြချက်ကလမ်းပုံမှန်မလျှောက်တော့ဘူးဆိုရင်ခန္ဓာကိုယ်ကလမ်းလျှောက်ဖို့မလိုတော့ဘူးလို့ယူဆီလမ်းလျှောက်ဖို့လိုအပ်တဲ့ကြွတ်သားတွေကိုအလိုအလျောက်စွန့်လွှတ်လိုက်ပါလိမ့်မယ်လို့သူကဆိုပါတယ်။ဒါကပြောတာထက်ပိုပြီးအရေးကြီးပါတယ်။တည်ရွယ်ကိုတစ်ယောက်အနေနဲ့လဲကျလောက်တဲ့အထိအားနည်းသွားပြီဆိုရင်တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့်ဇာတ်တိုက်ဖြစ်လာပါတော့တယ်။အရိုးချိုးသွားရင်အကြာကြီးအိပ်ယာထဲလဲနေရတော့မယ်။အဲဒီအခါကြွက်သားတွေပိုပြီးယိုရင်းသွားမယ်။နောက်တစ်ခါလဲကျဖို့အခွင့်အရေးပိုများသွားမယ်။ဒီ ဒီသံသရာကိုသက်သူကြီးရွယ်ကိုစောင့်ရှောက်မှုနယ်ပယ်မှာကောင်းကောင်းသိထားကြပါတယ်တစ်နှစ်မှာသံမာနေပြီးနောက်တစ်နှစ်မှာအားနည်းသွားရတဲ့အကြောင်းအရင်းကဒါကြောင့်ပါအဓိကတရားခံကတော့လမ်းလျှောက်တာကိုရပ်လိုက်တာပါပဲခန္ဓာကိုယ်ကလည်းလှုပ်ရှားမှုမရှိတော့တဲ့အလျောက်အားနည်းတဲ့ဘက်ကိုပြောင်းလဲသွားတာပါအသေးစားဒဏ်ရာတစ်ခုကြောင့်တစ်ပတ်နှစ်ပတ်လောက်လက်မလျှောက်ဘဲနားလိုက်တဲ့အခါပြန်လျှောက်တဲ့အခါအရင်လိုမလွယ်ကူတော့တာကိုစဉ်းစားကြည့်ပါအခုအဲဒီအကျိုးသက်ရောက်မှုမျိုးကိုလတ့်ကျအောင်လမ်းမလျှောက်တဲ့သက်ကြီးရွယ်ကိုတစ်ယောက်မှာဖြစ်လာမယ်လို့ လို့မြင်အောင်ကြည့်ပါကြွက်သားတွေကစိတ်ရှည်လက်ရှည်စောင့်မနေပါဘူးကိုယ်ဘယ်လောက်လှုပ်ရှားသလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာမူတည်ပြီးအားနည်းသွားမလားသန်မာသွားမလားဆိုတာကိုကြွက်သားတွေကချက်ချင်းလိုက်ပြောင်းလဲပါတယ်ဒီမှာစိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအချက်တစ်ခုလည်းပါဝင်နေပါသေးတယ်ဆိုင်ကိုလမ်းလျှောက်သွားနိုင်တာကားပေါ်ကိုယ့်ဘာသာတတ်နိုင်တာတွေဟာကိုယ့်ဘဝကိုကိုယ်တိုင်စီမံနိုင်သေးတယ်ဆိုတဲ့နေ့စဉ်သက်သေပြချက်တွေပါပဲအဲ့ဒီသက်သေကိုဆုံးရှုံးသွားတဲ့အခါယုံကြည်မှုတွေပါယိုရင်းသွားပါတော့တယ်အကူအညီတောင်း တောင်းရတာဘဝရဲ့အစိတ်အပိုင်းဆိုတာထက်ကိုယ့်ကိုကိုယ်ရှုံးနိမ့်သလိုခံစားလာရတတ်ပါတယ်။ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာစွမ်းဆောင်ရေးကျဆင်းလာတာဟာစိတ်ဓာတ်နဲ့ကိုယ့်ကိုကိုယ်မြင်တဲ့အမြင်ကိုပါဆွဲချသွားတတ်ပါတယ်။ဒါပေမဲ့အားရအင်နည်းနည်းပြန်လည်တည်ဆောက်လိုက်တာနဲ့တင်ဒီသံသရာကိုပြန်လှည့်နိုင်ပါတယ်။လမ်းလျှောက်ဖို့အသက်ကြီးလွန်းတယ်ဆိုတာမရှိပါဘူး။လမ်းမလျှောက်ပဲအချိန်အကြာကြီးထိုင်နေခြင်းကသာလမ်းလျှောက်နိုင်စွမ်းကိုဆုံးရှုံးသွားစေတာပါ။ဒီအကြံပြုချက်ကဆွဲဆောင်မှုမရှိသလိုထင်ရပေမယ့်ဒါကရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဒီအကြံပြုချက်ကဆွဲဆောင်မှုမရှိသလိုထင်ရပေမယ့်ဒါကရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိပြောတာပါ။ဒါပြင်းထက်တဲ့အားကစားမျိုးမဟုတ်ပေမဲ့နေ့စဉ်အကြွေးဆပ်နေရသလိုမျိုးပါပဲ။တစ်ခါလောက်ပျက်ကွက်ရင်ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့လနဲ့ချီပြီးပျက်ကွက်ရင်တော့ခန္ဓာကိုယ်ကအတိုးအရင်းမှာအကုန်လုံးပြန်တောင်းပါလိမ့်မယ်။တစ်နည်းကစပြီးနေ့စဉ်လမ်းထဲနဲ့လျှောက်လိုက်တာနဲ့ငါးနှစ်ကြာတဲ့အခါဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲစဉ်းစားကြည့်ပါ။အဲဒီအစားလမ်းမလျှောက်ပဲထိုင်နေမယ်ဆိုရင်ရောအဆုံးမှာလဲကျတာမဟုတ်ဆေးရုံတက်ရတဲ့အခြေအနေမျိုးနဲ့နောက်ဆုံး