อาจารย์ยอด : ตัวตายตัวแทน [กรรม]

[เพลง] [เพลง] [เพลง] สะกัมมุนาหัญญติปาปธัมโม แปลว่าคนมีสันดานชั่วย่อมลำบากเพราะกรรมของตนอันสันดานในตัวคนชั่วยากย่อมลำบากด้วยกรรม เพราะความเขลาสันดานชั่วยิ่งชั่วยิ่งมัวเมา ยิ่งคลุกเคล้าชั่วนี้ไม่มีใครเพราะความชั่วที่ทำสิ้นความสุข มีแต่ทุกข์ตามมาประดาหาย จะโศกเศร้าเร่าร้อนไม่ผ่อนคลายทุกข์ใจกาย เพราะกรรมที่ทำลง พระพิพัฒนิปริยัตตยานกูล กวีจังหวัดระยองและกวีระดับชาติประพันธ์ครับ สวัสดีครับท่านผู้ฟังที่เคารพ นี่คือรายการเรื่องเล่าชาวบ้าน ผมอาจารย์ยอด รายงานตัวครับ ท่านผู้ฟังคงจะเคยได้ยินคำว่าตัวตายตัวแทน ฟังดูแล้วก็มีความหมายไปในทางไม่ค่อยจะดี คำ 4 คำนี่แหละมักจะถูกเอาไปใช้ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่งซึ่งเกิดอุบัติเหตุจนมีคนเสียชีวิตบ่อยบ่อยๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จะเป็นความจริงหรือว่าเพียงความเชื่ออะไรก็แล้วแต่ เราก็ไม่ควรจะประมาทเล่อๆ ซึ่งเป็นต้นเหตุของความบาดเจ็บสูญเสียจะดีกว่า พูดง่ายๆ ก็คือให้มีสตินั่นแหละ เรื่องที่จะเล่าให้ฟังวันนี้เป็นเรื่องที่ชาวบ้านเอามาพูดกันต่อๆ กันจนทำให้เกิดคำว่าตัวตายตัวแทนเนี่ย ฟังแล้วบางทีอาจจะทำให้ผู้ใช้รถใช้ถนนได้ฉุกคิดถึงความประมาทความสูญเสียกันบ้าง ไม่ต้องเห็นญาติพี่น้องมานั่งร้องไห้คูมควายเพราะความสูญเสียกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า จุดๆ นึงซึ่งเกิดอุบัติเหตุอยู่บ่อยๆ ทั้งรถยนต์และมอเตอร์ไซค์เนี่ย อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ แหละ เป็นสะพานข้ามแม่น้ำ แต่ว่าเป็นช่วงขาลงสะพานเป็นทางโค้ง อยู่ไม่ห่างจากสะพานมาก แถมยังไม่ติดไฟส่องสว่างนะ เพราะฉะนั้นก็มองดูทึมๆ หลอกตายังไงไม่รู้ จนทำให้รถนี่เลยโค้งไปนักต่อนักแล้ว บริเวณที่ว่านี้อยู่ห่างจากบ้านคนไม่มาก ถ้าเกิดอุบัติเหตุมีเสียงชนเสียงเบรก เสียงคว่ำ ชาวบ้านก็จะได้ยินแล้วก็วิ่งมาให้ความช่วยเหลือได้ทัน แค่นาทีเศษๆ ก็ถึง โดยเฉพาะบ้านนายเล็กกับนางฉวีนี่อยู่ใกล้มากกว่าเพื่อน เกิดอะไรขึ้น 2 ผัวเมียนี่ก็จะถึงผู้บาดเจ็บก่อนช่วยเหลือได้ก่อน ซึ่งกว่าหน่วยกู้ภัยที่อยู่ห่าง 5 กิโลเมตร กว่าจะมาถึงก็นาน บางทีกว่าหน่วยช่วยเหลือฉุกเฉินจะมาถึงผู้ประสบเหตุก็เสียชีวิตไปก่อนก็มีอยู่บ่อยๆ จะเห็นผู้ให้การช่วยเหลือเบื้องต้นก็แต่นายเล็กกับนางฉวี 2 ผัวเมียนี่แหละ เพราะว่าบ้านอยู่ใกล้กว่าบ้านคนอื่น เขาเกิดเหตุทุกครั้งเจ้าหน้าที่มาถึงก็จะเห็น 2 ผัวเมียนี่มายืนคออยู่ทุกครั้ง จนชาวบ้านชาวช่องยกย่องว่าเป็นผู้อุทิศตนเพื่อสังคมอย่างแท้จริง บริเวณที่เกิดเหตุเนี่ย ถึงแม้เจ้าหน้าที่จะติดป้ายเพื่อบอกเพื่อเตือนยังไงก็ไม่ได้ผล ยังเกิดขึ้นเหมือนเดิมอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะเวลาที่หลังจากฝนตกใหม่ๆ มันกำลังลื่นนั่นแหละ นอกจากอุบัติเหตุเกิดบ่อยแล้วก็ยังมีคำร่ำลือต่อกันมาอีกด้วยว่ามีผีก็เลยยิ่งทำเป็นกลัว ในพื้นที่ไม่กล้าขับขี่ผ่านในยามค่ำคืน ยิ่งทำให้บรรยากาศน่ากลัวมากเกินไปอีก พอเกิดมีการแหกโค้งรถคว่ำบาดเจ็บล้มตายกันบ่อยๆ เข้าพวกชาวบ้านก็เริ่มจะชินจนเกือบจะถือเป็นเหตุการณ์ปกติไป จนนานๆ เขาก็มีเรื่องซุบซิบกันในหมู่พวกชาวบ้าน โดยมีการตั้งข้อสังเกตว่าหลังจากเกิดอุบัติเหตุที่มีการเจ็บการตายในแต่ละครั้ง ญาติของผู้ประสบอุบัติเหตุก็จะประกาศหาทรัพย์สิน เงินทอง และเครื่องประดับที่คนขับในพกติดตัวมาก็ไม่ค่อยจะพบหรือไม่ค่อยจะได้คืน ส่วนมากก็จะเป็นทรัพย์สินเล็กๆ น้อยๆ กับเอกสารหนังสือสำคัญที่ผู้อื่นไม่สามารถเอาไปหาประโยชน์ได้นั่นแหละ น่าถึงจะได้คืน พูดมาถึงตอนนี้ปรากฏว่ามีพวกชาวบ้านกลุ่มนึงก็มีความเห็นตรงกัน นั่นก็คือหลังเกิดอุบัติเหตุแต่ละครั้งในเวลาไม่นานนี่ จะเห็นนายเล็กกับนางฉวีนี่ใส่สร้อยคอ ใส่แหวน ใส่ต่างหูใช้จ่ายกันอย่างอู้ฟู่ เรียกว่ามีคนเจ็บทีตายที 2 ผัวเมียคู่นี้ก็จะดูผิดหูผิดตาไป พาลูกพาเต้าเข้าห้างจับจ่ายซื้อของจนเกือบจะดูจะเกินฐานะไปหน่อย ทั้งๆ ที่ผัวผัวก็รับจ้าง เมียก็ทอดขนมขายเล็กๆ น้อยๆ แต่ 2 ผัวเมียก็คงยังไม่สังเกต ไม่แปลกใจว่าทำไมเพื่อนบ้านที่เคยสนิทชิดเชื้อไม่ค่อยมาสนทนาปราศรัยเหมือนเดิม แล้วอยู่ต่อมาไม่นานนัก ความจริงก็ถูกเปิดเผยกลางดึกคืนหนึ่งหลังฝนตก เจ้าหน้าที่ตำรวจ ก็ได้เข้ารวบตัว 2 ผัวเมีย ก็คือนายเล็กกับนางฉวี ซึ่งกำลังช่วยกันหิ้วถังน้ำมันเทราดบริเวณหัวโค้งตีนสะพานที่เคยเกิดอุบัติเหตุ แรกๆ 2 คนก็ไม่ยอมรับเถียงคอเป็นเอ็น แต่ก็จนด้วยหลักฐานก็เลยต้องเดินคอตกเข้าคุกไปทั้งผัวทั้งเมีย งานนี้เจ้าหน้าที่ก็มาเปิดเผยให้ฟังทีหลังว่าต้องแอบมาซุ่มโป่งรอโอกาสฝนตกเป็นเดือนๆ ถึงจะตะครุบตัวได้ พร้อมหลักฐาน ก็นับว่ากฎหมายบ้านเมืองได้ทำหน้าที่ของเขาแล้วอย่างสมบูรณ์ อยู่ในคุกรับโทษไปนานพอสมควร ก็ถึงวันที่พ่อตาแม่ยายจะพาลูกสาววัย 7 ขวบของนายเล็กกับนางฉวีนี่ไปรับออกจากคุกในวันที่พ้นโทษ ก็เรียกว่าดีใจกันไม่เบา ละพ่อแม่ลูกพ่อตาแม่ยายจะได้กลับมาเห็นหน้ามาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกที พ่อตาแม่ยายนี่ถึงขนาดเหมารถไปรับที่หน้าเรือนจำกันเลยทีเดียว ชีวิตจริงของคนนี่บางครั้งมันก็ยิ่งกว่านิยายนะครับ ใครจะคิดว่าอยู่ๆ รถที่เหมาไปรับขากลับก็เกิดอุบัติเหตุตรงนั้นแหละครับ ตรงที่เคยเกิดอุบัติเหตุเป็นประจำนั่นแหละ แต่คราวนี้มันเกิดตอนบ่ายๆ กลางวันฝนก็ไม่ตกด้วย อย่าถามว่ามันคว่ำเพราะอะไรรู้แต่ว่ามันกว้ำนั่นแหละ แล้วก็รู้ว่านางฉวีนี่กระเด็นออกมานอกรถตายคาที่ ส่วนนายเล็กก็ร้องโอดโอย ครวนคลางตายเหมือนกันแต่ไปตายที่โรงพยาบาล งานนี้มีลูกชาย 7 ขวบตายเพิ่มไปอีก 1 คน รวมเป็น 3 ศพ คือพ่อแม่ลูก ชาวบ้านบางคนเค้าก็พูดติดตลกชนิดที่ขำไม่ออกว่าพ่อแม่น่ะตายเพราะต้นทุนของกรรมที่ตัวเองสร้าง แต่ว่าการตายของลูกชายเนี่ยเป็นดอกเบี้ยของกรรม อ่าไม่ว่าจะใครจะพูดยังไงก็แล้วแต่ เวรกรรมมีจริงหรือไม่ แต่พระอริยเจ้าผู้ที่ท่านบรรลุแล้วท่านเคยกล่าวไว้ว่า ขึ้นชื่อว่าเวรกรรมเนี่ยอย่าทำซะเลยจะดีกว่า ฟังแล้วก็สุดแต่ท่านจะพิจารณา แต่ก็มีคนบางคนในหมู่บ้านก็บอกว่าในคืนวันโกนวันพระเวลาดึกดึกนี่ พวกเขามักจะเห็นมีเงาคนดำๆ 2 เงา เป็นผู้หญิงกับผู้ชายช่วยกันหิ้วถังน้ำหรือว่ากระป๋องแกนลอนอะไรสักอย่างเทลงบนถนน หลายคนบอกว่าเขาเคยเห็นในระยะใกล้เห็นชัดๆ ว่าเป็นนายเล็กกับนางฉวี