อาจารย์ยอด : ลูกบ้า [กรรม]

[เพลง] [เพลง] [เพลง] นัตถิกัมมังสมพลังแรงใดในโลกเสมอด้วยแรงกรรมไม่มี สวัสดีครับท่านผู้ฟังที่เคารพ นี่คือรายการเรื่องเล่าชาวบ้าน ผมอาจารย์ยอดรายงานตัวครับ ในประกอบที่เป็นชื่อของลูกชายคนสุดท้องของนายทวนกำนังผินายทวนนี่มีลูก 5 คน ต่างก็มีครอบครัวกันหมด ลูกชายคนที่ 1 กับคนที่ 2 ก็มีเมียอยู่ต่างจังหวัด ลูกสาวคนที่ 3 กับคนที่ 4 ก็แต่งงานกับคนในหมู่บ้าน แต่ว่าคนที่ 4 เนี่ยแต่งกับคนกรุงเทพฯ ที่บ้านก็จะมีลูกสาวคนที่ 3 ชื่อแป้ง ก็จะอยู่กับพ่อแม่ สามีก็เข้ามาอยู่ด้วย มาทำสวน สวนที่นายทวนมีอยู่ ลูกๆ คนอื่นไม่มีใครอยู่ช่วย ไปอยู่ที่อื่นกันหมด ส่วนในประกอบนี้ก็ไม่ได้ทำอะไร เพราะว่าสติปัญญานี่จะล้นหรือขาดก็ไม่มีใครรู้ได้ หน้าตาก็ดูปกติดี แต่ถ้าได้คุยด้วยก็จะรู้ว่าประกอบนั้นไม่ปกติ พ่อแม่ก็เป็นห่วงประกอบมาก ก็สั่งนักสั่งหนาว่าพี่ทุกคนเอย่าได้ทอดทิ้งประกอบนะ ถ้าพ่อแม่ไม่อยู่แล้ว ประกอบอ่านออกเขียนได้เป็นบางคำ เรียนซ้ำชั้น ป. 1 อยู่จนอายุ 13 ถึงได้ออกมา ที่จริงประกอบจะต้องออกจากโรงเรียนอายุ 15 ครูที่โรงเรียนบอกว่า คนที่สติปัญญาด้อยกว่าคนอื่นต้อง 15 ถึงจะให้ออกจากโรงเรียนได้ ในสมัยนั้นครูใหญ่แกว่าอย่างงั้น ยุคนั้นครูยังทำโทษนักเรียนด้วยไม้เรียว ถึงครูทุกคนจะรู้ว่าประกอบสติปัญญาเป็นแบบไหน ก็ยังอดตีประกอบไม่ ประกอบจะถูกตีแทบทุกวันก็ว่าได้ บางวันก็ถูกไม้เรียว บางวันก็ถูกบิดตรงสะดือ ดึงหูบ้าง ก็แล้วแต่ว่าครูจะทำโทษแบบไหน ประกอบแต่งตัวสะอาด เพราะว่าพ่อแม่ใส่ใจเรื่องนี้ ข้าวปลาที่ใส่ปิ่นโตมากินที่โรงเรียน ก็จะมีมาวันละ 2 อย่าง แต่ประกอบก็ไม่ค่อยอยากกินข้าวที่เอามาจากบ้าน ทั้งๆ ที่มีแต่ของดีๆ เมื่อถึงตอนพักกินข้าว ครูก็จะจัดให้ประกอบกินข้าวร่วมวงกับเพื่อนๆ เอากับข้าวมาวางแล้วก็แบ่งกันกิน แล้วแต่ใครจะเอากับข้าวอะไรมาประกอบก็มักจะอยากกินกับข้าวของเพื่อนที่เป็นผัดผัก ไก่ทอด หมูทอด ไอ้ที่พ่อแม่ทำมาให้น่ะไม่ค่อยกิน เพื่อนๆ ก็บอกว่าประกอบนี่มันโง่ เพื่อนๆ ก็จะได้กินกับข้าวดีๆ ที่ประกอบเอามาจนเกลี้ยง ชาวบ้านแถวนั้นก็มีแต่จนๆ ซะมากกว่า มากกว่าคนมีฐานะ พ่อแม่ของประกอบก็พอจะมีฐานะดีในตำบลนั้น เมื่อเห็นว่าลูกกินกับข้าวหมดทุกวันก็ดีใจ ก็จะสรรหาแต่ของดีๆ เอามาเอามาทำให้กิน ในตอนนั้นถ้าเป็นปลาทอดก็จะแกะเอาก้างออกจนหมด พ่อกับแม่ไม่เคยได้เรียนหนังสือ ก็เลยไม่รู้ว่าการใช้ชีวิตในโรงเรียนน่ะเป็นยังไง ถึงรู้ว่าลูกจะสติปัญญาไม่เหมือนพี่ๆ แต่ด้วยความรักก็อยากจะให้ลูกเรียนจนถึงที่สุด ประกอบนั้นมีนิสัยเอาแต่ใจ ไม่ได้หยั่งใจ จะลงไปชักดิ้นชักงออยู่เสมอ ถ้าพ่อแม่ดุก็จะตรงเข้ามาทุบมาต่อย พ่อแม่ประกอบก็จะถูกพี่ชายคนโตนี่ตบเอาเตะเอา พ่อกับแม่ก็บอกว่าอย่าไปถือสาน้องเลย เอ็งก็รู้ว่าน้องมันสติไม่ค่อยดี พี่ชายคนโตก็บอกว่าต้องสอนมันสิแม่ ไม่งั้นมันก็จะติดเป็นนิสัยไปจนโต เออบ้าแบบไหนอ่ะ พูดจารู้มากรู้ทุกเรื่อง ไม่รู้ก็แต่เรื่องของตัวเอง พูดจาก็กวนปราสาท พี่ชายว่าอย่างงั้น พ่อแม่ก็สงสัยว่ากับข้าวลูกกินหมดทุกวัน แต่ทำไมประกอบกลับผอมมาก ในระยะหลังๆ พ่อแม่ไม่รู้หรอกว่าเพื่อนกินหมด ประกอบจะได้กินผักกินน้ำแกง ไอ้ที่เป็นเนื้อเป็นหนังน่ะกินไม่ทันเพื่อน วันหยุดแม่ก็ซื้อยาแก้ซางแก้พยาธิให้กินสารพัด วันนึงดินสอของประกอบก็ทื่อมาก ครูก็ถามว่า ทำไมไม่เหลาดินสอบ้างอ่ะ มีดเหลาดินสอหรือว่ากบที่ให้ไว้ทำไมหายบ่อยจัง ครูก็บิดหูไป 1 ครั้งแล้วก็บอกว่าพรุ่งนี้มีดหรือกบมาหลาวดินสอนะ ไม่งั้นจะถูกตี จะต้องทำโทษซะให้หลาบจำ สมองมันจะได้ดีขึ้น พูดดีก็แล้วขู่ก็แล้วก็ยังสอบเลื่อนชั้นไม่ให้ กากบาทข้อสอบก็กาซะเต็มหน้ากระดาษซะงั้น ครูประจำชั้นพูดพร้อมกับเอานิ้วจิ้มหน้าผากของประกอบ แล้วก็ย้ำว่าพรุ่งนี้ต้องหามีดหรือกบมาหลาวดินสอให้ได้นะ ถ้าไม่มีก็ต้องหาซื้อใหม่ จำไว้ ประกอบก็ท่องไว้ในใจว่าจะต้องหามีดมา ประกอบกลับมาบ้านก็พูดอยู่อย่างนั้นว่าพรุ่งนี้เอากบเอามีดไปหลาวดินสอ พวกพี่ๆ ได้ยินก็ถามประกอบว่าเอ็งท่องบ่นอะไรของเอ็งอ่ะ ประกอบก็บอกว่าเอามีดหลาวดินสอ ตอนนั้นพวกพี่ๆ ยังไม่มีใครออกเรือนไป พี่สาวก็เลยมาดูก็เห็นว่าดินสอเนี่ยทื่อมาก ก็จัดการเอามีดเหลาให้ ก็เป็นมีดปาดตาลที่พ่อรับไว้จนคม พี่สาวก็ บอกว่าเดี๋ยวพี่เหลาให้แล้วเอ็งเขียนไ อย่ากดแรงนะ เดี๋ยวไส้มันหัก เดี๋ยวพี่จะเหล็กทุกเย็นน่ะ อ่าให้เงินไปซื้อกบก็แค่นั้นน่ะ หายหมดยังรบก็หาย ไม่มีจะรบแล้ว

เมื่อเข้านอนประกอบก็นอนกับพ่อแม่ทั้งคู่ หลับแต่ประกอบยังไม่หลับ ครุ่นคิดถึงแต่เรื่องเอามีดไปโรงเรียน ก็ลุกมาหยิบมีดปาดตาลใส่กระเป๋านักเรียนไปด้วย เมื่อถึงชั่วโมงที่ต้องเรียน ประกอบก็ทำดินสอไส้หัก เพราะว่าเหลาไว้แหลมมาก ครูนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานสั่งให้ประกอบเหลาดินสอ ก็เดินไปดูว่ามีมีดหรือเปล่า หรือว่ากบมั้ย แล้วก็จะดูว่าเหลามาแล้วหรือยัง ครูประจำชั้นเนี่ยเป็นผู้หญิง เมื่อมาดูครูก็เห็นว่าดินสอมันไส้ด้วน ครูก็ตบหัวประกอบไปทีนึง ครูในสมัยนั้นโหด แต่ว่าพ่อแม่ก็ไม่เคยมีใครไปเอาเรื่อง ทุกคนจะนับถือครูว่าเป็นผู้มีบุญคุณ ให้ความเคารพครูบาอาจารย์เป็นอย่างดี แต่ครูก็ไม่ได้ทำเกินเหตุอะไรมากมาย ไม้เรียวสอนให้เป็นคนดีมาก็มากมาย ครู ก็พูดว่าทำไมไม่หลาวดินสอ พูดแค่นี้มันไม่เข้าใจเลยใช่มั้ย ครูดุพูดเสียงสูงแล้วมีดล่ะ บอกให้หามาหรือไม่ก็ไปซื้อกบที่ร้านของโรงเรียน ประกอบก็ชักจะโมโหและสติแตก เพราะกลัวจะถูกตีด้วยไม้เรียว ก็ บอกว่าเอามีดมาเสร็จแล้วก็ดึงมีดปาดตาลออกจากกระเป๋านักเรียน กำไว้แน่น ทำท่าน่ากลัว ครูถอยกรูดเลย รีบวิ่งไปหาครูใหญ่ที่ห้องพัก ครูบอกว่าประกอบบ้าใหญ่แล้ว ถือมีดปาดตาล ทำท่าน่ากลัว ช่วยไปดูหน่อย ครูห้องอื่นได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งตามไปดู คราวนี้ก็ยิ่งทำให้ประกอบกลัว เงื้อมีดบอกครูว่าอย่าเข้ามานะ เห็นครูมากันหลายคน ยิ่งประกอบแสดงท่าทีแบบนั้น ครูทุกคนก็เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ บอกเด็กนักเรียนให้ออกมานอกห้องให้หมด ครูใหญ่ให้พานโรงขี่จักรยานไปตามพ่อของประกอบมา แล้วก็บอกให้ประกอบใจเย็นๆ ประกอบก็บอกว่าใจเย็นห่าอะไพวกมึงจะมารุมกูเหรอ ครูใหญ่ก็บอกให้วางมีดลง ประกอบก็ไม่วาง เมื่อนายทวนผู้เป็นพ่อรู้เรื่องว่าลูกคลั่ง จะเอามีดทำร้ายครูก็ตกใจ ลูกชายอีก 2 คนก็มาที่โรงเรียนด้วย เมื่อนายทวนกับลูกชายมาถึงห้องเรียนที่ประกอบเรียนอยู่ ก็รีบถามประกอบว่าเป็นอะไรไปลูก วางมีดซะพ่อมาแล้ว วางมีดนะลูก ประกอบก็ทำท่าลังเล แต่เมื่อเห็นหน้าพี่ชายประกอบก็คงจะกลัว ก็เลยปามีดทิ้ง นับตั้งแต่วันนั้นประกอบก็ต้องออกจากโรงเรียน นั่นคือชีวิตของประกอบ ช่วงที่เรียนหนังสือต่อมาก็เป็นช่วงที่ประกอบโตเป็นหนุ่ม พี่ชาย 2 คนนี่แยกเรือนไปแล้ว ประกอบก็เลยไม่กลัวใคร พ่อแม่หรือว่าพี่สาวดุด่าก็ไม่ได้เลย ประกอบจะกำหมัดเข้าใส่ทันที บางครั้งอยากได้อะไรไปขอแม่ แล้วแม่ไม่ให้ มันก็จะบีบคอแม่ ก็มีพ่อกับพี่สาวต้องมาจับแยก แต่นางผินผู้เป็นแม่ก็ไม่เคยโกรธลูก นับวันประกอบก็จะทวีความรุนแรง เวลาที่ใครในบ้านเรียกว่าไอ้ประกอบ ก็จะไม่พอใจก็บอกให้เรียกตัวว่าคุณประกอบ เพราะว่าในบ้านเนี้ยตัวใหญ่ที่สุด พี่สาวก็เบื่อระอาแต่ก็ต้องทนจนแต่งงานกันไปหมด พี่สาวคนที่ชื่อแป้งนั้นแต่งกับคนจน ก็เลยต้องอยู่ที่บ้านทำสวนที่มีอยู่ แฟนของแป้งนี่ชื่อบุญเหลือ เป็นคนขยัน แต่ว่าประกอบไม่ชอบ มักจะบอกให้พ่อแม่ไล่บุญเหลือออกจากบ้าน แต่บุญเหลือก็ไม่ได้ถือสา เพราะว่าเห็นประกอบมาตั้งแต่เล็กก็รู้ว่าประกอบนสติไม่สมประกอบ วันนึงประกอบบอกนางผินผู้เป็นแม่ว่าอยากจะบวช นายทวนผู้เป็นพ่อก็บอกว่าเอ็งบวชไม่ได้หรอกลูก ท่องบทสวดขานนาคอะไรก็ไม่เป็น ขออย่างอื่นเถอะ ประกอบก็ไม่พอใจ ตรงเข้าชกต่อยผู้เป็นพ่อจนล้มคว่ำ ครั้งเนี้ยหนักสุด แป้งพี่สาวกลับจากสวนพร้อมกับบุญเหลือ ก็ได้เห็นความรุนแรงของประกอบ แป้งก็บอกกับบุญเหลือว่าพี่เหลือวันเนี้สั่งสอนไอ้บ้านี่สักหน่อยสิ ฉันอนุญาตมันทำเกินไปแล้ว บุญเหลือก็เลยตรงเข้าไปชกประกอบซะคว่ำ เตะต่อยจน น่วม ประกอบไม่ทันตั้งตัวก็เลยสู้ไม่ได้ นางผินก็ห้ามบอกว่าพอแล้วมันบ้า อย่าไปถือสามัญ แป้งก็เข้าประคองพ่อแล้วก็บอกว่ามันต้องสั่งสอนกันบ้างล่ะแม่ ตั้งแต่พี่ๆ อยู่ น่ะมันไม่กลัวใครเลยอ่ะแม่จะปล่อยให้มันทุบตีจนตายได้ไงอ่ะ ครั้งนี้นายทวนผู้เป็นพ่อต้องไปนอนโรงหมอ อยู่หลายวัน เพราะว่าแกมีโรคหัวใจและความดันอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว มาถูกลูกซ้อมก็เลยอาการแย่ หมอได้ทราบเรื่องก็บอกว่าให้พาประกอบไปรักษา ไปกินยาจิตเวช แต่นายทวนกับนางผินก็คิดว่ามันเป็นมาตั้งแต่เกิด ถึงพาไปมันก็คงไม่หาย เมื่อพ่อไปนอนโรงพยาบาลแม่ไปเฝ้าพ่อ ประกอบก็รู้สึกซึมเศร้า แป้งพี่สาวก็หุงหาข้าวปลาเสร็จก็ไม่ได้เตรียมให้กินเหมือนตอนพ่อแม่อยู่บ้าน เพราะว่าเธอกับบุญเหลือมีงานล้นมือต้องรีบออกไปเก็บผลผลิตจากสวนขาย อ่าต้องไปดูไปคุมลูกจ้างด้วย ประกอบก็ต้องหากินเอง กินแล้วก็ทิ้งถ้วยทิ้งชามไว้เลอะเทอะเรี่ยราช แป้งกลับมาก็แสนจะเหนื่อย ก็บ่นว่าไอ้คุณประกอบเนี่ย มึงมีแต่ทำให้หนักใจจริงๆ วันข้างหน้าน่ะคงจะเลี้ยงมึงไม่ไหวอ่ะ มึงจะไปอยู่ไหนก็ไปเหอะ ใครจะหาว่าใจดำก็ช่าง่ะ มึงอยู่ได้เฉพาะตอนพ่อแม่อยู่เท่านั้นนะ แป้งว่างั้นก็ไม่รู้ว่าประกอบจะเข้าใจหรือเปล่า แต่ประกอบก็มองตาขวาง หยิบมีดมาฟันเสาบ้านอย่างโกรธแค้น บุญเหลือก็บอกว่าไอ้นี่เล่นมีดน่ะมันไว้ใจไม่ได้ซะแล้ว ก็เลยเอาไม้หน้า 3 หวดเข้าให้ตีทีหลังที่ขาจนล้ม บุญเหลือก็ดึงเอามีดไปซ่อนทุกเล่มในบ้าน บอกให้แป้งเอามาใช้ตอนทำกับข้าวก็พอ บุญเหลือก็บอกว่าทีหลังอย่ามาทำแบบนี้อีกนะ ถ้าไม่เชื่อจะตีให้ตาย ประกอบก็ด่าบุญเหลือสารพัด พร้อมกับร้องไห้ไปด้วย บอกว่าจะเก็บเงินซื้อปืนมายิงบุญเหลือ แป้งก็ได้แต่ถอนใจอดสงสารน้องไม่ได้ ก็หายาหม่องมาทาให้อ่า เอาข้าวมาให้กิน ปากก็บ่นว่าเวรกรรมอะไรก็ไม่รู้ ต้องมีน้องสติไม่ดีแบบนี้ เมื่อบุญเหลือไปรับพ่อตามแม่ยายกลับมา บ้านแป้งก็จัดเตรียมสำรับให้พ่อแม่แล

ชักงออยู่เสมอถ้าพ่อแม่ดุก็จะตรงเข้ามา ทุบมาต่อยพ่อแม่ประกอบก็จะถูกพี่ชายคนโต นี่ตบเอาเตะเอาพ่อกับแม่ก็บอกว่าอย่าไป ถือสาน้องเลยเอ็งก็รู้ว่าน้องมันสติไม่ ค่อยดีพี่ชายคนโตก็บอกว่าต้องสอนมันสิแม่ ไม่งั้นมันก็จะติดเป็นนิสัยไปจนโตเออบ้า แบบไหนอ่ะพูดจารู้มากรู้ทุกเรื่องไม่รู้ ก็แต่เรื่องของตัวเองพูดจาก็กวนปราสาทพี่ ชายว่าอย่างงั้นพ่อแม่ก็สงสัยว่ากับข้าว ลูกกินหมดทุกวันแต่ทำไมประกอบกลับผอมมาก ในระยะหลังๆพ่อแม่ไม่รู้หรอกว่าเพื่อนกิน หมดประกอบจะได้กินผักกินน้ำแกงไอ้ที่เป็น เนื้อเป็นหนังน่ะกินไม่ทันเพื่อนวันหยุด แม่ก็ซื้อยาแก้ซางแก้พยาธให้กินสารพัดวัน นึงดินสอของประกอบก็ทื่อมากครูก็ถามว่า ทำไมไม่เหลาดินสอมั่งอ่ะมีดเหลาดินสอหรือ ว่ากบที่ให้ไว้ทำไมหายบ่อยจังครูก็บิดหู ไป 1 ครั้งแล้วก็บอกว่าพรุ่งเหามีดหรือกบ มาหลาวดินสอนะไม่งั้นจะถูกตีจะต้องทำโทษ ซะให้หลาบจำสมองมันจะได้ดีขึ้นพูดดีก็ แล้วขู่ก็แล้วก็ยังสอบเลื่อนชั้นไม่ ให้กากบาทข้อสอบก็กาซะเต็มหน้ากระดาษซะ งั้นครูประจำชั้นพูดพร้อมกับเอานิ้วจิ้ม หน้าผากของประกอบแล้วก็ย้ำว่าพรุ่งนี้ ต้องหามีดหรือกบมาหลาวดินสอให้ได้นะถ้า ไม่มีก็ต้องหาซื้อใหม่จำไว้ประกอบก็ท่อง ไว้ในใจว่าจะต้องหามีดมาประกอบกลับมาบ้าน ก็พูดอยู่อย่างนั้นว่าพรุ่งนี้เอากบเอา มีดไปหลาวดินสอพวกพี่ๆได้ยินก็ถามประกอบ ว่าเอ็งท่องบ่นอะไรของเอ็งอ่ะประกอบก็บอก ว่าเอามีดหลาวดินสอตอนนั้นพวกพี่ๆยังไม่ มีใครออกเรือนไปพี่สาวก็เลยมาดูก็เห็นว่า ดินสอเนี่ยทื่อมากก็จัดการเอามีดเหลาให้ ก็เป็นมีดปาดตาลที่พ่อรับไว้จนคมพี่สาวก็ บอกว่าเดี๋ยวพี่เหลาให้แล้วเอ็งเขียนไ อย่ากดแรงนะเดี๋ยวไส้มันหักเดี๋ยวพี่จะ เหล็ทุกเย็นน่ะอ่าให้เงินไปซื้อกบก็แค่ นั้นน่ะหายหมดยังรบก็หายไม่มีจะรบแล้ว