အဲဒီအစားလမ်းမလျှောက်ဘဲထိုင်နေမယ်ဆိုရင်ရောအဆုံးမှာလဲကျတာမဟုတ်ဆေးရုံတက်ရတဲ့အခြေအနေမျိုးနဲ့နောက်ဆုံးမှာကြုံရမှာပါဒီအထိအသက်၈၀အရွယ်မှာကြုံတွေ့ရတဲ့ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြောင်းလဲတွေကအစလူတွေမပြောရဲကြတဲ့စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခက်အခဲတွေအထိဝါရဲအတွေ့အကြုံတွေကိုအသေးစိတ်လေ့လာခဲ့ပြီးပါပြီဒါပေမဲ့ဒီအချက်တွေအားလုံးကိုစုစည်းလိုက်တဲ့အခါစာအုပ်ရဲ့အဓိကသတင်းစကားကပိုပြီးရှင်းလင်းသွားပါတယ်အိုမင်းခြင်းဆိုတာကျရှုံးခြင်းမဟုတ်ပါဘူးအဲ့ဒါဘဝရဲ့နောက်ဆုံးအခန်းကိုကိုယ်တိုင်ပုံစံနဲ့ နဲ့ဘယ်လိုအလှပဆုံးဘယ်လိုအေးချမ်းဆုံးဖြတ်သန်းမလဲဆိုတဲ့အနုပညာတစ်ခုပါ။ဒီအချက်တွေကိုသိထားခြင်းကသင့်အတွက်ရောသင်ချဲ့ရတဲ့သူတွေအတွက်ပါဘဝရဲ့နောက်ဆုံးနှစ်တွေကိုဘယ်လိုပြန်လည်ပုံဖော်မလဲဆိုတဲ့အဖြေတစ်ခုဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။အခုဆိုရင်ဒီစာအုပ်ကပေးချင်တဲ့အဆုံးသတ်သင်ခန်းစာဆီကိုအတူတူသွားကြရအောင်။နိယာမ၅ဒိုင်ပါကိုရွှတ်စရာမဟုတ်ဘဲမိမိရဲ့မိတ်ဆွေအဖြစ်သဘောထားပါ။သက်ကြီးရွယ်အိုတွေမှာအဖြစ်များတဲ့ပြဿနာတွေထဲမှာစီးမထိန်းနိုင်ခြင်းလောက်ချပ်စရာကောင်းတဲ့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေမှာအဖြစ်များတဲ့ပြဿနာတွေထဲမှာစီးမထိန်းနိုင်ခြင်းလောက်ချမ်းစရာကောင်းတယ်လို့ခံစားရတဲ့ကိစ္စခက်ရှားရှားပါဒါပေမဲ့ဝါကတော့ဒီအကြောင်းကိုတိုက်ရိုက်ပဲရင်ဆိုင်ပြောဆိုထားပါတယ်သူ့ရဲ့အဆိုရိုးရှင်းပါတယ်ဒီလိုအသက်အရွယ်ကြီးလာလို့ဖြစ်လာတဲ့ပြဿနာတွေကိုထိန်းချုပ်ဖို့သုံးတဲ့ပစ္စည်းကိရိယာတွေဟာလူတစ်ယောက်ရဲ့ဂုဏသိက္ခာကျဆင်းခြင်းရဲ့လက္ခဏာမဟုတ်ပါဘူးဒါတွေဟာလူတစ်ယောက်လွတ်လပ်စွာနေထိုင်နိုင်ဖို့အထောက်အကူပြုပြီးတဲ့ကြိယာတွေသာဖြစ်ပါတယ်ဒီပစ္စည်းတွေကိုသုံးရမှာကိုယှက်နေမိတဲ့စိတ်ကပြဿနာ နာကိုယ်တိုင်ထက်လူတစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကိုပိုပြီးပျက်စီးစေပါတယ်။သက်ကြီးအရွယ်ကိုစောင့်ရှောက်မှုမှာအမြဲတွေ့ရတဲ့ပုံစံတစ်ခုရှိပါတယ်။အများသူငါကြားမှာမတော်တဆဖြစ်မှာကိုကြောက်လွန်းလို့ကမ္ဘာကြီးကိုတဖြည်းဖြည်းကျင့်မြောင်းအောင်လုပ်လိုက်ကြတာပါ။စားသောက်ဆိုင်မသွားတော့ဘူး။ခရီးမသွားတော့ဘူး။မိသားစုနဲ့အပြင်သွားရောက်မှာကိုကြောက်ပြီးဘယ်မှမသွားတော့ဘူး။ဒီလိုကြောက်စိတ်ကစည်းကိုပဲကန့်သတ်လိုက်တာမဟုတ်ပါဘူး။ဘဝတစ်ခုလုံးကိုကန့်သတ်လိုက်တာပါ။နောက်ဆုံးတော့အဲဒီအထိကျန်ကပဲမူလပြဿနာထက်ပိုဆိုး နောက်ဆုံးတော့အဲဒီအထိကျန်ရင်းကပဲမူလပြဿနာထက်ပိုဆိုးတဲ့ခြိမ်းခြောက်ဖို့ဖြစ်လာပါတော့တယ်ဒီအမြင်ကိုပြောင်းလိုက်ဖို့လိုအပ်ပါတယ်မျက်မှန်ဒါမှမဟုတ်နားကြားကြိယာကိုသုံးစွဲသလိုပဲဒါကိုလည်းခန္ဓာကိုယ်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုအတွက်လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုလိုပဲမြင်ရပါမယ်လူတစ်ယောက်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကိုချိုးနှိမ်တဲ့အရာမဟုတ်ပါဘူးရှက်စိတ်ဆိုတာတကယ်တမ်းလက်တွေ့မှာမရှိပါဘူးကိုယ့်စိတ်ထဲမှာပဲရှိနေတာပါအဲ့ဒီကိရိယာကကိုယ့်ရဲ့ဘဝကိုပျော်ရွှင်မှုတွေကိုပြန်လည်ရယူခွင့်ပေးနေတယ်ဆိုတာကိုပဲအဓိက