Speaker A
Ja ani trochę nie czuję się prawdziwy, co też nie jest bezpieczne, bo jak ja nie jestem prawdziwy, to ja mogę zrobić wszystko.
Podcast o życiu z dysocjacyjnym zaburzeniem tożsamości i doświadczeniu 9 różnych tożsamości w jednej osobie.
Key Takeaways
- Dysocjacja jest mechanizmem obronnym mózgu w reakcji na traumę.
- DID objawia się istnieniem wielu odrębnych tożsamości w jednej osobie.
- Codzienne funkcjonowanie z DID jest wyzwaniem ze względu na częste stany dysocjacyjne.
- Terapia i zrozumienie społeczne są kluczowe dla poprawy jakości życia osób z DID.
- Empatia i brak oceniania są niezbędne w rozmowach o zaburzeniach tożsamości.
Summary
- Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości to rzadkie zaburzenie psychiczne powstające w wyniku traumy z dzieciństwa.
- Mechanizm dysocjacji pozwala na odłączenie bolesnych wspomnień, tworząc odrębne tożsamości zwane alterami.
- W podcaście rozmówca opisuje swoje doświadczenia z 9 różnymi tożsamościami, każda z nich ma inną osobowość, wiek i cechy.
- Dysocjacja objawia się m.in. depersonalizacją, derealizacją oraz zaburzeniami ruchowymi i amnezją dysocjacyjną.
- Rozmówca podkreśla, że dysocjacja była dla niego mechanizmem przetrwania, ale też przyczyniła się do rozwoju zaburzenia.
- Alter Artur jest osobowością wiodącą, odpowiedzialną za dorosłe życie i naukę, a alter Maks to ekstrawertyk i przeciwieństwo Artura.
- Inne altery, takie jak Werter, pełnią funkcję obrońców i mają różne role w systemie tożsamości.
- Codzienne życie z tym zaburzeniem wiąże się z częstymi stanami dysocjacyjnymi i trudnościami w funkcjonowaniu.
- Rozmówca podkreśla potrzebę empatii, zrozumienia i akceptacji wobec osób z DID.
- Ważna jest terapia, nauka komunikacji i akceptacji wewnętrznych części siebie.
Chapters
- 00:00Wprowadzenie i wyjaśnienie dysocjacji
- 01:51Przedstawienie rozmówcy i jego życia codziennego
- 04:24Mechanizmy dysocjacji i jej objawy
- 06:53Częstotliwość i wpływ stanów dysocjacyjnych
- 09:17Opis poszczególnych alterów i ich cech
- 11:30Rola alterów i ich funkcje w systemie
- 15:50Symptomy dodatkowe i amnezja dysocjacyjna
- 21:03Społeczne aspekty i terapia
Full Transcript — Download SRT & Markdown
Speaker A
W pewnym momencie jestem w stanie spojrzeć na lustro, nie rozpoznać siebie, bo w głowie moje ja w mojej głowie wyglądam zupełnie inaczej niż tutaj teraz. Łatwiej by było, jakby nas nie było.
Speaker A
Na wstępie chciałbym powiedzieć kilka słów, ponieważ czuję odpowiedzialność za treści, które publikuję. Mam świadomość, że ten odcinek może wzbudzić silne emocje, a nawet niedowierzanie.
Speaker A
Dysocjacyjne zaburzenie tożsamości, kolokwialnie nazywane rozwojeniem jaźni, jest uznaną jednostką diagnostyczną w psychiatrii oraz jednym z najrzadszych zaburzeń psychicznych. Aby ułatwić wam zrozumienie tego odcinka, wyobraźcie sobie kilkuletnie dziecko, które przez długi czas doświadcza przemocy lub innych doświadczeń o charakterze
Speaker A
traumatycznym, takich jak przemoc fizyczna, seksualna, emocjonalna czy skrajne zaniedbanie. Dziecko nie ma możliwości po prostu odejść ani skutecznie się obronić. Zatem gdy cierpienie staje się zbyt przytłaczające dla rozwijającego się umysłu, psychika może uruchomić mechanizm obronny nazywany dysocjacją. Wtedy część
Speaker A
odłączonej psychiki dziecka może przejąć najbardziej bolesne wspomnienia, dzięki czemu inna część pozbawiona dostępu do tych doświadczeń może nadal funkcjonować na co dzień, chodzić do szkoły, bawić się i rozwijać. Z czasem takie części mogą stawać się coraz bardziej odrębne,
Speaker A
tworząc nową tożsamość. W tym podcaście będę rozmawiał z dwiema tożsamościami tej samej osoby. Dla niej są one całkowicie realnym doświadczeniem.
Speaker A
Dlatego proszę o empatię, otwartość i powstrzymanie się od oceniania. Dziękuję. Na początek powiedz proszę, ile masz lat.
Speaker A
Kwestia sporna, bo ciało ma 27. Jednak mój wiek w głowie waha się pomiędzy 4 a 50, więc jest rozstrzał.
Speaker A
Skąd pochodzisz? Z Wielkopolski. I czym zajmujesz się na co dzień? Yyy, jestem studentem i rękodzielnikiem.
Speaker A
Artur, powiedz, jak wyglądało twoje dzieciństwo? Szczerze powiedziawszy, ja jako Artur tego nie pamiętam, bo mnie wtedy nie było. Yyy, ja istnieję od około 19 roku życia, więc moją historię autobiograficzną znam z opowieści innych alterów i z opowieści moich bliskich.