เมื่อเข้านอนประกอบก็นอนกับพ่อแม่ทั้งคู่ หลับแต่ประกอบยังไม่หลับครุ่นคิดถึงแต่ เรื่องเอามีดไปโรงเรียนก็ลุกมาหยิบมีดปาด ตาลใส่กระเป๋านักเรียนไปด้วยเมื่อถึง ชั่วโมงที่ต้องเรียนประกอบก็ทำดินสอไส้ หักเพราะว่าเหลาไว้แหลมมากครูนึกขึ้นได้ ว่าเมื่อวานสั่งให้ประกอบเหลาดินสอก็เดิน ไปดูว่ามีมีดหรือเปล่าหรือว่ากบมั้ยแล้ว ก็จะดูว่าเหลามาแล้วหรือยังครูประจำชั้น เนี่ยเป็นผู้หญิงเมื่อมาดูครูก็เห็นว่า ดินสอมันไส้ด้วนครูก็ตบหัวประกอบไปทีนึง ครูในสมัยนั้นโหดแต่ว่าพ่อแม่ก็ไม่เคยมี ใครไปเอาเรื่องทุกคนเจะนับถือครูว่าเป็น ผู้มีบุญคุณให้ความเคารพครูบาอาจารย์เป็น อย่างดีแต่ครูก็ไม่ได้ทำเกินเหตุอะไรมาก มายไม้เรียวสอนให้เป็นคนดีมาก็มากมายครู ก็พูดว่าทำไมไม่หลาวดินสอพูดแค่นี้มันไม่ เข้าใจเลยใช่มั้ะครูดุพูดเสียงสูงแล้วมีด ล่ะบอกให้หามาหรือไม่ก็ไปซื้อกบที่ร้าน ของโรงเรียนประกอบก็ชักจะโมโหและสติแตก เพราะกลัวจะถูกตีด้วยไม้เรียวก็บอกว่าเอา มีดมาเสร็จแล้วก็ดึงมีดปาดตาลออกจาก กระเป๋านักเรียนกำไว้แน่นทำท่าน่ากลัวครู ถอยกรูดเลยรีบวิ่งไปหาครูใหญ่ที่ห้องพัก ครูบอกว่าประกอบบ้าใหญ่แล้วถือมีดปาดตาล ทำท่าน่ากลัวช่วยไปดูหน่อยครูห้องอื่นได้ ยินเสียงเอะอะก็วิ่งตามไปดูคราวนี้ก็ยิ่ง ทำให้ประกอบกลัวเงื้อมีดบอกครูว่าอย่า เข้ามานะเห็นครูมากันหลายคนยิ่งประกอบ แสดงท่าทีแบบนั้นครูทุกคนก็เห็นว่าเป็น เรื่องใหญ่บอกเด็กนักเรียนให้ออกมานอก ห้องให้หมดครูใหญ่ให้พานโรงขี่จักรยานไป ตามพ่อของประกอบมาแล้วก็บอกให้ประกอบใจ เย็นๆประกอบก็บอกว่าใจเย็นห่าอะไพวกมึงจะ มารุมกูเหรอ ครูใหญ่ก็บอกให้วางมีดลงประกอบก็ไม่วาง เมื่อนายทวนผู้เป็นพ่อรู้เรื่องว่าลูก คลั่งจะเอามีดทำร้ายครูก็ตกใจลูกชายอีก 2 คนก็มาที่โรงเรียนด้วยเมื่อนายทวนกับลูก

ชายมาถึงห้องเรียนที่ประกอบเรียนอยู่ก็ รีบถามประกอบว่าเป็นอะไรไปลูกวางมีดซะพ่อ มาแล้ววางมีดนะลูกประกอบก็ทำท่าลังเลแต่ เมื่อเห็นหน้าพี่ชายประกอบก็คงจะกลัว ก็เลยปามีดทิ้งนับตั้งแต่วันนั้นประกอบก็ ต้องออกจากโรงเรียนนั่นคือชีวิตของประกอบ ช่วงที่เรียนหนังสือต่อมาก็เป็นช่วงที่ ประกอบโตเป็นหนุ่มพี่ชาย 2 คนนี่แยกเรือน ไปแล้วประกอบก็เลยไม่กลัวใครพ่อแม่หรือ ว่าพี่สาวดุดด่าไม่ได้เลยประกอบจะกำหมัด เข้าใส่ทันทีบางครั้งอยากได้อะไรไปขอแม่ แล้วแม่ไม่ให้มันก็จะบีบคอแม่ก็มีพ่อกับ พี่สาวต้องมาจับแยกแต่นางผินผู้เป็นแม่ก็ ไม่เคยโกรธลูกนับวันประกอบก็จะทวีความ รุนแรงเวลาที่ใครในบ้านเรียกว่าไอ้ประกอบ ก็จะไม่พอใจก็บอกให้เรียกตัวว่าคุณประกอบ เพราะว่าในบ้านเนี้ยตัวใหญ่ที่สุดพี่สาว ก็เบื่อระอาแต่ก็ต้องทนจนแต่งงานกันไปหมด พี่สาวคนที่ชื่อแป้งนั้นแต่งกับคนจนก็เลย ต้องอยู่ที่บ้านทำสวนที่มีอยู่แฟนของแป้ง นี่ชื่อบุญเหลือเป็นคนขยันแต่ว่าประกอบ ไม่ชอบมักจะบอกให้พ่อแม่ไล่บุญเเหลือออก จากบ้านแต่บุญเเหลือก็ไม่ได้ถือสาเพราะ ว่าเห็นประกอบมาตั้งแต่เล็กก็รู้ว่า ประกอบนสติไม่สมประกอบวันนึงประกอบบอกนาง ผินผู้เป็นแม่ว่าอยากจะบวชนายทวนผู้เป็น พ่อก็บอกว่าเอ็งบวชไม่ได้หรอกลูกท่องบท สวดขานนาคอะไรก็ไม่เป็นขออย่างอื่นเถอะ ประกอบก็ไม่พอใจตรงเข้าชกต่อยผู้เป็นพ่อ จนล้มคว่ำครั้งเนี้ยหนักสุดแป้งพี่สาว กลับจากสวนพร้อมกับบุญเเหลือก็ได้เห็น ความรุนแรงของประกอบแป้งก็บอกกับบุญเหลือ ว่าพี่เหลือวันเนี้สั่งสอนไอ้บ้านี่สัก หน่อยซิฉันอนุญาตมันทำเกินไปแล้วบุญเหลือ ก็เลยตรงเข้าไปชกประกอบซะคว่ำเตะต่อยจน น่วมประกอบไม่ทันตั้งตัวก็เลยสู้ไม่ได้ นางผินก็ห้ามบอกว่าพอแล้วมันบ้าอย่าไปถือ สามัญแป้งก็เข้าประคองพ่อแล้วก็บอกว่ามัน