ตายแล้วพวกเขาก็ยังมีภาระหน้าที่ไม่สิ้นสุด ต้องมาก่อกรรมทำเวรต่อ อีกเล่นเอาชาวบ้านชาวช่องวิ่งเตลิดเปิดเปิงกันมานักต่อนักแล้วครับ วันนี้มีเรื่องของบาปบุญคุณโทษมาเล่าให้ท่านผู้ฟังฟังกันหลายเรื่องเลย อย่างเรื่องของตาสุขนะครับ ตาสุขนี่อยู่หมู่บ้านเล็กๆ บนเขาแห่งนึงทางภาคเหนือ ซึ่งส่วนมากจะปลูกข้าวไร่เป็นหลัก ในบริเวณเวียนไร่นี่จะอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชผักต่างๆ เช่นแตงร้าน แตงไทย ผักกาด แล้วก็ถั่วฝักยาวสีม่วงที่ปลูกแซมๆ ในไร่ข้าวยาย สาตาสุขนี่มีลูกชายหญิงรวมทั้งหมด 4 คน แต่ลูกสาว 3 คนก็แต่งงานออกเรือนแยกครอบครัวออกไป มีเพียงลูกชายคนสุดท้องเท่านั้นที่บวชเป็นพระจำพรรษาอยู่ที่วัดเล็กๆ ในหมู่บ้าน ต่อมาลูกสาวคนโตคลอดบุตรคนแรก คนแรกก็ปกติดี แต่คนที่ 2 เป็นผู้หญิงพูดไม่ได้แล้วก็มักจะชักกระตุก คอบิดเบี้ยวตาเหลือกถลน ปากเบี้ยว แขนขาเกร็งเป็นอยู่ อย่างนี้บ่อยๆ เคยไปรักษาที่โรงพยาบาลหลายแห่งก็ไม่หาย จนพ่อแม่ปล่อยให้อยู่บ้านตามมีตามเกิดไม่ได้เรียนหนังสือ ลูกสาวคนที่ 2 คลอดบุตรออกมาคนแรกก็ปกติ แต่พอคนที่ 2 ขาข้างนึงกุดด้วน ตั้งแต่ใต้หัวเข่าลงไปตั้งแต่เกิดออกมา พอโตขึ้นเวลาเดินต้องใช้ไม้เท้าคอยพยุงช่วยตลอด โดยใช้ไม้เท้าค้ำตรงใต้รักแร้ ลูกสาวคนที่ 3 คลอดบุตรออกมาก็ไม่สมบูรณ์ เป็นคนที่ไม่มีนิ้วเท้าทั้งสองข้าง พอคลอดลูกอีกคนก็ออกมาเหมือนกันไม่มีนิ้วเท้า แต่ว่ายังโชคดีทั้งพี่ทั้งน้องเดินเหิน แล้วก็ใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติทั่วไป เพียงแต่ไม่มีนิ้วเท้าและนิ้วมือบางนิ้วก็ไม่มีเล็บงอกออกมามีแต่หนังกุดมนๆ กลมๆ เท่านั้น อาจจะเกิดจากผลกรรมที่ผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านได้แอบเล่าต่อๆ กันสืบมาว่าเป็นกรรมที่ตาสุขได้ทำกับไก่ไว้ส่งผลมาถึงลูกหลาน เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าวันนึงตาสุขกำลังตากเข้าเปลือกที่ชานโล่งตรงหน้าบ้านที่มีแสงแดดส่องถึง ไม่มีหลังคาเพื่อให้เข้าเปลือกแห้งจะได้ตำง่ายขึ้น เพราะสมัยนั้นยังไม่มีโรงสีข้าว ต้องใช้วิธีตำได้ครกกระเดื่องตำข้าว