Speaker A
Wiem, że jako dziecko ja byłem bardzo samotny. Yyy, ja się odważę powiedzieć, że początkiem mojej traumatycznej przygody było to, że yyy byłem zostawiany w placówkach, gdzieś czułem się wyobcowany i ja naprawdę bardzo potrzebowałem mamy i to nie jest wina
Speaker A
mojej mamy, ale po prostu ja jako dziecko tego nie rozumiałem. Też w moim domu momentami nie było za ciekawe, za ciekawie. Yyy mój tata był alkoholikiem, yyy który nie panował nad emocjami. Ja często musiałem zgadywać, jakie on ma
Speaker A
emocje i dopasowywać się pod niego. Ja odczuwałem naprawdę silny lęk, bo to nie była jednorazowa sytuacja, to była sytuacja, która się powtarzała latami. Byłem świadkiem, jak moi rodzice prawie się rozwiedli i ja prosiłem tatę, żeby tata został, a tata to mi oddał pierścionek
Speaker A
zaręczynowy i obrączkę i powiedział, że to ja mam się zająć moją mamą. Więc ja już od naprawdę, ja miałem chyba wtedy 10 lat, ale ja czułem bardzo silną potrzebę tego, żeby sprostać temu wyzwaniu, żeby ta parentyfikacja jakkolwiek to nie zawsze mi poszła
Speaker A
dobrze. Też to jest kwestia, którą poruszyłem z moim terapeutą, bo ja nie mam dostępu do tych wspomnień, ale według mojego zarówno terapeuty, jak i psychiatry u mnie mogła wystąpić trauma o podłożu seksualnym.
Speaker A
I sumując właśnie to doświadczenie, to spowodowało, że zaczęła występować ta dysocjacja. Tak, to był mój sposób na przetrwanie.
Speaker A
Jak byś mógł wytłumaczyć, czym jest tak naprawdę dysocjacja i dlaczego ona występuje? Wiesz co, tak żeby każdy to zrozumiał, to dysocjacji doznaje każdy z nas. Na przykład jak ktoś jest kierowcą i próbuje się dostać z miejsca A do miejsca B, zwykle on nie
Speaker A
pamięta tej trasy, po prostu wyrzuca to z pamięci. I to jest ta łagodna, nieszkodliwa forma dysocjacji. U mnie dysocjacja polega na takim, jakbym miał to przyrównać do czegoś, do takiego bardzo dużego zamyślenia się. Ja się czuję jakbym miał zaraz zemdleć i ja nie
Speaker A
czuję nic. To jest moment, gdzie mnie, no kolokwialnie mówiąc, odcina. Nie wiem co się ze mną dzieje. Nie wiem gdzie jestem. Tak naprawdę ze mną można w takim stanie zrobić wszystko, bo mnie to nie dotyczy. Ja mam takie
Speaker A
przeświadczenie. Czyli takie stany dysocjacyjne są pewnego rodzaju ochroną układu nerwowego, żeby nie przetwarzać tych bolesnych informacji.
Speaker A
Tak. Tak, dokładnie. To działa na zasadzie, że mózg, żeby mnie ochronić przed negatywnymi odczuciami, negatywnym dotykiem, gestami i tak dalej, on mnie odłącza. Ja nie wiem co się dzieje po prostu.
Speaker A
To jakie formy dysocjacji się u ciebie pojawiły? To była depersonalizacja czy derealizacja? Wiesz co, pojawiła się u mnie depersonalizacja i to polega na tym, że na przykład, że ja wiem, że my tutaj, tutaj teraz siedzimy, ja wiem, że ja z tobą
Speaker A
rozmawiam, ale się czuję jakby mnie to nie dotyczyło. Ja jestem troszeczkę obok tego. Nie, dla mnie życie, dla mnie ta realia są po prostu czymś obcym, bo przy depersonalizacji to tak naprawdę, wiesz, mnie jest tyle, że ja nie czuję siebie w siebie, jakbym
Speaker A
miał to powiedzieć. Ja nie wiem czy to ma sens, ale tak się po prostu czuję. Ja nie rozpoznaję swojego odbicia. W sensie ja wiem, że ja to jestem ja. Potrafię sobie to uzmysłowić i logicznie wytłumaczyć, ale ja nie rozpoznaję
Speaker A
swojej twarzy. Jeszcze z takich form to doświadczyłem asocjacyjnego zaburzenia ruchu. Na przykład to są zaburzenia konwersyjne. Polega to na tym, że mimo że nie mam, zostałem przebadany przez neurologów, nic mi nie jest, ale ja potrafię przestać czuć na przykład moje
Speaker A
nogi, potrafię przestać czuć dłonie, nie mogę nic z nimi zrobić. Yyy, potrafię mieć drgawki, potrafię przestać potrafić mówić chociażby.
Speaker A
I jak często występują u ciebie takie stany? M codziennie. To jest, to jest moja codzienność. Ja w takiej codzienności żyję.
Speaker A
A w jaki sposób ta dysocjacja wpłynęła na dalszy rozwój zaburzenia? Wiesz co, ta dysocjacja na początku była dla mnie sposobem przetrwania. Na zasadzie jak działo się coś, co było dla mnie zbyt obciążające psychicznie, co wywoływało dużo emocji, odcinałem
Speaker A
się, ale to miało swoje konsekwencje, bo tak naprawdę im więcej ja stosowałem taktykę tego odcinania się, tym bardziej wchodziłem w zaburzenie tożsamości.
Speaker A
Co masz przez to na myśli? Że przez stosowanie tej dysocjacji moja tożsamość rozpadła się na części i jakby się zagubiła.
Speaker A
To teraz przechodząc już do tych alterów, czyli różnych osobowości, powiedz mi, czym one się charakteryzują?
Speaker A
One mają inny wiek, inną płeć, inną orientację. One mają tak naprawdę swój wewnętrzny wygląd, preferowany, chociażby różnią się charakterem. To są tak naprawdę dosłownie inne osoby. Każdy z nich jest inny.