ต้องสั่งสอนกันบ้างล่ะแม่ตั้งแต่พี่ๆอยู่ น่ะมันไม่กลัวใครเลยอ่ะแม่จะปล่อยให้มัน ทุบตีจนตายได้ไงอ่ะ ครั้งนี้นายทวนผู้เป็นพ่อต้องไปนอนโรงหมอ อยู่หลายวันเพราะว่าแกมีโรคหัวใจและความ ดันอยู่ก่อนหน้านี้แล้วมาถูกลูกซ้อมก็เลย อาการแย่ หมอได้ทราบเรื่องก็บอกว่าให้พาประกอบไป รักษาไปกินยาจิตเวชแต่นายทวนกับนางผินก็ คิดว่ามันเป็นมาตั้งแต่เกิดถึงพาไปมันก็ คงไม่หายเมื่อพ่อไปนอนโรงพยาบาลแม่ไปเฝ้า พ่อประกอบก็รู้สึกซึมเศร้าแป้งพี่สาวก็ หุงหาข้าวปลาเสร็จก็ไม่ได้เตรียมให้กิน เหมือนตอนพ่อแม่อยู่บ้านเพราะว่าเธอกับ บุญเหลือมีงานล้นมือต้องรีบออกไปเก็บผล ผลิตจากสวนขายอ่าต้องไปดูไปคุมลูกจ้าง ด้วยประกอบก็ต้องหากินเองกินแล้วก็ทิ้ง ถ้วยทิ้งชามไว้เลอะเทอะเรี่ยราชแป้งกลับ มาก็แสนจะเหนื่อยก็บ่นว่าไอ้คุณประกอบ เนี่ยมึงมีแต่ทำให้หนักใจจริงๆวันข้าง หน้าน่ะคงจะเลี้ยงมึงไม่ไหวอ่ะมึงจะไป อยู่ไหนก็ไปเหอะใครจะหาว่าใจดำก็ช่าง่ะ มึงอยู่ได้เฉพาะตอนพ่อแม่อยู่เท่านั้นนะ แป้งว่างั้นก็ไม่รู้ว่าประกอบจะเข้าใจ หรือเปล่าแต่ประกอบก็มองตาขวางหยิบมีดมา ฟันเสาบ้านอย่างโกรธแค้นบุญเหลือก็บอกว่า ไอ้นี่เล่นมีดน่ะมันไว้ใจไม่ได้ซะแล้วก็ เลยเอาไม้หน้า 3 หวดเข้าให้ตีทีหลังที่ขา จนล้มบุญเหลือก็ดึงเอามีดไปซ่อนทุกเล่มใน บ้านบอกให้แป้งเอามาใช้ตอนทำกับข้าวก็พอ บุญเหลือก็บอกว่าทีหลังอย่ามาทำแบบนี้อีก นะถ้าไม่เชื่อจะตีให้ตายประกอบก็ด่าบุญเ เหลือสารพัดพร้อมกับร้องไห้ไปด้วยบอกว่า จะเก็บเงินซื้อปืนมายิงบุญเเหลือแป้งก็ ได้แต่ถอนใจอดสงสารน้องไม่ได้ก็หายาหม่อง มาทาให้อ่าเอาข้าวมาให้กินปากก็บ่นว่าเวร กรรมอะไรก็ไม่รู้ต้องมีน้องสติไม่ดีแบบ นี้เมื่อบุญเหลือไปรับพ่อตามแม่ยายกลับมา

บ้านแป้งก็จัดเตรียมสำรับให้พ่อแม่และ น้องเช่นเคยแล้วก็บอกประกอบว่าอย่าทำอะไร พ่อแม่นะให้อยู่ให้เรียบร้อยเดี๋ยวจะซื้อ นาฬิกาให้ใส่ประกอบก็ยิ้มดีใจนายทวนกับ นางผินก็เรียกประกอบไปหานายทวนก็กอดลูก ชายไว้แน่นบอกว่าพ่อรักเอ็งนะอ่าพ่ออภัย ให้ลูกนะนางผินก็บอกว่าหน้าเอ็งอ่ะบวมคง จะถูกพี่เขยตีเอาล่ะสิเห็นมั้ยพ่อกับแม่ ไม่อยู่ก็โดนเ้าตีประกอบก็เหมือนจะสำนึก นั่งน้ำตาคลอบอกว่าไอ้เหลือมันตีเจ็บหมด เลย 2 ผัวเมียก็สงสารลูกมากแต่แล้วอยู่ๆ ขณะที่นายทวนกับนางผินนอนหลับพักผ่อนตอน บ่ายประกอบก็เกิดคุ้มคลั่งจุดไฟเผาบ้าน ราดน้ำมันหน้าห้องพ่อแม่ก่อนแล้วก็ราด ห้องของแป้งจุดไฟเผาไฟก็มอดไหม้อย่างรวด เร็วนายทวนกว่าจะรู้ตัวไฟก็ลุกโหมรุนแรง เพราะว่าเป็นบ้านไม้ทรงไทยนางผินก็สำลัก ควันไปไหนไม่ไหวนายทวนก็ใจแทบขาดพยายามจะ ฉุดเมียให้โดดหน้าต่างแต่นางผินก็ลุกไม่ ขึ้นนายทวนกลั้นใจโดดหน้าต่างลงมาขาหัก จะประกอบยืนหัวเราะอยู่ข้างล่างเพื่อน บ้านเห็นไฟไหม้ก็รีบวิ่งมาดับไฟแป้งกับ บุญเหลือเห็นควันดำมืดมาจากทางบ้านก็รีบ วิ่งมาดูพร้อมกับลูกจ้างอีก 5-6 คนเพื่อน บ้านเอาตัวนายทวนออกมาจากบริเวณบ้านได้ แต่สำหรับนางผินผู้เป็นแม่นี่ตายในกอง เพลิงแป้งร้องไห้เหมือนคนบ้าถามประกอบว่า มึงเผาบ้านใช่ไหมไอ้น้องเวรไอ้นรกประกอบ ก็หัวเราะเออกูเผาเองทุกคนจะได้รู้ว่าคุณ ประกอบน่ะยิ่งใหญ่ขนาดไหนเผาทุกอย่างให้ หมดเลยบุญเหลือก็รีบพานายทวนส่งโรงพยาบาล แต่ก็สิ้นใจกลางฟังกำนันผู้ใหญ่ก็รีบมาดู แป้งก็บอกให้จับตัวประกอบไว้มันเผาบ้าน ทุกคนก็เลยช่วยกันจับประกอบมัดไว้กับต้น กล้ามปูหน้าบ้านเมื่อพวกพี่ๆทั้งหมดรู้ เรื่องก็รีบมาพี่ชายก็แจ้งความให้ตำรวจมา