พอดีไก่ที่ตัวเองเลี้ยงไว้แอบมากินข้าวเปลือกที่ตากอยู่ ตาสุขไล่ไก่ไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนทนไม่ไหว ก็ใช้ท่อนไม้ขนาดเท่าแขนกว้างไก่ ด้วยความโมโหโกรธแค้น ท่อนไม้ที่ตาสุขกว้างเหวี่ยงไปโดนตรงคอไก่อย่างจัง ไก่ดิ้นทุรนทุราย ชักกระตุกตาเหลือกถลนก่อนตายไปแล้ว แกก็เอาไก่ตัวนั้นมาเชือดฆ่าให้ตายแล้วเอาไปทำอาหารกิน แล้วอีกเหตุการณ์นึงที่ตาสุขทำจนชาวบ้านผู้ร่ำลือกันปากต่อปากเรื่อยมา ถึงความใจร้ายของแกก็คือวันนึงหลังจากแกกลับจากไร่อาจจะเหนื่อยล้าบวกกับความหิว เลยทำให้โมโห พอเห็นไก่โต้งที่แกเลี้ยงไว้แอบเข้าไปหากินในห้องครัว ซึ่งสมัยก่อนบ้านตามชนบทจะแยกห้องครัวออกจากตัวบ้าน โดยกั้นฝาขัดแตะแล้วก็มีประตูไม้ไผ่สารไว้เท่านั้น ไก่ก็แอบเข้าไปได้ ตุกแอบเข้าไปแล้วปิดประตูขังไก่แล้ววิ่งไล่จับ พอจับไก่ได้ฤทธิ์ของความโมโหแล้วต้องเหนื่อยจากการไล่จับไก่แล้วก็เพิ่งจะเดินทางกลับจากไร่มาหรือว่าเป็นฤทธิ์ของความหิวที่กลับมาถึงบ้านตอนเย็น ไก่แอบจิกกินข้าวสุกที่อยู่ในหม้อ พอแกจับไก่ได้ก็คว้ามีดอีโต้ที่เหน็บเอวสับลงตรงขาขาไก่อย่างแรง ขาไก่กระเด็นขาดออกจากตัวไก่ทันที แล้วแกก็โยนไก่โต้งตัวนั้นออกไปทางประตูครัว ไก่โต้งร้องด้วยความเจ็บปวดกระพือปีก อ่าดิ้นไปดิ้นมาอยู่ตรงลานดินหน้าบ้าน จะบินก็ไม่มีแรงเพราะขาขาดอ่ะโดนตัดไปแล้วทั้ง 2 ข้างที่จะใช้ช่วยพยุงตัวให้ยกขึ้นก่อนจะบินก็ทำไม่ได้ คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเห็นก็อดจะสงสารไก่ไม่ ผลการกระทำของตาสุขครั้งนั้นอาจจะมีผลส่งต่อมาถึงรุ่นหลานก็ได้ เพราะว่าลูกตาสุขโตกันหมดแล้ว หลังจากนั้นที่ลูกสาวแต่งงานออกเรือนไปพอคลอดลูกก็กลายเป็นคนพิกลพิการอ่อนเปรี้ยเพลียแรงชั

จนทำให้รถนี่เลยโค้งไปนักต่อนักแล้ว บริเวณที่ว่านี้อยู่ห่างจากบ้านคนไม่มาก ถ้าเกิดอุบัติเหตุมีเสียงชนเสียงเบรก เสียงคว่ำชาวบ้านก็จะได้ยินแล้วก็วิ่งมา ให้ความช่วยเหลือได้ทันแค่นาทีเศษๆก็ถึง โดยเฉพาะบ้านนายเล็กกับนางฉวีนี่อยู่ใกล้ มากกว่าเพื่อนเกิดอะไรขึ้น 2 ผัวเมียนี่ ก็จะถึงผู้บาดเจ็บก่อนช่วยเหลือได้ก่อน