Speaker A
My mieliśmy przyjemność akurat porozmawiać przed podcastem i otrzymałem od ciebie notatki i w tych notatkach pojawiło się tam kilka imion, którymi określasz różne te części siebie. Jest ich siedem. Jest ten Artur, Maks, Nico, Werter, Gośka i Sylwia. Zaczynając w
Speaker A
sumie, czyli z tą osobą, co teraz rozmawiam, jak opisałbyś Artura? Artur jest bardzo specyficzny. To jest właśnie moja osobowość wiodąca. Ja jestem najczęściej i to ja najczęściej sprawuję, nazwijmy to kolokwialnie, władzę.
Speaker A
Bardzo lubię naukę. Tak naprawdę to ja odpowiadam za studia, za uczenie się. Ja myślę, że jestem wytworem koniecznym, żeby sprostać wyzwaniom życia dorosłego, bo tak naprawdę gdyby nie ja, to nie byłbym tak samodzielną osobą.
Speaker A
A kim jest w takim razie Maks, czyli druga najczęściej pojawiająca się u ciebie osobowość? Maks ma tak pomiędzy tam 14 a 17 lat i on jest zupełnym moim przeciwieństwem.
Speaker A
On jest ekstrawertykiem. Jest go wszędzie pełno. Jest rozgadany. Kocha sobie wymyślać głupie tematy do dyskusji i ich bronić. Kocha w ogóle rozmawiać z ludźmi. Kocha ludzi.
Speaker A
A teraz powiedz mi, kim jest Werter i Nico? Werter jest takim moim wewnętrznym obrońcą. Jest jednocześnie moją tarczą i moim mieczem. On jest po prostu chłodny, szorstki i on nie przyjmuje do siebie faktu,
Speaker A
jest częścią dysocjacyjnego zaburzenia tożsamości, który jest we mnie. A Niko? Niko tak naprawdę jest moim wewnętrznym dzieckiem. to jak jestem w jego formie, wpadam w regres wiekowy i to może być regres dość duży, bo to około czterech lat. Wtedy
Speaker A
zachowuję się jak dziecko, myślę jak dziecko, nie mam myślenia przyczynowoskutkowego. To jest o tyle niebezpieczne, że on sobie próbuje wynagrodzić dzieciństwo i szuka autorytetów tam, gdzie nie powinien.
Speaker A
A teraz skupmy się na damskich osobowościach. Jest Gośka i Sylwia. Czym one się różnią?
Speaker A
Gośka jest zbuntowaną nastolatką. Z nią jest ciężko porozmawiać, szczególnie jak jest się facetem, ponieważ facetów ona nie trawi. Sylwia natomiast jest kolejnym takim moim wewnętrznym opiekunem. Ona jest najlepszą formą mnie, jeśli chodzi o wysłuchanie. Lubi ludzi, ale jednocześnie to jest taka,
Speaker A
wiesz, boss lady. że ona nie da sobie wejść na głowę. Może być milutka, ale ma wyraźnie stawia swoje granice.
Speaker A
I kto jeszcze został? Zostały te tak zwane fragmenty i jednym z tych fragmentów jest Filip.
Speaker A
Filip jest najprawdopodobniej wewnętrzną moją wersją mojego zmarłego przyjaciela. On pojawia się bardzo sporadycznie i jak się pojawia to próbuje dotrzeć do Piaseczna, co no nie jest po prostu bezpiecznie, bo bo ja nie mam nad tym kontroli. Kolejnym fragmentem jest Koda.
Speaker A
Koda jest tym wymyślonym przyjacielem Niko. On jest ze mną od dzieciństwa i w nim jak jestem w jego formie to zwykle muszę być w bardzo mocnej dysocjacji realizacji w ogóle wiadomo te wszystkie klimaty, bo ja ani trochę nie
Speaker A
czuję się prawdziwy, co też nie jest bezpieczne, bo jak ja nie nie jestem prawdziwy, to ja mogę zrobić wszystko.
Speaker A
Jak już to komunikuje się przez pisanie i co jest ciekawe, ja jestem praworęczny, on pisze lewą ręką. Yyy, jest też Kasia. O Kasi wiem najmniej.
Speaker A
Ona się po prostu randomowo pojawia, robi swoje, ma vibe i znika. No i teraz poznaliśmy tak naprawdę 10 tych alterów. Czy te zmiany są liniowe, czy zachodzą zawsze w sekundę? Te zmiany mogą być naprawdę niedostrzegalne. To jest po prostu kwestia sekundy. Jakaś
Speaker A
myśl przyjdzie, następuje przełączenie. Mogę na przykład bardziej się zapatrzeć na, no nie wiem, na drzwi chociażby. M sekunda, dwie sekundy, jest ktoś kolejny. Ale ja też mogę odczuwać tą przychodzącą zmianę. To jest bardzo charakterystyczne uczucie. Yyy, na przykład mi wtedy bardzo ręce drętwieją.
Speaker A
Yyy, drętwieją mi nogi i mam poczucie po prostu, to jest trudne do opisania, to jest takie poczucie spadania, spadania, spychania, y trochę jakbym zasypiał.
Speaker A
A co triggeruje i przywołuje inną postać? Tak naprawdę każdy ma swój własny trigger. Y, jednym z takim głównych, głównym łączącym, ale to jest bardziej trigger Niko, jest dźwięk karetki.
Speaker A
przez moją przybytą traumę medyczną maksa przewołują te głupie piosenki, dead joki i sytuacje społeczne.
Speaker A
Wertera przywołują takie cięższe emocje na zasadzie, że ja wiem, że zbliża się kłótnia albo jestem w takiej defensywnej postawie, to po prostu jest Werter.
Speaker A
Sylwia jest często przy zbliżeniach i gdy trzeba po prostu gdy widzi na przykład, że ktoś płacze chociażby gdy trzeba tego pocieszenia. Ale też niestety zdarzyło mi się, że tryb Niko przychodził w sferach intymnych, co też jest niepokojącym sygnałem. To jeśli maksa przywołują te
Speaker A
głupie piosenki i te żarty, to czy jesteś w stanie teraz zmienić to w momencie, kiedy puścimy poza kamerami muzykę?