เอาตัวประกอบไปขังคุกบอกให้ประหารไปเลย ประกอบนะพูดรู้เรื่องแล้วก็ไม่มีทีท่าจะ สำนึกยังยิ้มระลื่นถึงชาวบ้านจะบอกว่า ประกอบบ้าแต่ตำรวจบอกว่าคุยรู้เรื่องก็ ต้องดำเนินคดีประกอบอยู่ในคุกก็ถูกนักโทษ ซ้อมเพราะความบ้าของตัวเองชีเรี่ยเชียราช นึกจะทำอะไรก็ทำเวลากินข้าวก็เอาช้อนเคาะ ชามมีอยู่วันนึงประกอบติดครบ 8 ปีเจ้า หน้าที่เห็นว่าประกอบสติไม่ดีแน่ก็จะ ปล่อยตัวให้กลับไปอยู่กับญาติแต่ประกอบ กลับเศษเหล็กแหลมประมาณคืบกว่าอ่าได้มา จากโรงครัวก็ไม่มีใครรู้ว่าเป็นเหล็กที่ มาจากอุปกรณ์อะไรสนิมเขอะเลยเอามาแทงขา ใหญ่ในคุกถึงกับความตายประกอบก็เลยต้อง ติดคุกต่อคราวนี้ต้องแยกขังเดียวอีกหลาย ปีต่อมาประกอบซึ่งแลดูแก่ก่อนวัยก็ได้ออก จากคุกมาประกอบไม่มีใครมารับประกอบก็เร่ ร่อนขอเงินเข้าไปทั่วมีคนเมตตาให้ก็ได้ ซื้อข้าวกินก็ขึ้นรถมาบอกคนขับว่าจะลง บ้านนาดีจะไปบ้านพ่อทวน คนขับรถ 2 แถวที่อายุมากกว่าประกอบแกก็ เลยถามว่าบ้านตาทวนที่บ้านไฟไหม้ใช่มั้ย ประกอบก็บอกใช่ๆลุงคนขับก็บอกว่าเขาตาย กันหมดแล้วนะมีแต่ลูกสาวปลูกบ้านใหม่อยู่ กับลูกกับผัวลุงแกครุ่นคิดอยู่พักนึงก็ ถามว่าเอ็งเป็นอะไรกับตะทวนยายผินน่ะ ประกอบก็บอกว่าผมชื่อคุณประกอบลูกพ่อทวน ไงลุงแกได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจนี่เอ็งใช่ มั้ที่เป็นคนจุดไฟเผาบ้านน่ะประกอบก็ หัวเราะซะงอหายลุงแกก็ไม่อยากจะคุยด้วยก็ ขับเรื่อยมาประกอบนั่งหน้ามาคู่กับแก เสร็จแล้วลุงก็มาจอดปากทางเข้าบ้านซึ่ง ตอนนี้เจริญขึ้นมากก็บอกว่านั่นไง่ะบ้าน นางแป้งมันมีรถกระบะจอดอยู่ที่โรงรถเอ็ง เข้าไปเลยประกอบจำต้นกล้ามปูได้ก็รีบเดิน เข้าบ้านก็ไปเจอเด็กผู้หญิงผู้ชายวัยรุ่น

2 คนนั่งดูทีวีอยู่วันนั้นเป็นวันเสาร์ ทั้งสองพี่น้องตกใจร้องตะโกนเรียกพ่อกับ แม่ที่กำลังคัดส้มโอใส่เข่งอยู่ที่เพลิง ติดกับสวนบุญเหลือกับแป้งได้ยินเสียงลูก ร้องโวยวายก็รีบวิ่งมาก็เห็นประกอบที่หัว โล้นในตอนนี้ยืนจังกล้าอยู่กลางบ้านอย่าง งงๆแป้งก็บอกว่าไอ้ประกอบใช่มั้ยประกอบก็ ยิ้มพยักหน้าแต่ประกอบนั้นจะจำใครได้หรือ เปล่าก็ไม่มีใครรู้แต่ลูกของแป้งเนี่ยไม่ รู้จักประกอบน่ะแป้งก็บอกว่าตำรวจเปล่อย มึงออกมาได้ไงเนี่ยพี่เหลือแล้วจะทำไงดี อ่ะประกอบก็บอกว่าหิวข้าว กินหน่อยแป้งก็อดสงสารไม่ได้ก็เลยเอาข้าว มาให้ลูกถามว่าใครแป้งก็บอกว่าน้าน้องของ แม่เองลูกๆก็บอกว่าแม่จะเอาคนแบบนี้มา อยู่ด้วยเหรอแม่เอานะกลัวบุญเหลือก็บอก ว่ามึงกินข้าวเสร็จแล้วมึงก็ออกไปจากบ้าน กูอ่ะที่นี่ไม่มีใครเให้มึงอยู่อ่ะขืนให้ อยู่เกิดบ้าทำร้ายลูกๆหรือว่าเผาบ้านขึ้น มาจะทำยังไงแป้งเอ็งอย่าใจอ่อนนะเสร็จ แล้วบุญเหลือก็นับเงินแบงค์รอยให้ 1,000 นึงบอกว่ามึงเอาเงินไปแล้วใสหัวไปเลยไป ไหนก็ไปประกอบบอกไม่ไปจะอยู่เนี่ยจะอยู่ กับพ่อแม่บุญเเหลือได้ยินก็เดือดจัดยก เท้าถีบจนช้อนที่ประกอบกำลังตักข้าวนี่ กระเด็นบุญเหลือก็หยิบปืนจากห้องออกมาขู่ ว่าถ้าไม่ไปจะยิงทิ้งประกอบก็เลยเดินออก จากบ้านหันมาด่าบุญเหลือก็เลยยิงปืนขึ้น ฟ้าไป 1 นัดประกอบตกใจวิ่งหนีเตลิดเสร็จ แล้วก็เดินเร่ร่อนอาศัยนอนตามวัดตามศาลา ข้างทางประกอบเร่ร่อนอยู่แถวๆสมุทรสาคร ทุกวันนี้ยังอยู่อ่าอ่าปัจจุบันจะพบเห็น ประกอบเดินถือไม้เท้าเดินขอเงินในโรง พยาบาลสมุทรสาครหรือว่ามหาชัยเนี่ยเท้า ข้างขวามีแผลก็เอาถุงพลาสติกห่อมัดไว้คน ที่ไม่รู้ว่าประวัติประกอบเป็นอย่างไรก็