ဂါထာမြင်ကြည့်ရမှာပါ။နာကြားကကြိယာကိုအရင်ဆိုဖွားရမယ့်အရာကနေအခုဆိုရင်သာမန်သုံးစွဲတဲ့အရာဖြစ်သွားသလိုမျိုးဒါကိုလည်းအများလက်ခံတဲ့အရာဖြစ်လာဖို့လိုပါတယ်။မိသားစုတွေကဒါကိုဝှပ်ထားရမယ့်အရာလိုမျိုးမဆက်ဆံပဲသဘာဝကျကျဆက်ဆံပေးမယ်ဆိုရင်ကိုယ့်မိသားစုဝင်အတွက်တကယ့်ကိုကျေးဇူးပြုရာရောက်ပါတယ်။အပြင်မသွားရဲတော့လို့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့မတွေ့တော့တဲ့အဘိုးတစ်ယောက်ကိုစဉ်းစားကြည့်ပါ။အခုတော့အဘိုးကလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေနဲ့အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုပါစို့။ ချဲ့ရသူတွေနဲ့အတူတူနေ့လည်စာစားမယ်ရယ်မောမယ်အရင်ကသူတို့ရဲ့ဘဝအချိန်ကိုထိန်းချုပ်ထားတဲ့ကျောက်စိတ်တွေမရှိတော့ဘူးဒါကသိန်းခဲ့တဲ့အပြောင်းလည်းမဟုတ်ပါဘူးကျင့်မြောက်တဲ့ဘဝနဲ့ပြည့်စုံတဲ့ဘဝကြားကခြားနားချက်ပါဒီထဲမှာပိုကျယ်ပြတဲ့သင်ခန်းစာတစ်ခုရှိပါတယ်စီးမထိန်းနိုင်ခြင်းဟာအသက်ကြီးလာလို့ဖြစ်တဲ့ရှက်စရာလို့ထင်ရတဲ့ပြဿနာတွေထဲကတစ်ခုပဲရှိပါသေးတယ်ဒီလိုပြဿနာမျိုးတွေကိုထိန်းချုပ်တဲ့ကြိယာတွေကအတားအစည်းမဟုတ်ပါဘူးအဲဒီကြိယာတွေအပေါ်ကိုယ်ထားတဲ့အမြင်ကသာ ကအတားအစည်းဖြစ်စေတာပါ။နောက်ဆုံးမှတ်သားထားရမှာကတော့လျှက်စိပ်ဆိုတာကိုယ်ရှက်နေတဲ့အရာထက်ပိုပြီးအဖိုးအခါကြီးမားပါတယ်။နိရာမခြောက်တစ်ယောက်တည်းနေခြင်းနှင့်အထီးကျန်ခြင်းသည်မတူညီပါ။သက်သူကြီးရွယ်ကိုတစ်ယောက်တစ်ယောက်တည်းနေနေတာဒါမှမဟုတ်တစ်ယောက်တည်းပဲအချိန်အကြာကြီးဖြစ်နေတာကိုမြင်လိုက်တဲ့အခါမိသားစုတွေမှအမြဲတမ်းတွေးထင်နေတတ်တဲ့အယူအဆတစ်ခုရှိပါတယ်။အဲ့ဒါကတော့တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေခြင်းဆိုတာဖြေရှင်းပေးရမယ့်ပြဿနာတစ်ခုတစ်ခုခု အဲ့ဒါကတော့တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေခြင်းဆိုတာဖြေရှင်းပေးရမယ့်ပြဿနာတစ်ခုတစ်ခုခုလွဲချော်နေတဲ့လက္ခဏာတစ်ခုလို့သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းမှာပဲ။စာရေးဆရာကတော့ဒီအယူအဆကိုပြင်းပြင်းထန်ထန်ငြင်းပယ်ပါတယ်။တစ်ယောက်တည်းရှိနေခြင်းနဲ့အထိကျန်လုံးဝမတူညီပါဘူး။ဒီနှစ်ခုကိုခွဲခြားမမြင်ဘဲရောထွေးပြီးဆက်ဆံတာဟာတကယ့်ကိုထိခိုက်မှုတွေဖြစ်စေပါတယ်။မိသားစုတွေမှာအမြဲတွေ့ရလေ့ရှိတဲ့မြေကွင်းကတော့ဒီလိုပါတိတ်ဆိတ်တဲ့မနက်ခင်းတွေအေးဆေးတဲ့နေ့လည်ခင်းတွေကိုနှစ်သက်တဲ့မိဘတွေကိုအကြောင်းမဲ့ မိသားစုတွေမှာအမြဲတွေ့ရလေ့ရှိတဲ့မြေကွင်းကတော့ဒီလိုပါတိတ်ဆိတ်တဲ့မနက်ခင်းတွေအေးဆေးတဲ့နေ့လည်ခင်းတွေကိုနှစ်သက်တဲ့မိဘတွေကိုအကြောင်းမဲ့ဖုန်းတွေခေါ်အလယ်တွေဝင်အလုပ်တွေပေးလုပ်ပြီးအဖော်လုပ်ပေးနေတတ်ကြပါတယ်သူတို့ဘက်ကကြည့်ရင်သူတို့ကအဲ့ဒီလိုအနှောင့်အယှက်တွေလိုချင်မှာမဟုတ်ပါဘူးအနီးအနားကလူတွေကသာမိဘတစ်ယောက်တည်းရှိနေမှာကိုမခံစားနိုင်ကြလို့ပါရလဒ်ကတော့အရင်ကရခဲ့တဲ့တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုတွေပျောက်ဆုံးသွားပြီးမလိုလားအပ်တဲ့တာဝန်တွေနဲ့ပဲအချိန်ကုန်သွားရပါတော့တယ် ဒီအချက်ကိုသေချာလေးစဉ်းစားကြည့်စေချင်ပါတယ်အလုပ်တွေမိသားစုတာဝန်တွေဖိအားတွေနဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာနေခဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းမှာအခုအသက်အရွယ်မှရလာတဲ့တိတ်ဆိတ်တဲ့အချိန်ဆိုတာဘဝရဲ့နောက်ဆုံးပိုင်းမှာရရှိတဲ့လွတ်လပ်ခွင့်တစ်ခုအဖြစ်မြင်သင့်ပါတယ်ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှကြည့်စရာမလိုတဲ့ကိုယ့်စိတ်ကြိုက်နေနိုင်တဲ့တိတ်ဆိတ်တဲ့အချိန်ဆိုတာအကောင်းဆုံးအနားယူခြင်းမျိုးဖြစ်ပါတယ်ရည်ရွယ်ချက်ကအမြဲတမ်းလူတွေနဲ့ဝိုင်းရံထားဖို့ဟုတ်ပါဘူးအဓိကကတော့ဘိုးဘွားတွေကုဘာသာတည့်တည့်စိတ်စိတ်နေချင်တဲ့အခါနေနိုင်ဖို့ နေရာပေးထားခြင်းသာဖြစ်ပါတယ်။တစ်ယောက်တည်းနေချင်လို့နေနေသူနဲ့တစ်ယောက်မှအဖော်မလုပ်ပေးလို့အတင်းတစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေရသူနှစ်ယောက်ကြားကကွာခြားချက်ကိုစဉ်းစားကြည့်ပါ။အပြင်ကကြည့်ရင်တော့အတူတူပါပဲ။ဒါပေမဲ့အတွင်းစိတ်ခံစားချက်ကတော့လုံးဝကွာခြားပါတယ်။ကျွန်တော်တို့အနေနဲ့တစ်ယောက်ကိုအတင်းဝင်ရောက်ဆက်ဖက်ဖို့မလုပ်ခင်ဘယ်သူကတကယ်ပဲအဖော်လိုအပ်နေတာလဲ။ဘယ်သူကတော့တိတ်တိတ်ဆိတ်စိပ်နေချင်တာလဲဆိုတာကိုခွဲခြားတတ်ဖို့လိုပါတယ်။ဒီနေရာမှာအရေးကြီးဆုံးအချက်ကအထိကျန်ကျမ်းအတွက်ကုသနအဖော် ဒီနေရာမှာအရေးကြီးဆုံးအချက်ကအထိကျန်ကျင်းအတွက်ကုသနဖြစ်ပေမယ့်အပြစ်ရှိသလိုခံစားချက်နဲ့အတင်းအားပေးတဲ့အချိန်တွေအတွက်တော့ကုသနီးကတိတ်ဆိတ်ခြင်းကိုပျော်မွေ့ခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းသာဖြစ်ပါတယ်ယူအဆုံဝါဒါကလက်မခံပါ မှာအထူးသဖြင့်ရောဂါလက္ခဏာမပြဘဲဖြည်းဖြည်းချင်းသာပွားများနေတဲ့ကင်ဆာမျိုးတွေအတွက်ပေါ့သူဒီလိုပြောရတာကအားနဲ့နေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုပေါ်မှာအတင်းအကျပ်ကုသမှုတွေလုပ်လိုက်တဲ့အခါဘာတွေဖြစ်လာတတ်လဲဆိုတာကိုနှစ်ပေါင်းများစွာဆေးရုံတွေမှကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့ပါလူတော်တော်များများမသိတဲ့အချက်တစ်ခုကတော့အသက်ကြီးရဲ့တွေသေဆုံးတဲ့အခါခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်စစ်ဆေးကြည့်ရင်ကင်ဆာဆဲတွေကိုမျှော်လင့်ထားတာထက်ပိုတွေ့ရတတ်ပါတယ်သူတို့အသက်ရှင်တုန်းကလည်းကင်စာဖြစ်နေမှန်းမသိဘာရောဂါ ကလက္ခဏာမှလည်းမပြခဲ့ကြပါဘူး။တကယ်တမ်းသူတို့အသက်ဆုံးရှုံးရတာကကင်ဆာကြောင့်မဟုတ်သလိုသူတို့ရဲ့နောက်ဆုံးနှစ်တွေကိုလည်းကင်ဆာကဒုက္ခပေးမသွားခဲ့ပါဘူး။ဒီအသက်အရွယ်မှာကင်ဆာဆိုတာဖောက်ခွဲတော့မယ့်ဗုံးတစ်လုံးမဟုတ်တော့ဘဲဘေးမှာအသာလေးလိုက်ပါနေတဲ့ခရီးသည်တစ်ယောက်လိုဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ဒီအချက်ကဆုံးဖြတ်ချက်ကိုလုံးဝပြောင်းလဲသွားစေပါတယ်။အရမ်းနှိပ်ကွေးတဲ့ကင်ဆာမျိုးကိုကူးဖို့ဆိုပြီးအားနည်းနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုအတင်းခွဲစိတ်လိုက်တဲ့အခါကင်ဆာကြောင့်ဖြစ်လာမယ့်ဒုက္ခထက်ကုသမှုကြောင့်ရလာ ဒိကစာမျိုးကိုကူးဖို့ဆိုပြီးအားနည်းနေတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုအတင်းခွဲစစ်လိုက်တဲ့အခါကြောင့်ဖြစ်လာမယ့်ဒုက္ခထက်ကုသမှုကြောင့်ရလာမယ့်နောက်ဆက်တွဲပြဿနာတွေကပိုဆိုးသွားတတ်ပါတယ်ကိုယ်ခံအားတွေကြီးမယ်ခွဲစိတ်မှုကြောင့်ဖြစ်လာမယ့်နောက်ဆက်တွဲရောဂါတွေပေါ်လာပါလိမ့်မယ်ကုသမှုဆိုတာအမြဲတမ်းမှန်ကန်နေတာမဟုတ်ပါဘူးဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်ကုသရမယ်ဆိုတဲ့အယူအဆတစ်ခုထဲမဟုတ်ဘဲတခြားရွေးချယ်စရာတွေလည်းရှိသင့်ပါတယ်ဒါကမိသားစုတွေရင်ဆိုင်ရခက်တဲ့မေးခွန်းပါတကယ်လို့ ထုတ်ကုသမှုတစ်ခုကနာကျင်မှု၊ပြို့ရအန်မှုဆေးရုံတက်ရတဲ့ဒုက္ခတွေရားကနေမှအသက်ကိုရပ်အနည်းငယ်၊လာအနည်းငယ်လောက်ပဲပိုရှည်အောင်လုပ်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်အဲဒါကတကယ်တန်ပါ့မလား။ဝါဒအရေးတကြီးတောင်းဆိုတာကတော့ဒီမေးခွန်းကိုရင်ဆိုင်ဖို့ပါ။တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့စိတ်ဆန္ဒကိုဖိနှိပ်ထားမယ့်အစားတကယ်ခံစားရမယ့်သူကိုယ်တိုင်ကပွင့်ပွင့်လင်းလင်းဆုံးဖြတ်ခွင့်ရဖို့လိုပါတယ်။ဒီနေရာမှာယဉ်ကျေးမှုအရဖိအားတွေရှိနေတတ်ပါတယ်။ကုသမှုကိုရပ်လိုက်ဖို့ဆုံးဖြတ်တာကိုအပြင်ကကြည့်တဲ့တခြားသူတွေတခြား