Speaker A
Mogę się postarać. Nie obiecuję, że coś z tego wyjdzie, ale a może się uda.
Speaker A
Teraz po przesłuchaniu piosenki wróciliśmy do nagrywania. Z kim rozmawiam? Maks jest tu. Maks, czy pamiętasz poprzednią część wywiadu?
Speaker A
Nie, nawet nie wiem co ja tu robię. Nie wiem, nie wiem kim jesteś. Tak w sumie.
Speaker A
Okej. Jak wygląda w tym przypadku twoja pamięć? Ja mam dużą duży dostęp do pamięci, bo podsłuchuję Artura. W sensie wiem, że to dziwnie brzmi, ale to chodzi dobra wytłumaczę ci to na takiej zasadzie.
Speaker A
Wyobraź sobie mieszkanie. Nie, na samym środku jest sofa. Na tej sofie siedzi Artur. Są drzwi do pokoi. Każdy z pokoi to jest pokój Altera. Ja sobie mogę być zamknięty w pokoju. Wtedy ja nie wiem co się dzieje. Uchylam drzwiczki, ja słyszę
Speaker A
co się dzieje. Wychodzę na próg, widzę co się dzieje. Siadam obok Artura, jestem z nim.
Speaker A
A poza zmianą alterów jakie jeszcze symptomy występują? Wiesz, co na przykład fuga dysocjacyjna zwykle to jest po prostu troszeczkę inna forma dysocjacji, amnezji dysocjacyjnej z dodatkami na zasadzie, że ja jestem w stanie pójść z miejsca do miejsca i ja nie wiem nic.
Speaker A
I taką najbardziej skrajną u mnie to jest to, że ten Filip, ten fragment próbuje się dostać do tego Piaseczna i to jest to, że nawet, że ja nie wiem co się dzieje.
Speaker A
Ja nie mam tak naprawdę nie dość, że pamięci autobiograficznej w tym stanie, to ja nie wiem co się dzieje i ja po prostu podróżuj. Mhm. I to jest trudne do wyjaśnienia, bo potem ja wyjeżdżam w jakieś randomowe miasta
Speaker A
i to jest niebezpieczne. Czyli żeby to jakoś uporządkować, fuga dysecejna to jest stan amnezji, tak?
Speaker A
I charakterystyką takiej amnezji jest podróżowanie, tak? Między innymi. Czyli ty wpadasz w taką fugę dysocjacyjną.
Speaker A
Mhm. wtedy się przemieszczasz gdzieś i kompletnie nie jesteś świadom wtedy tego. Tak. Ja nawet nie wiem kim ja jestem w trakcie fugi dysocjacyjnej. Ja nie wiem kim ja jestem. Jak ktoś by mnie zaczepił i do mnie mówił, ja
Speaker A
najprawdopodobniej bym mu albo nie odpowiadał, albo ja albo ciągnąłbym rozmowę, ale ja bym nic nie pamiętał.
Speaker A
Mhm. To by było bardziej takie automatyzmy działają. Do jakich sytuacji doszło podczas takiej fugi dysocjacyjnej?
Speaker A
Na bank próbowałem się dostać do tego Piaseczna. To jest jedna sprawa. Druga sprawa, że skończyłem w Łodzi.
Speaker A
Nie wiem jakim cudem się tam znalazłem, ale wiem, że byłem wtedy w trybie Niko i wiesz to jest troszeczkę niebezpieczne jak Niko, który wtedy był w mocnym regresie wiekowym i miał tam bodajże 4 lata, tak się odczuwał się na cter lata.
Speaker A
On nie wiedział nic, nie było obok mamy, nie było obok dorosłego. On nie wiedział co się dzieje.
Speaker A
Mhm. też obudziłem się siedząc na skraju mostu. Nie wiedziałem jak tam się znalazłem, nie wiedziałem jakie były moje plany.
Speaker A
No co ja sugeruję jedno, ale no wiadomo. Też obudziłem się kiedyś na torach kolejowych.
Speaker A
Mhm. Nie wiem, nie wiem co mną kierowało. Nie potrafię teraz do tego dojść, ale A wiesz co triggeruje taki stan?
Speaker A
Triggerem może być tak naprawdę nawet jakaś myśl, która jest natrętna i jest w zapętleniu.
Speaker A
To może być jakieś zdanie, jakieś słowo. To tak naprawdę może być dotyk. Mhm. Tak naprawdę nie ma jasno określonego tego, co jest źródłem i takim zapalnikiem do tej fugi. To się po prostu może dziać tak naprawdę nawet kiedy ja jestem
Speaker A
przemęczony. Mhm. I po prostu mój mój organizm stwierdza, że odcinam, ja idę w dal i wtedy podróżujesz.
Speaker A
Tak. Gdzie tak naprawdę pojawiłeś się najdalej od domu w trakcie takiej fugi? W Warszawie, a jestem spod Poznania, więc to jest skala raczej daleka.
Speaker A
350, tak? I powiedz mi, co czuje osoba podczas takiej amnezji? Wiesz co, podczas takiej amnezji, w sensie w trakcie fugi dysocjacyjnej, ja nie czuję nic.
Speaker A
To jest właśnie to, że ja nie czuję nic, bo mnie tam nie ma. Ja w tym nie uczestniczę. Mhm. A z czym musisz się mierzyć, gdy kończy się fuga i uświadamiasz sobie, że to była amnezja?