เมตตาสงสารมอบเศษเงินให้ประทังชีวิตแต่ก็ มีหลายคนรู้เขาก็ไม่ให้กินไม่ทักไม่ทาย บุคคลคนนี้เป็นอันตรายระยะหลังนี้ก็มีคน รังเกียจไม่ให้ประกอบมานั่งด้วยตอนรอหมอ ที่โรงพยาบาลปัจจุบันนี้ประกอบหัวโล้นดู สกปรกไม่เหลือคราบคุณประกอบที่พ่อแม่แต่ง ตัวดูแลเสื้อผ้าให้สะอาดอีกต่อไปประกอบก็ คงต้องรับกรรมอ่าถึงจะบ้าแต่นรกก็คงไม่มี วันให้อภัยหรอกครับกัมมุนาวัตตีโลโก ท่านผู้ฟังสัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรมครับ มนุษย์เราเนี่ยพอลืมตาขึ้นดูโลกเนี่ยผู้ ที่เราเห็นเป็นอันดับแรกก็ไม่พ้นผู้เป็น แม่หรือว่าพ่อซึ่งเป็นผู้ให้กำเนิดทำให้ เราเกิดมาเป็นตัวเป็นตนเป็นมนุษย์นั่น แหละแล้วก็ด้วยมือของท่านทั้งสองนี่แหละ ที่เลี้ยงดูเรามาตั้งแต่เล็กหาข้าวหาน้ำ หานมมาบำรุงปรนเปรอจนเราเติบโตขึ้นมาเรา สุขท่านก็สุขด้วยเราทุกข์ท่านก็ทุกข์อ่า ทุกข์มากกว่าลูกเป็นร้อยเท่าใครที่ยังไม่ เป็นพ่อคนแม่คนก็คงยังจะไม่ลึกซึ้งกับคำ ที่ว่าเนี่ยนะแต่ก็ยังมีอีกหลายคนที่รู้ ถึงบุญคุณอันหาที่เปรียบไม่ได้ของพ่อแม่ ด้วยจิตวิญญาณของความเป็นมนุษย์โดยไม่ ต้องมีใครมาสั่งมาสอนแต่ก็มีอีกหลายคน เหมือนกันถึงรู้ว่าพ่อแม่มีบุญคุณแต่เขา ยังไงเขาก็ยังประพฤติตัวต่อพ่อแม่ไม่ต่าง จากสัตว์เดรัจฉานหรือว่าอสูรร้ายยิ่งกว่า อีกานั่นซะอีกนายต้อยเด็กหนุ่มอายุ 19 ปี มีบ้านติดอยู่กับคุณทองคำที่เล่าเรื่อง เนี้ยครับหลังจากที่นายต้อยถูกไล่ออกจาก โรงเรียนเก่ามาไม่นานก็เข้าเรียนที่โรง เรียนแห่งใหม่คุณทองคำนี่เห็นเ้าตั้งแต่ ครอบครัวของต้อยเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านตอน นั้นตอนนั้นต้อยอายุประมาณสัก 10 ขวบเห็น จะได้อยู่มาจนอายุ 19 เ้าเป็นลูกชายคน

เดียวของครอบครัวนี้บ้านของอ่า นายต้อยเนี่ยก็อยู่ติดกับบ้านของคุณทองคำ นี่แหละเพราะว่าเป็นทาวเฮ้า์ผนังติดกัน ถึงได้รู้เห็นได้ยินเหตุการณ์ในบ้านของ เขาเสมอตั้งแต่เล็กๆมาแล้วต้อยนี่เป็น เด็กเอาแต่ใจตัวแล้วก็ก้าวร้าวไม่กลัว เสียงดุดของแม่แม่เชื่ออ่าแม่ดวงตาพ่อเ ชื่อณรงค์อ่า ในต้อยนี่ไม่เคยกลัวแม่ไม่สะทกสะท้านต่อ ไม้เรียวของพ่อด้วยเมื่อต้อยต้องการอะไร ไม่ว่าจะเป็นขนมของเล่นหรือว่าสตางค์ถ้า ไม่ได้ตามต้องการจะทุบทำลายข้าวของหรือ ไม่ก็แหกปากร้องไห้จนกระทั่งไม่ว่าพ่อ หรือแม่ต้องหามาให้ไม่รู้จะด้วยความรัก หรือความรำคาญน่ะก็ให้เพื่อมันจะได้เงียบ ซะกับเพื่อนหรือว่าคนในละแวกบ้านต้อยก็ดู เฉยๆไม่มีพิษมีภัยกับใครอ่ะแต่พออยู่ใน บ้านเนี่ยต้อยจะเถียงคำไม่ตกฟากกับพ่อแม่ ของตัวเป็นประจำ ยิ่งโตขึ้นต้อยยิ่งหนักขึ้นทุกทีบางครั้ง นี่คุณทองคำแอบเห็นต้อยผลักเอ่อดวงตาซึ่ง เป็นแม่นี่นะอ่าคุณทองคำเขาเรียกพี่ตาพี่ ตาหมอผักพี่ตาผู้เป็นแม่นี่แทบจะประเด็น เวลาไปขัดใจมันแต่กับพ่อเนี่คือพี่รงนี่ ต้อยไม่ค่อยกล้าสักเท่าไหร่แต่ก็ยังมี เถียงอยู่ปราบปรายแต่ว่าด่าลับหลังนะด่า พ่อลับหลังหยาบหยาบใครๆแม่น่ะเก็บเอาความ ขมขื่นเอาไว้คนเดียวไม่กล้าบอกสามีเพราะ กลัวจะเป็นเรื่องใหญ่เมื่อต้อยย่างเข้า วัยรุ่นก็เริ่มคบเพื่อนที่วันๆไม่ทำอะไร โดดเรียนเที่ยวเตรั่วสุมแล้วก็คงจะเสพยา ด้วยคุณทองคำบอกไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่แต่ ว่าเรื่องเหล่านี้มักจะเป็นสูตรของพวกวัย รุ่นใจแตกไม่ว่าผู้ชายผู้หญิงซึ่งมักจะมี ให้เห็นกันอยู่เสมอในสังคมปัจจุบันเนี่ย เรื่องงานบ้านงานช่องนี่ไม่ต้องพูดถึงไม่ เคยช่วยพ่อแม่ทำอะไรนอกจากจะนอนอย่าง เดียวหลังจากเที่ยวข้างนอกแล้วก็กลับมาจน ดึกดื่น 1 2:00 น.พอตื่นเข้ามาหิวก็จะหา

ของกินถ้าไม่มีก็โวยวายเตะข้าวของในบ้าน จนเนระนาค แม่อดรนทนไม่ได้ก็ด่าว่าเอามั่งกล้อยอ ต้อยไม่สำนึกอะไรทำท่าฮึดฮัดเหมือนกับจะ เข้าไปทำร้ายแม่จนกระทั่งพ่อต้องออกโรง นั่นแหละแต่ทำได้แค่ดุว่าเช่นเดียวกัน ซึ่งก็ไม่เห็นต้อยจะเกรงกลัวอะไรอาการ อย่างนี้คุณทองคำบอกสงสัยมันติดยาแหงเลย เนี่ยนะจนกระทั่งวันนึงในตอนเช้าวันเสาร์ คุณทองคำกะว่าจะนอนตื่นสายซะหน่อยเพราะ ไม่ต้องไปทำ แต่ว่าเสียงโครมครามเจี๊ยวๆดังมาจากบ้าน ของนายต้อยเนี่ยคุณทองคำก็ลุกขึ้นมายืนดู หน้าบ้านด้วยความไม่พอใจเหมือนกันอ่าก็ กำลังจะนอนอยู่ดีๆเอะอะโครมครามปรากฏว่า