ကုသမှုကိုရပ်လိုက်ဖို့ဆုံးဖြတ်တာကိုအပြင်ကကြည့်တဲ့တခြားသူတွေတခြားမိသားစုဝင်တွေကိုယ်တိုင်ကလူနာကိုဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ထင်ကောင်းထင်နိုင်ပါတယ်အဲဒီဖိယားတွေကြောင့်ပဲမိသားစုတွေကလူနာရဲ့ဆန္ဒထက်ငါတို့တတ်နိုင်သမျှအကုန်လုပ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတဲ့စိတ်ကျေနပ်မှုကိုရဖို့အတွက်ပဲကုသမှုလမ်းကြောင်းကိုရွေးချယ်မိတက်ကြပါတယ်ဝါဒါရဲ့အစုကတကယ်ဂရုစိုက်တယ်ဆိုတာတစ်ခါတစ်ရံမှာအရမ်းမျက်သာတဲ့အတင်းအကျပ်ကုသမှုတွေထက်တိတ်တစ်စိတ်နဲ့ခက်ခဲတဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကိုအားပေးထောက်ခံခြင်းဖြစ်နိုင်ပါတယ် တစ်ခါတစ်ရံမှာအဲဒီလောက်ထိပြန်လည်တွန်းလှန်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲကျန်ရှိနေတဲ့အချိန်ကိုဘယ်လိုဖြတ်သန်းချင်လဲဆိုတာကိုကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်တာကသာအကောင်းဆုံးရဲရင့်ခြင်းပဲဖြစ်ပါတယ်မှရှစ်မှတ်ဉာဏ်ချုပ်ရင်းခြင်းဓမ္မဆိုတာသင်ထင်သလိုကြောက်စရာမိစ္ဆာကောင်းမဟုတ်ပါအိုမေ့ခြင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီးလူတွေအရာတွေထဲကနောက်တစ်ခုကတော့တစ်မန်းရှားမှတ်ဉာဏ်ရှို့ရင်းခြင်းပါပဲဒါပေမယ့်ဒီနယ်ပယ်မှာနှစ်ပေါင်းများစွာလူနာတွေကိုကုသပေးခဲ့တဲ့ဝါဒကတော့ဒီအပေါ်မှာအခြားမြင် တစ်ခုရှိပါတယ်ရောဂါကြောင့်ခံစားရတဲ့ဒုက္ခရောဂါအပေါ်နားလည်မှုလွဲမှားနေတာကြောင့်ခံစားရတဲ့ဒုက္ခကပိုများတယ်လို့သူကအခိုင်မှာဆိုထားပါတယ်ဝါဒါရဲ့အမြင်ကရှင်းပါတယ်သူကဓမန်းခြားကိုကုသပျောက်ကင်းအောင်လုပ်ရမယ့်ရောဂါတစ်ခုအထက်အသက်ရှည်ရှည်နေထိုင်သူတိုင်းတနည်းမဟုတ်တစ်နည်းကြုံတွေ့ရမယ့်အိုမင်းခြင်းရဲ့သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုလိုပဲသတ်မှတ်ပါတယ်လုံးဝမဖြစ်အောင်တော့တားဆီးလို့မရနိုင်ပေမယ့်ဖြစ်လာတဲ့အခါနှစ်ကွေးအောင်တော့လုပ်လို့ရပါတယ်လူတွေ လူတွေကြောက်နေကြတဲ့အရာအများစုဟာကာယကံရှင်လူနာတွေတကယ်ခံစားနေရတာထက်လူတွေရဲ့ကိုယ့်ဘာသာစိတ်ကူးယဉ်အတွေးမြင်နေကြောင်းသာဖြစ်တယ်လို့ဆိုပါတယ်။မှားယွင်းတဲ့အယူအဆတွေကြောင့်ပဲရောဂါကြောင့်မဟုတ်တဲ့တခြားပံပျော်ရွှင်မှုမျိုးကိုထပ်တိုးပြီးခံစားနေကြရတာပါ။ရောဂါတူတူခံစားနေရတဲ့မိသားစုနှစ်ခုကိုနှိုင်းယှဥ်ကြည့်ပါ။မိသားစုတစ်စုမှာတော့နာမည်မေးလိုက်တာနဲ့ကပ်ဘေးကြီးတစ်ခုလိုသဘောထားပြီးစိတ်ညစ်နေကြတယ်။နောက်တစ်စုမှာတော့အေးလေနည်းနည်းမေးသွားတာပေါ့ဆိုပြီးသဘာဝ နောက်တစ်စုမှာတော့အေးလေနည်းနည်းမေးသွားတာပေါ့ဆိုပြီးသဘာဝအတိုင်းလက်ခံပြီးရှေ့ဆက်သွားကြတယ်အချိန်တူပင်မယ့်ခံစားရတဲ့ဒုက္ခကတော့လုံးဝမတူညီပါဘူးကွာခြားချက်ကရောဂါမဟုတ်ပါဘူးအဲ့ဒီရောဂါပေါ်မိသားစုတွေပေးလိုက်တဲ့အဓိပ္ပါယ်ပဲဖြစ်ပါတယ်စာရေးဆရာဒေါက်တာကကျောက်စိတ်အောက်မှာပုန်းကွယ်နေတဲ့လက်တွေ့ကျတဲ့အချက်တစ်ခုကိုထောက်ပြပါတယ်နေ့စဉ်လုပ်နေကျထပ်တူကြွေအခန်းထဲမှာပိတ်မိနေတဲ့ဘဝဘာမှစိန်ခေါ်မှုမရှိတဲ့နေ့ရပ်တွေကဦးနှောက်ကို