Speaker A
Wiesz co, ja się mierzę wtedy z ogromnym strachem, bo tak naprawdę wiesz, ja nie wiem z kim ja byłem, ja nie wiem gdzie ja byłem, ja nie wiem co ja zrobiłem, ja nie wiem co ja powiedziałem, ja mogłem
Speaker A
zrobić wszystko. Mogłem obrazić moją najlepszą przyjaciółkę, mogłem, nie wiem, zarywać z osobą partnerską, mogłem narobić sobie kłopotów i ja nie jestem tego świadomy. I to jest w tym najgorsze że ta niepewność, ta niewiedza, że nie wiem co się dzieje. Więc ja odczuwam bardzo
Speaker A
duży stres, bardzo duże poczucie winy, że to się znowu stało i to poczucie winy jest ogromne tak naprawdę.
Speaker A
Jak ty odczuwasz bezpieczeństwo przez te braki, przez fugę dysoceją, przez właśnie tą amnezję? Jak wygląda u ciebie kwestia bezpieczeństwa?
Speaker A
To jest coś takiego, że u mnie poczucie bezpieczeństwa jest takie fifty fifty. Jak mam być szczery, bo z jednej strony ta dysocjacja może też polegać na tym, że nastąpi przełączenie na kogoś, kto lepiej poradzi sobie z danną sytuacją. I
Speaker A
ja naprawdę chcę wierzyć, że tak się stało, że ja mam tą pustą przestrzeń, tą wiesz, tą niewiedzę, bo ktoś inny przyjął kontrolę i sobie poradził.
Speaker A
Ale też mimo wszystko przez to ja jestem osobą niesamodzielną, bo istnieje ryzyko, że ja gdzieś wywędruję i że ja coś zrobię, czego ja nie będę świadomy.
Speaker A
I więc no to jest, no mówię takie fifty fifty, bo ja nie wiem czego mogę się po sobie spodziewać.
Speaker A
Zanim przejdziemy dalej do odcinka to chciałbym się na chwilę zatrzymać, bo mam dla was super wiadomości. Od tego odcinka podcast notatki będzie sponsorowany przez twójpsycholog.pl pl i niesamowicie mnie to cieszy, bo jest to obecnie jedna z największych platform z
Speaker A
psychologami i psychoterapeutami w Polsce. Dzięki tej współpracy będę mógł rozwijać bardziej to konto. Zacznę być w końcu regularny, bo będę publikować je co dwa tygodnie. A teraz zapraszam was do pobrania darmowej aplikacji Twój psycholog, która realnie może wam pomóc
Speaker A
w codziennych trudnościach. W tej aplikacji znajdziecie słoik wdzięczności, dziennik emocji, ale coś co najbardziej mi się spodobało w tej aplikacji to to, że znajdziecie w niej fora społecznościowe, w których ludzie dzielą się swoim doświadczeniem, dzięki czemu o wiele łatwiej znajdziecie osoby,
Speaker A
które mają ten sam problem i być może poczujecie się mniej samotni z was własnym problemem. No i na sam koniec warto byłoby tu powiedzieć, że ze względu na charakter tego podcastu sam przetestowałem tą aplikację, więc z mojej rekomendacji wejdźcie do Google
Speaker A
Play lub App Store, piszcie twój psycholog i po prostu przetestujcie tą darmową aplikację. A teraz wracamy do odcinka. Czy są jeszcze inne symptomy, które są powiązane z tym zaburzeniem?
Speaker A
M wiesz co, u mnie to są omamy suchowe i taką najłagodniejszą formą jest to, że mi się zdaje, że ktoś mnie woła.
Speaker A
Mhm. No takie typowe po prostu klasyczek, ale też ja mam jakby takie swoje wewnętrzne głosy i są głosy każdego z alterów i po prostu czasem to się tak miesza, że ja to słyszę jak to by się działo w tym
Speaker A
samym pokoju, jakby te alttery stały obok mnie, to jest na tyle, że tak powiem, intensywne, ale zdarzają też się komentarze negatywne i to niestety się dzieje głównie jak jest Niko. W sensie jak Niko jest na froncie, nie wiem od kogo są te komentarze. To
Speaker A
jest są to ja myślę, że to są po prostu jego takie wewnętrzne przekonania o sobie.
Speaker A
Mhm. Jak tego słucham, to mogę sobie to jedynie wyobrazić, ale widzę, że z tym zaburzeniem wiąże się naprawdę wiele codziennych zmagań. Czy dotyczą one głównie tego, co się dzieje wewnętrznie, czy wpływają również na życie z zewnątrz, na przykład na relacje z
Speaker A
bliskimi? bardzo wpływają na relacje z moimi bliskimi, bo tak naprawdę jak ktoś mnie poznaje, to nie poznaję tylko Maksa, nie poznaję tylko Artura, tylko poznaję całą moją wesołą i to jest to jest no przepraszam, ale też może być coś takiego, że na przykład
Speaker A
Werter powie coś, nie wiem, do mojej przyjaciółki, co jest po prostu wredne albo krytykujące, a mimo wszystko odpowiedzialność za jego słowa mam cały ja, nie tylko ten alter, bo ludzie tak na to, no nie patrzą, no bo ja nie
Speaker A
zmieniam magicznie wyglądu. Mhm. A tak się czujesz? Tak szczerze powiedziawszy, ja się czuję, bo każdy z nas ma swój preferowany wygląd chociażby.
Speaker A
A jak wygląda związek romantyczny z osobą z dysocjm zaburzeniem tożsamości? To jest bardzo rozbudowany temat i bardzo skomplikowany temat, bo tak naprawdę jak ja jestem w związku z jakąś osobą, to cały mój system, czyli cała, wszystkie altery są z nią w związku.
Speaker A
Mhm. Ale nie każdy może to tak samo odczuwać. Mhm. Ktoś może się z tym nie zgadzać.