พี่ตาแม่เขาถูกต้อยลูกทรพีโดเตะเข้าให้ซะ แล้วเพราะไปว่าที่มันกลับมาเช้าอ่าคุณทอง คำก็เห็นเหมือนกับเอ่อพี่รงพ่อมันจะเอา มีดฟันหัวลูกชายด้วยความโมโหเห็นกอดรัด ฟัดเหวี่ยงกันอยู่เวลานั้นเจ้าต้อยก็ร้อง ทักพาพ่อมันเหยงๆดูวุ่นวายไปหมดไม่น่า เชื่อว่าจะเป็นเหตุการณ์ระหว่างพ่อแม่ลูก ได้เลยเหตุการณ์สงบลงเพราะไม่รู้บ้านไหน โทรศัพท์ไปแจ้งตำรวจสายตรวจเข้ามาระงับ เหตุแต่ตำรวจก็ได้แค่ตักเตือนว่ากล่าว ต้อยก็มันทำท่าไม่พอใจขี่มอเตอร์ไซค์ส่วน ตัวที่บังคับให้พ่อแม่ซื้อให้เมื่อไม่นาน มาเนี้ยขับออกไปอย่างฉุนเฉียวท่ามกลางการ ส่ายหัวอย่างอิฐหนาระอาใจของเพื่อนบ้าน แล้วก็ตำรวจพี่ตาซึ่งเป็นแม่ก็ได้แต่ร้อง ไห้ ส่วนพี่รงก็นั่งหน้ามุ่ยไม่รู้จะคิดอะไร อยู่อ่าก็ไม่รู้พี่รงแกคิดอะไรนะคุณทองคำ บอกว่าถ้าคิดเหมือนผมก็คือคิดว่าไอ้ลูก เวรชิงหมาเกิดนี่มันอยู่ในโลกได้ยังไงวะ เนี่ยว่าอย่างงั้นแต่นั่นเป็นความคิดของ คุณทองคำไม่ใช่ความคิดของพี่รงซึเป็นพ่อ เหตุการณ์น่าจะสงบลงด้วยดีแต่พอตอนบ่ายๆ ต้อยกลับมาบ้านด้วยลักษณะตาขวางแดงก่ำไม่ รู้เมายาหรือเมาเหล้าตอนนั้นคุณทองคำล้าง

รถอยู่หน้าบ้านอ่าเสียงพี่รงตะโกนถามมึง กลับมาทำไมไอ้ลูกเวรพอสิ้นเสียงก็มีเสียง ดังโครมก็ทำเอาคุณทองคำสะดุ้งเจ้าใต้คง แสดงอิทธฤทธิ์ทำลายข้าวของอะไรอีกล่ะมั่ง จากนั้นก็มีเสียงโครมครามดังขึ้นตามด้วย เสียงร้องให้คนช่วยของพี่ตานะคุณทองคำก็ รีบวิ่งเข้ามาในบ้านพร้อมๆกับลุงแป๊ะคน ที่อยู่บ้านติดกับครอบครัวนี้แต่ว่าบ้าน เขาอยู่อีกฝั่งนึงภาพที่เห็นก็คือ 2 พ่อ ลูกกำลังฟัดกันอยู่ดูเหมือนจะมีเลือดกัน ด้วยก็เข้าไปแยกทั้งคู่ออกปรากฏว่าพิรงค์ ถูกลูกแทงบริเวณต้นแขนเป็นแผลเวอะวะอ่า มีดในมือของนายต้อยผู้เป็นลูกชายตอนที่แก เดินเข้าไปหมาจะสั่งสอนลูกสาเเลวที่เตะ แม่แต่ว่านายต้อยไม่มีความเคารพหรือว่า เกรงกลัวพ่อหลงเหลืออยู่แล้วอ่ะมันก็ควัก มีดที่พกแทงพ่อทันทีตอนที่คุณทองคำไปจับ แยกออกมานมีดกระเด็นหล่นไป ลุงแป๊ะตอนนั้นด้วยความโมโหแกหมั่นไส้รู้ สึกจะทุบต้อยไปหลายทีลุงแป๊ะนี่เป็นคนรูป ร่างสูงใหญ่แข็งแรงเพราะเล่นกล้ามเพาะกาย อ่าพี่ตาซึ่งเป็นแม่ยังมีเสียงส่งเสียง ห้ามปรามเนี่ยนะอย่าไปทำมันอย่าไปทำมัน แห่นไส้ไม่ได้ที่ตะกี้ร้องให้ช่วยตำรวจ สายตรวจก็มาเร็วทันใจดีเหลือเกินคงจะเป็น เพื่อนบ้านเจ้าเก่านั้นแหละที่โทรไปตามมา คราวนี้เจ้าต้อยถูกจับแม้ว่าพี่ตัตาจะขอ ร้องแต่เจ้าหน้าที่เขาไม่ยอมนอกจากจะเป็น คดีพยายามฆ่าแล้วยังพบยาบ้าในตัวต้อยอีก เกือบ 10 เม็ด พี่รงค์ซึ่งเป็นพ่อก็ถูกส่งไปทำแผลที่โรง พยาบาลโดยไม่พูดอะไรแกก็คงจะเสียใจจนพูด ไม่ออกส่วนพี่ตาหัวอกคนเป็นแม่ถึงยังไงก็ ลูกอ่ะนั่งรถตำรวจตามลูกไปโรงพักด้วยน้ำ ตานองหน้าปากก็บ่นว่าไม่น่าเลยไม่น่าเลย ส่วนเจ้าต้อยเจ้าเด็กนรกคนนี้มันใจแข็ง

หรือใจหินก็ไม่รู้นั่งหน้าตาเฉยเมยไหม้ สะทกสะท้านอะไร ชาวบ้านไม่ได้ตามไปโรงพักด้วยแต่ก็รู้จุด จบของเรื่องนี้ว่าจบลงยังไงอ่าว่าไอ้เจ้า ต้อยนี่คงติดคุกแน่นอนส่วนพี่รงกับพี่ตา ก็ต้องห่างลูกไปอีกนานหรือจะห่างตลอดไปก็ ไม่รู้เป็นกรรมของพวกเขาทั้งสองแต่ชาติ ปางไหนไม่รู้ที่ดันมามีลูกแบบนี้แล้วก็จะ ต้องเป็นบาปที่ต้องติดตัวเจ้าต้อยลูกชั่ว คนนี้ไปอีกนานจนกว่ามันจะลงไปชำระในนรก ที่คงกำลังรอมันอยู่ทุกวันเนี้ยนะให้มัน กลับลงไปอยู่ที่เดิมเป็นแน่เอ้อเวรกรรม จริงๆเนี่ยคนเี่มันร้ายยิ่งกว่าไอ้อีกา ที่ว่าร้ายนี่ยังไม่ร้ายเท่าครับเจอคนแบบ เจ้าต้อยนี่หนักกว่าเยอะครับจากกันวันนี้ ด้วยพุทธภาษิต ที่ว่าอันพ่อแม่เลี้ยงบุตรสุดลำบากช่าง แสนยากทุกข์เฒ่าภูเขาหลวงบาปสุดบุตราธิดา ดวงเพราะไม่ห่วงพ่อแม่ดูแลเลยประพฤติผิด ต่อท่านจึงพลันทุกข์ไม่มีสุขดอกหนาเจ้า ข้าเอ๋ยถ้าวางวายตายตกนรกเลยไปเสวยกรรม นั้นในทันใดสวัสดีครับ