ซึ่งกว่าหน่วยกู้ภัยที่อยู่ห่าง 5 กก. กว่าจะมาถึงก็นานบางทีกว่าหน่วยช่วยเหลือ ฉุกเฉินจะมาถึงผู้ประสบเหตุก็เสียชีวิตไป ก่อนก็มีอยู่บ่อยๆ จะเห็นผู้ให้การช่วยเหลือเบื้องต้นก็แต่ นายเล็กกับนางฉวี 2 ผัวเมียนี่แหละเพราะ ว่าบ้านอยู่ใกล้กว่าบ้านคนอื่นเขาเกิด เหตุทุกครั้งเจ้าหน้าที่มาถึงก็จะเห็น 2 ผัวเมียนี่มายืนคออยู่ทุกครั้งจนชาวบ้าน ชาวช่องยกย่องว่าเป็นผู้อุทิศตนเพื่อ สังคมอย่างแท้จริงบริเวณที่เกิดเหตุเนี่ย ถึงแม้เจ้าหน้าที่จะติดป้ายเพื่อบอกเพื่อ เตือนยังไงก็ไม่ได้ผลยังคงเกิดขึ้นเหมือน เดิมอยู่เรื่อยๆโดยเฉพาะเวลาที่หลังจากฝน ตกใหม่ๆมันกำลังลื่นนั่นแหละนอกจาก อุบัติเหตุเกิดบ่อยแล้วก็ยังมีคำร่ำลือ ต่อกันมาอีกด้วยว่ามีผีก็เลยยิ่งทำเป็นกล ในพื้นที่ไม่กล้าขับขี่ผ่านในยามค่ำคืน ยิ่งทำให้บรรยากาศน่ากลัวมากเกินไปอีกพอ เกิดมีการแหกโค้งรถคว่ำบาดเจ็บล้มตายกัน บ่อยๆเข้าพวกชาวบ้านก็เริ่มจะชินจนเกือบ จะถือเป็นเหตุการณ์ปกติไปจนนานๆเข้าก็มี เรื่องซุบซิบกันในหมู่พวกชาวบ้านโดยมีการ ตั้งข้อสังเกตว่าหลังจากเกิดอุบัติเหตุ ที่มีการเจ็บการตายในแต่ละครั้งญาติของ

ผู้ประสบอุบัติเหตุก็จะประกาศหาทรัพย์สิน เงินทองและเครื่องประดับที่คนขับในพกติด ตัวมาก็ไม่ค่อยจะพบหรือไม่ค่อยจะได้คืน ส่วนมากก็จะเป็นทรัพย์สินเล็กๆน้อยๆกับ เอกสารหนังสือสำคัญที่ผู้อื่นไม่สามารถ เอาไปหาประโยชน์ได้นั่นแหละน่าถึงจะได้ คืนพูดมาถึงตอนนี้ปรากฏว่ามีพวกชาวบ้าน กลุ่มนึงก็มีความเห็นตรงกันนั่นก็คือหลัง เกิดอุบัติเหตุแต่ละครั้งในเวลาไม่นานนี่ จะเห็นนายเล็กกับนางฉวีนี่ใส่สร้อยคอใส่ แหวนใส่ต่างหูใช้จ่ายกันอย่างอู้ฟู่เรียก ว่ามีคนเจ็บทีตายที 2 ผัวเมียคู่นี้ก็จะ ดูผิดหูผิดตาไปพาลูกพาเต้าเข้าห้างจับ จ่ายซื้อของจนเกือบจะดูจะเกินฐานะไปหน่อย ทั้งๆที่ผัวผัวก็รับจ้างเมียก็ทอดขนมขาย เล็กๆน้อยๆแต่ 2 ผัวเมียก็คงยังไม่สังเกต ไม่แปลกใจว่าทำไมเพื่อนบ้านที่เคยสนิทชิด เชื้อไม่ค่อยมาสนทนาปราศรัยเหมือนเดิม แล้วอยู่ต่อมาไม่นานนักความจริงก็ถูกเปิด เผยกลางดึกคืนนึงหลังฝนตกเจ้าหน้าที่ ตำรวจก็ได้เข้ารวบตัว 2 ผัวเมียก็คือนาย