Speaker A
Na przykład y Sylwia może powiedzieć, że ona nie chce być mężczyzną. Mhm. A na przykład Gosia powie, że ona woli być z kobietą i dochodzi tak naprawdę do konfliktów i to jest trzeba bardzo dużo rozmowy, tak naprawdę bardzo dużo rozmowy z ze
Speaker A
swoją drugą połówką na ten temat. trzeba dużo przepracować i wytyczyć jakieś granice, żeby wszystko było czytelne i żeby każdy z systemu został zawiadomiony o tym, co się dzieje, bo to jest naturalne, że nie każdy może siedzieć działać tak samo, ale musi
Speaker A
tolerować zasady innych. A czy ludzie cię wykluczali, czy raczej starali się ciebie zrozumieć? I to, i to. szczerze powiedziawszy doznałem faktycznie też wykluczenia yyy ponieważ ludzie biorą jakby biorą mnie z góry za osobę pokroju jak z filmu Speed
Speaker A
albo porównują mnie do Bego Milligana który jest jednym z najsławniejszych y kryminalistów z podobno zdiagnozowanym DID, ale to jest wątpliwe.
Speaker A
I ludzie biorą mnie pod tym pryzmatem, że ja jestem osobą niebezpieczną, że nie można się niczego po mnie spodziewać, że to jest niekomfortowe, że spotkałem się też z tym, że moi, nawet moi przyjaciele czasem wykluczają jednego mojego alttera
Speaker A
i mówią, że oni nie chcą z nim rozmawiać. A czy rzeczywiście nie doszło do żadnych agresywnych zachowań podczas któryś z alterów?
Speaker A
doszło i to jest właśnie to, że nie jest za to wstyd, nie jest za to przykro, bo ja cały odczuwam tą konsekwencję nie moich działań tak naprawdę, tylko że to jest trudno wyjaśnić i co za tym się kryje wtedy?
Speaker A
Za tym się kryje duże poczucie tak naprawdę wstydu, bo ja nad tym nie panuję. Ja, widzisz, ja jestem bardzo rozgadany, więc ja jestem w stanie powiedzieć coś głupiego i ja to po prostu robię, jak to Artur mówi, troszeczkę bezmyślnie.
Speaker A
Nie pomyślę nad tym, że moje słowa mogą mieć skutek. [westchnienie] Bardziej od tego jest Artur, który bardzo waży słowa i tak dalej.
Speaker A
To jak wygląda u ciebie poczucie ogólne tożsamości? Wiesz co? I mimo tego, że mnie jest parę wersji, ja mam często poczucie, że żadna z nich nie jest do końca prawdziwa. I ja no mimo wszystko normalizowane jest to, że
Speaker A
jesteśmy jednością, że tutaj, że ta jedna osoba jest po prostu wiesz na przedzie. I owszem, jest to Artur, ale Artur też ma te przełączenia, więc nawet Artur czuje się wyobcowany. Ja się czuję czasem po prostu jako dodatek.
Speaker A
Wiesz i to nie to troszeczkę mówię smutno, bo ja mam poczucie, że ja nie istnieję, bo ja istnieję tylko w mojej głowie. Na papierach istnieje Artur. Ja jestem drugim imieniem dosłownie.
Speaker A
Więc nie każdy mnie zaakceptuje, nie każdy mnie zrozumie, nie każdy pojmie, że ja mam troszeczkę inną mentalność i że ja nie robię tego złośliwie, że no tak naprawdę łatwiej by było, jakby nas nie było, jakby był tylko Artur. I to jest smutne, bo ja realnie
Speaker A
boję się śmierci. Czy jak dobrze rozumiem wewnętrznie jest duży kryzys. Tak to zawsze występuje przy każdej z alterów.
Speaker A
Wiesz co, nie zawsze, bo to jest coś takiego, że jestem w stanie żyć normalnym życiem, ale w pewnym momencie jestem w stanie spojrzeć na lustro, nie rozpoznać siebie, bo w głowie moje, ja w mojej głowie wyglądam zupełnie inaczej niż
Speaker A
tutaj teraz. Y, a co dopiero dziewczyny, które czują się kobietami. Mhm. Jestem mężczyzną i wtedy są takie największe kryzysy, że ja widzę coś, co się nie zgadza z moim y poczuciem.
Speaker A
Czy czujesz przez to jakiś brak w życiu? Tak. Ja chciałby chciałbym mieć własne ciało, własne życie tak naprawdę.
Speaker A
Czyli co uważasz za główne źródło smutku? Ja myślę, że samo zaburzenie jest smutne bo ja mam świadomość, że musiała mi się stracić bardzo duża krzywda, bo, bo jestem ja, bo ja nie jestem bez powodu tak naprawdę. I to jest smutne, że Artur
Speaker A
musiał to przeżyć i wytworzyłem się ja. Tutaj właśnie chciałbym coś dopytać, bo przyszło mi to pytanie przez głowę. Czy mówienie o każdej z tych osobowości jako oddzielnej osobie, czyli nie związanej z tobą, tylko tak jak mówisz, Sylwia jest
Speaker A
taka, a jak przyjdzie Werter, to to ci pomaga w odczuwaniu i odbieraniu rzeczywistości, czy to jest jakaś forma ochrony?
Speaker A
Ja myślę, że mi to bardzo dużo ułatwia, bo wtedy też się troszeczkę łatwiej te stany opisuje, wiesz, że że jestem w stanie się do konkretnej części mnie odwołać. Mhm. I na ten moment ja po przejściu, w sensie nadal jestem w terapii, ale po
Speaker A
ponad pięciu latach terapii, po hospitalizacji, ja zaakceptowałem, że to jest i że to się nie skończy. I nazywanie tego Mhm.
Speaker A
stanu rzeczy bardzo mi pomaga żyć samym sobą i z akceptacją tego, jaki jestem. A jak wygląda element na przykład straty?
Speaker A
Jeżeli byśmy hipotetycznie powiedzieli, że Maks kogoś zdradził, a później wracasz do Artura, który na przykład nie pamięta tej zdrady, co się wtedy dzieje?