ကိုပိုပြီးမြန်မြန်ယိုယွင်းစေပါတယ်။သူမြင်တဲ့ဦးနှောက်ကကြွက်သားနဲ့သဘောအတူတူပါပဲ။လှုပ်ရှားလေအလုပ်ပေးလေသမ္မာလေပါပဲ။မှတ်ဉာဏ်နည်းနည်းလျော့သွားတာနဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ဉာဏ်ပညာနဲ့ဘဝကိုလှပအောင်နေထိုင်နိုင်တဲ့စွမ်းရည်တွေဟာရုတ်တရက်ပျောက်ဆုံးသွားတာမဟုတ်ပါဘူး။မိသားစုတွေကကျောက်စိတ်ကြောင့်၊ဝမ်းတဲ့စိတ်ကြောင့်မမြင်မိကြပေမယ့်အဲ့ဒီစွမ်းရည်တွေကတကယ်တော့လူနာဆီမှာအချိန်တော်ကြားတဲ့အထိရှိနေပါသေးတယ်။သူ့ရဲ့လက်တွေ့ကျတဲ့အကြံပေးချက်ကထူးထူးဆန်းဆန်းမဟုတ်ပါဘူး။အင်မတန်ကို အင်မတန်ကိုရိုးရှင်းပါတယ်ဥပမာအစားအစာကိုသေချာဝါးစားတာမျိုးပေါ့နေ့စဉ်လုပ်နေကြအလုပ်တွေကိုအလိုအလျောက်အော်တိုဘိုင်းလော့နဲ့လုပ်နေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲအာရုံစိုက်ပြီးလုပ်ဆောင်ခြင်းကဈေးကြီးတဲ့ဖြစ်စပ်စားတွေဦးနှောက်လေ့ကျင့်ခန်းဂိမ်းတွေထက်ပိုပြီးထိရောက်ပါတယ်ဒီစာအုပ်တုပ်လုံးရဲ့အဓိကသတင်းစကားကဒါပါပဲသမရိုးကျလို့ထင်ရတဲ့နေ့စဉ်လေးတွေကပဲကိုယ့်ကိုယ်အကောင်းဆုံးကာကွယ်ပေးနိုင်ပါတယ်ဒီနေရာမှာမိသားစုတွေအတွက်စဉ်းစားစရာတစ်ချက်ရှိပါတယ်မိဘတွေမှာမှတ်ဉာဏ် ပြောင်းလဲမှုတွေဖြစ်လာတဲ့အခါသူတို့လုံးဝမရှိတော့သလိုမျိုးကြိုတင်ပြီးဝမ်းနည်းနေတတ်ကျပါတယ်တကယ်တော့သူတို့ကအနားမှာရှိနေဆဲပါသူတို့ပေးနိုင်တဲ့နွေးထွေးမှုချိတ်ဆက်မှုတွေကျန်နေပါသေးတယ်အဲဒီလိုကြိုတင်ပြီးဝမ်းနည်းနေခြင်းကအနီးကပ်ဆုံးဖြစ်သင့်တဲ့အချိန်မှာပဲအကွာအဝေးကိုဖမ်းတီးလိုက်သလိုဖြစ်ပြီးနှစ်ဖက်စလုံးကိုရောဂါထက်ပိုပြီးအထိကျန်စေပါတယ်မိဘတစ်ယောက်နာမည်မေးသွားတဲ့အခါစိုးရိမ်တကြီးတုံ့ပြန်မယ့်အစားစိတ်ရှည်ပေးလိုက်ပါအန္တရာယ်ရှိမှာစိုးလို့အရာအားလုံးကိုကနန့်သတ်မယ့်အစားအသစ် အသစ်စမ်းလေးတွေကိုတိုးလုပ်ပေးပါ။ဦးနှောက်ရုပ်ရွင်းမှာကိုကြောက်နေခြင်းကဦးနှောက်ကိုမကွယ်နိုင်ပါဘူး။အဲဒီစာတတ်ကြွစွာပါဝင်ဆက်သွယ်နေခြင်းကသာဦးနှောက်ကိုအကောင်းဆုံးကာကွယ်ပေးမှာပါ။အခုဆိုရင်တော့ဒီစာအုပ်တစ်လုံးရဲ့ဗဟိုချက်ဖြစ်တဲ့စာရေးသူဝါဒကအရေးကြီးဆုံးလို့သတ်မှတ်ထားတဲ့မေးခွန်းတစ်ခုဆီကိုရောက်လာပါပြီ။ဒီမေးခွန်းကိုသေချာနှလုံးသွင်းပြီးရိုးသားစွာဖြေကြည့်လိုက်တာနဲ့ကျွန်တော်တို့သိထားသမျှအမြင်တွေအားလုံးပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့သူကအခိုင်အမာပြောထားပါတယ်။ အစားအသောက်တွေကျန်းမာရေးကိန်းဂဏန်းတွေလမ်းလျှောက်ခြင်းရှက်စိပ်အထိကျန်ခြင်းကင်ဆာကုသမှုဆိုင်ရာဆုံးဖြတ်ချက်တွေနဲ့မှတ်ဉာဏ်ကျဆင်းမှာကိုကြောက်လျော့တာစတဲ့ကျွန်တော်တို့ဆွေးနွေးခဲ့သမျှအရာအားလုံးဟာအမှန်တော့ဒီမေးခွန်းတစ်ခုကိုသာပတ်ချလည်းဝိုင်းရံနေခဲ့တာဖြစ်ပါတယ်။အခုအဲ့ဒီအရေးကြီးဆုံးမေးခွန်းအကြောင်းပြောထားတဲ့နောက်ဆုံးအခန်းကိုကြည့်လိုက်ကြရအောင်။နိယာမကိုသက်တမ်းရှေ့ခြင်းသည်ပန်းတိုင်မဟုတ်ကျန်ရှိနေသောဘဝသည်သာအဓိကဖြစ်သည်။ဒီစာအုပ်ထဲ ဒီစာအုပ်ထဲကအချက်တိုင်းဟာဝါဒါကစာဖတ်သူတွေကိုတိုက်ရိုက်မေးခွန်းထုတ်နေတဲ့ဒီအချက်တစ်ခုဆီကိုပဲဦးတည်နေပါတယ်။အသက်ရှည်ဆုံးဖြစ်အောင်နေထိုင်ဖို့ကအဓိကလား။ဒါမှမဟုတ်ကျန်ရှိနေတဲ့နှစ်တွေကိုအကောင်းဆုံးပုံဖော်ဖြတ်သန်းဖို့ကအဓိကလား။ဒါဟာတော်တော်လေးကိုအလိပ်နဲ့ထားရမယ့်မေးခွန်းပါ။ The wall အတားအစည်းကိုကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့သူတိုင်းကိုယ့်ကိုကိုယ်ရိုးသားစွာမေးရမယ့်အရေးကြီးဆုံးမေးခွန်းပါ။ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ဒီပန်းတိုင်နှစ်ခုဟာတစ်ခါတစ်လေမှာလုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ရွေးချယ်မှုတွေကို ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ဒီပန်းတိုင်နှစ်ခုဟာတစ်ခါတစ်လေမှာလုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ရွေးချယ်မှုတွေကိုလိုအပ်နေလို့ပါအသက်ရှည်ဖို့အတွက်ဆိုပြီးဘာမဆိုပေးဆပ်မယ်ဆိုတဲ့စိတ်ဓာတ်ကပ်တဲ့စည်းကမ်းတွေခံစားရခက်တဲ့ကုသမှုတွေဆီကိုပဲတန်းပို့နေတတ်ပါတယ်ဘဝရဲ့အရေအသွေးထက်နှစ်အရေအတွက်ကိုပဲအဓိကထားနေတာပါဒါပေမဲ့ကျန်ရှိတဲ့ဘဝကိုအဓိကထားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့အရာအားလုံးရဲ့တွက်ချက်မှုတွေပြောင်းလဲသွားပါပြီသွေးတွင်းသိကြားတက်နည်းနည်းတက်နေတာကစိတ်ကြိမ်လျင်မှုရှိနေဖို့အတွက်တန်ဖိုးရှိတဲ့

ရဲ့အပေးအယူတစ်ခုဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ကင်စာကိုအတင်းအကျက်ကုသဖို့ထက်မကုသဘဲထားလိုက်ခြင်းကပိုပြီးပျော်ရွှင်ရတဲ့နေ့ရပ်တွေကိုထိန်းသိမ်းပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။အနာဂတ်အတွက်ကြိုတင်ကာကွယ်နေစရာမလိုတော့တဲ့အတွက်ဒီတစ်နေ့စားတဲ့အစားအစာကပဲပိုပြီးအရေးပါလာပါတယ်။စာရေးဆရာကဒီရွေးချယ်မှုကလူတိုင်းတစ်ခုတည်းကိုပဲအတူတူလုပ်ရမယ့်အရာလို့မပြောပါဘူး။အန္တရာယ်ကင်းကင်းနဲ့အသက်ရှည်ရှည်နေထိုင်ဖို့ကိုပဲရွေးချယ်ချင်သူတွေအတွက်လည်းအဆင်ပြေပါတယ်။ဒါဟာအမှားမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါဟာအမှားမဟုတ်ပါဘူး။သူကန့်ကွက်တာကတော့ဒီမေးခွန်းကိုကိုယ့်ကိုယ်ကိုတစ်ခါမှမမေးဘဲအသက်၅၀အရွယ်တုန်းကစည်းခမ်းတွေကိုအသက်၈၀မှာအလိုအလျောက်၁၃အလိုသွားနေတဲ့ဓာတ်ဖော့လမ်းကြောင်းမျိုးကိုပါ။ဒီစာအုပ်ထဲကအနှစ်သာရအားလုံးဟာအမှန်တော့ဒီမေးခွန်းတစ်ခုကိုပဲခေါင်းစဉ်အမျိုးမျိုးနဲ့မေးနေတာပါ။အစားအစာဆရာဝန်လမ်းလျှောက်ခြင်းလျှက်စိပ်အထိကျန်ကံစားမှတ်ဉာဏ်ဒီအကြောင်းအရာအားလုံးဟာနှစ်တွေကိုအဓိကထားမှာလား အစားအစာဆရာဝန်လမ်းလျှောက်ခြင်းလျှက်စိပ်အထိကျန်ခြင်းကံစားမှတ်ဉာဏ်ဒီအကြောင်းအရာအားလုံးဟာနှစ်တွေကိုအဓိကထားမှာလားဘဝကိုအဓိကထားမှာလားဆိုတာခွဲခြားဖို့ပဲဖြစ်ပါတယ်တခြားသူတွေရဲ့စာရွက်ပေါ်ကစည်းကမ်းတွေကိုလိုက်နာမှာလားကိုယ့်ရဲ့ကောင်းမွန်တဲ့နိရွက်တွေကိုကိုယ်တိုင်ဖော်ဆောင်မှာလားဆိုတာကိုရွေးချယ်ရမှာပါရိုးရိုးသားသားပြန်မေးကြည့်ပါအခုချက်ချင်းရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင်ဂရုစိုက်လွန်းလို့ငြီးငွေ့စရာကောင်းတဲ့အသက်ရှည်မှုလားကိုယ်ပိုင်သတ်မှတ်ချက်နဲ့ဖြတ် ဖြတ်သန်းမဲ့ပြည့်စုံတဲ့ဘဝလားဘယ်အရာကိုရွေးချယ်မလဲအခုလုပ်နေတဲ့လေ့ကျွင့်တွေကရောဘယ်အရာကိုရွေးချယ်နေမိတာလဲဒီစာအုပ်ရဲ့အဓိကအနှစ်ချုပ်ကဒါပါပဲဝါဒါပြောတဲ့သဘောဆိုတာကြောက်ရွံ့စရာအဆုံးသတ်မဟုတ်ပါဘူးဒါဟာအတိတ်ကစည်းကမ်းတွေကိုဖယ်ရှားပြီးငါတို့ဘာအတွက်အသက်ရှင်နေတာလဲဆိုတာကိုရဲရဲဝံ့ဝံ့ဆုံးဖြတ်ခွင့်ရတဲ့အချိန်အခါကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်ဒီစာအုပ်ထဲကအချက်အလက်တွေကိုခုန်ဖယ်ရှားလိုက်ရင်တောင်အနှစ် နှစ်သာရရှိတဲ့သင်ခန်းစာတစ်ခုတော့ကျန်ရစ်မှာပါ။အိုမင်းခြင်းကိုလှပစွာဖြတ်သန်းခြင်းဆိုတာငရွယ်စဥ်ကတည်းကသတ်မှတ်ထားခဲ့တဲ့စည်းကမ်းဟောင်းတွေကိုပဲတူမသိန်းလိုက်နာနေတာမဟုတ်ပါဘူး။အရေးကြီးတာကတော့အဲဒီစည်းကမ်းတွေကလက်ရှိဘဝအတွက်အကျိုးမပြုတော့တဲ့အချိန်ကိုသိမြင်ပြီးလွတ်ချတက်ဖို့ပါပဲ။ဒီအချက်ဟာအသက်၈၀အရွယ်မှာကိုယ်တိုင်ဖြတ်သန်းနေရသူတွေအတွက်ရောမိဘတွေကိုပြုစုစောင့်ရှောက်နေရသူတွေအတွက်ရောနောက်ဆုံးဒီအကြောင်းအရာတွေကကိုယ်နဲ့မဆိုင်သေးဘူးလို့ထင်နေသူတွေအတွက်ပါအကျိုးဝင်ပါတယ်။ဒီကိစ္စတွေကအချိန်တိုင်းရင်း