Speaker A
Tak naprawdę ja jestem w stanie odciąć te wspomnienia od reszty i to jest w takim razie hipotetyczne tylko moje moje wspomnienie i Artur może sobie żyć i o tym nie wiedzieć. Mhm.
Speaker A
To może wypłynąć przeze mnie głównie na przykład. A biorąc pod uwagę te kwestionowanie własnej percepcji, jak ty postrzegasz rzeczywistość?
Speaker A
Czy sama rzeczywistość w sobie jest dla ciebie problemem? Jest i to dużym. Ja mam bardzo duże problemy z rzeczywistością na zasadzie, że ja nie czuję jej konsekwencji, bo ja mam mam derealizację, mam depersonalizację.
Speaker A
Ja mogę dajmy na to odpukać, nie zdawać roku na studiach, ale ja mam wrażenie, że mnie to nie dotyczy i tylko Artur może to na przykład bardzo odczuwać. E, ja mam bardzo duże problemy z tym, bo ja mogę
Speaker A
coś zrobić, bo mnie to nie dotyczy i to jest znowu niebezpieczne. I myślę, że to ten moment, żeby zapytać, co musiało się wydarzyć w twoim życiu, żebyś zdecydował się, że warto sobie pomóc.
Speaker A
Tak naprawdę ja zauważyłem jak bardzo ja ranię innych i jak bardzo ja ranię siebie.
Speaker A
Ja musiałem dojść do tego, że coś jest ewidentnie nie tak i że to nie jest tak, że każdy ma wewnętrzne głosy y w sobie. Nie każdy prowadzi wewnętrzne rozmowy.
Speaker A
Nie każdy ma coś takiego, że ma po prostu zaniki pamięci i to nie takie normalne jak każdy ma, tylko faktycznie gdzie ktoś nie pamięta tygodni.
Speaker A
Też dużo mi dało do myślenia, jak inni sugerowali mi, że zachowuję się jak parę różnych osób.
Speaker A
Miałem z tego powodu nieprzyjemności i yyy no trochę kłótni między innymi yyy i tak naprawdę z zmotywował mnie mój obecny partner, żeby coś z tym zrobić yyy i żeby zebrać wszystkie moje symptomy, wszystkie moje objawy i udać się po pomoc.
Speaker A
To w takiej sytuacji jaka terapia pomaga ci najbardziej? Ja jestem tak naprawdę na trzech rodzajach terapiihm.
Speaker A
Jestem na terapii EMDR. To jest terapia faktycznie przetwarzania traumy z udziałem ruchów gałek ocznych.
Speaker A
I to jest, ja bym to tak troszeczkę potocznie nazwał odczulaniem, jeśli chodzi o traumę. Oprócz tego jestem też na terapii schematów oraz na terapii poznawczo-behawioralnej.
Speaker A
Jaki jest gold terapii w leczeniu di? nauka komunikacji pomiędzy tymi częściami, żeby ograniczyć amnezję, żeby wykluczyć fugi, żeby nauczyć się, że tak naprawdę ja nie jestem sobie wrogiem, tylko jestem osobą, która potrzebuje więcej zrozumienia i więcej komunikacji. I to
Speaker A
jest moim zdaniem kluczowe, że to jest nauka akceptacji, jest nauka komunikacji, jest nauka naprawdę bardzo dużej rozmowy, jak jak to mogę tak powiedzieć.
Speaker A
A teraz z perspektywy czasu jako osoba po latach terapii, co uważasz jest najcięższe w tym zaburzeniu?
Speaker A
Ja myślę, że zaufanie samemu sobie, bo prawda jest taka, że ja w 100% nigdy nie mogę sobie zaufać.
Speaker A
Bo moja pamięć może być wybrakowana, może mieć przerwy, może mieć dziury, a może jej w ogóle nie być.
Speaker A
A jeśli chodzi o bliską rodzinę, w momencie kiedy rozwinęło się to całe zaburzenie, oni ciebie wykluczyli, byli wsparciem dla ciebie, jak oni to odebrali?
Speaker A
Tak naprawdę moi rodzice wiedzą o moim zaburzeniu ale ja nauczyłem się troszeczkę improwizować, troszeczkę bardzo improwizować.
Speaker A
Polega to na tym, że jak zmieniam się ten tryb osobowości, ja improwizuję często. Ja gram rolę swoją, że że ja wiem co się dzieje, że ja wiem co było mówione przed chwilą i tak dalej.
Speaker A
A dlaczego musisz przybierać jakąś maskę? Muszę przybierać maskę, bo to jest jedna z metod wpasowania się tak naprawdę w życie społeczne jakiekolwiek.
Speaker A
Ja muszę się nauczyć improwizować, że jak yyy przychodzi zmiana z dajmy na to Artura na Maksa, że Maks musi się podpasować pod daną sytuację i to nie jest złe, bo ja po prostu się uczę, że muszę jakoś funkcjonować w
Speaker A
społeczeństwie. Jak czegoś nie wiem, to muszę się dopytywać. Ja bardzo dużo pytań zadaję i to może być czasem pierdołowate, ale muszę to robić, żeby po prostu A w takim idealnym scenariuszu, rozumiem, chciałbyś być z tym otwarty?
Speaker A
Tak szczerze powiedziawszy, ten podcast to jest taki mój pierwszy krok do powiedzenia wszystkim, że sytuacja jest trochę skomplikowana.
Speaker A
A jakbyś miał być po prostu szczery, jakie postawy ludzi są najbardziej szkodliwe? Pierwsze co mi wpada do głowy to branie całości zaburzenia pod pryzmatem chociażby filmu Split. I jest to jaka to jest bardzo szkodliwa reprezentacja tego zaburzenia, bo no tam jest
Speaker A
chociażby to skakanie po ścianach i tak dalej. Moją super mocą jest to, że ja na przykład toleruję kawę i i tyle.