ဒီကိစ္စတွေကအချိန်တိုင်ဖြစ်လာမှာပါဆိုတဲ့အတွေးမျိုးနဲ့အချိန်ဆွဲထားလို့မရပါဘူး။အခုအချိန်မှာအစားအသောက်ကျောက်စိတ်နဲ့ကျန်းမာရေးဆံတို့တွေအပေါ်တည်ဆောက်ထားတဲ့အသိအမြင်တွေဟာအနာဂတ်မှာကိုယ့်ကိုကူညီမလား။ဒါမှမဟုတ်အခက်အခဲဖြစ်စေမလားဆိုတာကိုအခုကတည်းကဆုံးဖြတ်နေတာဖြစ်ပါတယ်။မိဘတွေကိုပြုစုစောင့်ရှောက်နေရသူတွေဆိုရင်ဒီအချက်ကိုသေချာစဉ်းစားပါ။ဘယ်အချက်တွေကတကယ်ဂရုစိုက်လို့လုပ်ပေးနေတာလဲ။ဘယ်အချက်တွေကကြောက်စိပ်ဒါမှမဟုတ်အလေးချိန်ဟောင်းကြောင့်လုပ်မိနေတာလဲဆိုတာကိုခွဲခြားပါ။ အရေးပေါ်အချိန်မရောက်ခင်မှာပဲသူတို့တကယ်တန်းဘာလိုချင်တာလဲဆိုတာကိုပွင့်ပွင့်လင်းလင်းမေးမြန်းထားပါ။အကယ်၍သင်တိုင်ကဒီအရွယ်ကိုရောက်ရှိလာပြီဆိုရင်တော့အနာဂတ်အတွက်စိုးရိမ်ပြီးအချိန်တွေကိုအလကားမဖြောင့်တည်းပါနဲ့။ကျန်ရှိနေတဲ့နှစ်တွေဟာအသက်ရှင်ဖို့သက်သက်မဟုတ်ဘဲတကယ့်ကိုအသက်ဝင်စွာနေထိုင်ဖို့ပါ။ငယ်စဉ်တုန်းကစည်းကမ်းဆိုတာကိုယ့်ဆန္ဒတွေကိုခြောက်တည်းခြင်းဖြစ်ခဲ့ပေမယ့်ဒီအရွယ်ရောက်ရင်တော့စည်းကမ်းရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကလုံးဝပြောင်းလဲသွားပါပြီ။အနာဂတ်မှာဖြစ်လာမတွေကိုကြောက်ပြီးကိုယ့်ကိုကိုယ်ချုပ်တည်းမနေတော့ဘူး။ အနာဂတ်မှာဖြစ်လာမှာတွေကိုကြောက်ပြီးကိုယ့်ကိုကိုယ်တည်းမနေတော့ဘဲလက်ရှိအချိန်မှာအပြည့်အဝနေထိုင်ရဲတဲ့ရဲယာဉ်ခြင်းကိုစည်းကမ်းအဖြစ်သတ်မှတ်ရပါမယ်။သမိုင်းကျောင်းကသင်ခန်းစာတစ်ခုပေးပါတယ်။ဘဝကိုလမ်းဆန်းစွာဖြတ်သန်းသူတွေဟာအိုမင်းခြင်းကိုအတင်းတိုက်ခိုက်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။သူတို့ဟာဘဝရဲ့အခြေတွေကိုတန်ဖိုးရှိအောင်ဘယ်လိုဖြတ်သန်းမလဲဆိုတာကိုစောစောစီးစီးရဲရဲဝံ့ဝံ့မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သူတွေပါ။ဒီစာအုပ်ရဲ့နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့မှတ်သားထားရမှာက the wall ဆိုတာသင့်ကိုတားဆီးဖို့မဟုတ်ပါဘူး။ ဘယ်လောက်ကြာကြာနေရမလဲဆိုတာထက်ဘယ်လောက်ပြည့်စုံစွာနေထိုင်နိုင်မလဲဆိုတာကိုစတင်ဆုံးဖြတ်ရမယ့်အချိန်အခါကောင်းတစ်ခုဖြစ်ပါတယ်အခုဆိုရင်တော့စာရေးဆရာဟေဒကီဝါဒါရဲ့အိတ္တိကြီးဆိုဝါစာအုပ်အနှစ်ချုပ်ကိုလေ့လာလို့ပြီးသွားပါပြီအသက်အရွယ်ကြီးကိုကြောက်ရောက်စရာတစ်ခုအဖြစ်မမြင်တော့ဘဲဘဝရဲ့နောက်ဆုံးနှစ်တွေကိုတန်ဖိုးရှိနဲ့ပျော်ရွှင်စွာဖြတ်သန်းဖို့အတွက်ဒီစာအုပ်ကအမြင်သစ်တွေပေးသွားလိမ့်မယ်လို့ယုံကြည်ပါတယ်ကျွန်တော်တို့ရဲ့ groupနယ်မှာတော့ဒီလိုမျိုးဘဝအတွေ့အကြုံတွေအသိ အသိပညာတွေကိုမြှင့်တင်ပေးမယ့်စာအုပ်ကောင်းတွေကိုအမြဲရွေးချယ်တင်ဆက်ပေးနေပါတယ်နောက်ထပ်အကြောင်းအရာအသစ်တွေကိုမလွတ်တမ်းလေ့လာနိုင်ဖို့အခုပဲ subscribe လုပ်ထားပြီးခေါင်းလောင်းလေးကိုနှိပ်ထားပေးဖို့တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်ဒါ့အပြင် description firstကန့်မှာရှိတဲ့ကျွန်တော်တို့ရဲ့ groupdag မှာလည်းနေ့စဉ်ဘဝအတွက်ခွန်အားဖြစ်စေမယ့်အတွေးမြင်တွေကိုအခမဲ့ဖတ်ရှုလေ့လာနိုင်ပါတယ်တစ်နေ့ပြောသွားတဲ့အချက်တွေထဲကနေအသက်အရွယ်ကြီးပေါ်ထားရှိတဲ့ကိုယ့်အမြင်တွေကိုပြောင်းလဲပေးလိုက်နိုင်မယ့်အချက်ကဘာဖြစ်မလဲကောင့်မတ်မှာဝင်ရောက်ဆွေးနေ့ ပေးခဲ့ပါဦးဆက်လက်ပြီးပိုကောင်းတဲ့အကြောင်းအရာတွေနဲ့အတူပြန်လာခဲ့ပါမယ်အဆုံးထိအတူရှိပြီးတဲ့အတွက်ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပဲ [တေးဂီတ]