Speaker A
A jakie postawy realnie ci pomagają albo pomogły podczas takich najgorszych, gorszych stanów? Ja mam wrażenie, że pomogła mi postawa, która się charakteryzowała spokojem i troszeczkę czasem dopasowaniem narracji pod Altera, który na przykład frontuje jest zorientowany co się dzieje.
Speaker A
Ale po prostu podejście spokojne i empatyczne, bo ja faktycznie nie robię tego specjalnie. To się po prostu dzieje i mi w tym towarzyszy bardzo duży stres, więc osoba, która będzie w stanie mnie uspokoić albo chociaż podejmie próbę jest na wagę złota.
Speaker A
Myślę, że to jest bardzo cenna wiedza, bo wielu ludzi chce pomóc, ale zwyczajnie nie wie jak to zrobić.
Speaker A
Zakładam też, że wraz z tym zaburzeniem wiele osób mogłoby być uprzedzona. Dlatego już w tych ostatnich minutach podcastu będę czytał różne stwierdzenia, a ty na podstawie swojej wiedzy i doświadczenia powiedz mi, czy to jest fakt, czy mit.
Speaker A
Rozwojenie jaźni to realne zaburzenie. Tak, jest to realne zaburzenie. Jest ono istnieje między innymi w ICD 11 i w DSM5, które jest przebadane i sprawdzone więc no tak, tak jest to stwierdzone.
Speaker A
Filmy o dysocjacyjnym zaburzeniu tożsamości wiernie pokazują jak wygląda życie z tym zaburzeniem. Moim zdaniem to jest fałsz. Poznamen serial, który może bardziej przybliżyć to zaburzenie i to jest serial w tłumie.
Speaker A
To fajnie pokazuje jak wygląda życie z takim zaburzeniem. Oczywiście nie jest jeden do jeden, ale jest to jakiś trop chociaż przybliżający do tego.
Speaker A
Rozdwojenie jaźni to forma schizofrenii, nie? To są dwa zupełnie inne zaburzenia. Osoby z DID są niebezpieczne dla otoczenia.
Speaker A
Jest to jeden z najbardziej szkodliwych mitów. Nie, zwykle nie są. I to są zwykle osoby po traumach i to są zwykle osoby lękowe.
Speaker A
Na sam koniec, czy chciałbyś coś przekazać słuchaczom? Tak. Ja wiem, że dla wielu z was moje zaburzenie może wydawać się dziwne. Dla niektórych to może być niepokojące, dla niektórych niekomfortowe.
Speaker A
Ale chciałbym powiedzieć, że ja sobie tego nie wybrałem. Ja naprawdę bardzo chcę [westchnienie] być po prostu akceptowany tym kim jestem, tym jaki jestem i i tego i po prostu chciałbym żeby ludzie troszeczkę spojrzeli na mnie cieplej, po prostu milej i z empatią,
Speaker A
jak by mieli jakieś pytania, żeby je po prostu zadać. Ja naprawdę jestem otwarty, żeby o tym rozmawiać, bo ja nie chcę być demonizowany.
Speaker A
Ja nie chcę być wytykany palcami. Ja chcę po prostu żyć, bo tak naprawdę po oficjalnej diagnozie moje życie poszło tylko w dobrą stronę. Więc naprawdę walczcie o siebie, o swoje szczęście, o swoją osobę, bo warto i tak naprawdę możecie być w dole, ale będzie
Speaker A
tylko coraz lepiej, jak faktycznie sięgniecie po pomoc i będziecie o siebie walczyć. Maks, czy jesteś gotowy zamknąć ten odcinek i przeczytać swoją osobistą notatkę?
Speaker A
Tak. To dawaj. Przetrwałem i przeżyłem walkę, o której nawet nie zdaję sobie w 100% sprawy, bo miałem obrońcę, kogoś silniejszego ode mnie odważniejszego.
Speaker A
Miałem Wertera, który mimo tego, żeby bywa zimny jest moją tarczą. Przetrwałem całe gimnazjum, które było piekłem, bo pojawił się Maks, który do teraz potrafi mnie rozśmieszyć swoimi głupimi tekstami i który na swój sposób uratował moje życie. Przetrwałem, bo miałem Gośkę,
Speaker A
którą mimo bycia opryskliwą nauczyła mnie bycia twardym i pewniejszym siebie. Przetrwałem, bo nikt pozwalał mi na chwilę bezradności, na chwilę dziecięcej troski. Przetrwałem, bo Solia była przysłowiowym ramieniem do wypłakania.
Speaker A
Zawsze służyła mi radą i wsparciem. Przetrwał przetrwałem, bo Artur nauczył mnie tego, żeby uparcie dążyć do celu.
Speaker A
Przetrwałem, bo nauczyłem się żyć z całą swoją zgrają w głowie, która jest dla mnie dla rodzina. Tak więc hej, jestem Artur, ale mam też na imię Maks, bo takie mam drugie imię w dowodzie. Jestem Werter. Możecie znać to jako moje
Speaker A
przezwisko. Teraz wiecie, że kryje się za tym stary dziad. Yyy, jak już dużo osób i tak mnie już myli z dziewczyną, więc jestem też Gośka, jestem też Sylwia. Możecie też spojrzeć na mnie jak na Niko.
Speaker A
Miło mi was poznać. Maks, bardzo dziękuję ci za tą rozmowę. To był podcast notatki. Dziękujemy, że byliście z nami. Słyszymy się ponownie w czwartek o godzinie 18:00.
Speaker A
Tak.
Topics:dysocjacyjne zaburzenie tożsamościrozszczepienie jaźnitrauma dzieciństwaalter osobowościdepersonalizacjaderealizacjaterapia DIDpsychologiazdrowie psychiczneNotatki by Jaski