เล็กกับนางฉวีซึ่งกำลังช่วยกันหิ้วถังน้ำ มันเทราดบริเวณหัวโค้งตีนสะพานที่เคยเกิด อุบัติเหตุแรกๆ 2 คนก็ไม่ยอมรับเถียงคอ เป็นเอ็นแต่ก็จนด้วยหลักฐานก็เลยต้องเดิน คอตกเข้าคุกไปทั้งผัวทั้งเมียงานนี้เจ้า หน้าที่ก็มาเปิดเผยให้ฟังทีหลังว่าต้อง แอบมาซุ่มโป่งรอโอกาสฝนตกเป็นเดือนๆถึงจะ ตะครุบตัวได้พร้อมหลักฐานก็นับว่ากฎหมาย บ้านเมืองได้ทำหน้าที่ของเขาแล้วอย่าง สมบูรณ์ อยู่ในคุกรับโทษไปนานพอสมควร

ก็ถึงวันที่พ่อตาแม่ยายจะพาลูกสาววัย 7 ขวบของนายเล็กกับนางฉวีนี่ไปรับ ออกจากคุกในวันที่พ้นโทษก็เรียกว่าดีใจ กันไม่เบาละพ่อแม่ลูกพ่อตาแม่ยายจะได้ กลับมาเห็นหน้ามาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน อีกทีพ่อตาแม่ยายนี่ถึงขนาดเหมารถไปรับ ที่หน้าเรือนจำกันเลยทีเดียวชีวิตจริงของ คนนี่บางครั้งมันก็ยิ่งกว่านิยายนะครับ ใครจะคิดว่าอยู่ๆรถที่เหมาไปรับขากลับก็ เกิดอุบัติเหตุตรงนั้นแหละครับตรงที่เคย เกิดอุบัติเหตุเป็นประจำนั่นแหละแต่คราว นี้มันเกิดตอนบ่ายๆกลางวันฝนก็ไม่ตกด้วย อย่าถามว่ามันคว่ำเพราะอะไรรู้แต่ว่ามัน กว้ำนั่นแหละแล้วก็รู้ว่านางฉวีนี่ กระเด็นออกมานอกรถตายคาที่ส่วนนายเล็กก็ ร้องโอดโอยยครวนคลางตายเหมือนกันแต่ไปตาย ที่โรงพยาบาล งานนี้มีลูกชาย 7 ขวบตายเพิ่มไปอีก 1 คน รวมเป็น 3 ศพคือพ่อแม่ลูกชาวบ้านบางคน เค้าก็พูดติดตลกชนิดที่ขำไม่ออกว่าพ่อแม่ น่ะตายเพราะต้นทุนของกรรมที่ตัวเองสร้าง แต่ว่าการตายของลูกชายเนี่ยเป็นดอกเบี้ย ของกรรมอ่าไม่ว่าจะใครจะพูดยังไงก็แล้ว แต่เวรกรรมมีจริงหรือไม่แต่พระอริยเจ้า ผู้ที่ท่านบรรลุแล้วท่านเคยกล่าวไว้ว่า ขึ้นชื่อว่าเวรกรรมเนี่ยอย่าทำซะเลยจะดี กว่าฟังแล้วก็สุดแต่ท่านจะพิจารณา แต่ก็มีคนบางคนในหมู่บ้านก็บอกว่าในคืน วันโกนวันพระเวลาดึกดึกนี่พวกเขามักจะ เห็นมีเงาคนดำๆ 2 เงาเป็นผู้หญิงกับผู้ ชายช่วยกันหิ้วถังน้ำหรือว่ากระป๋อง

แกนลอนอะไรสักอย่างเทลงบนถนนหลายคนบอกว่า เขาเคยเห็นในระยะใกล้เห็นชัดๆว่าเป็นนาย เล็กกับนางฉวีตายแล้วพวกเขาก็ยังมีภาระ หน้าที่ไม่สิ้นสุดต้องมาก่อกรรมทำเวรต่อ อีกเล่นเอาชาวบ้านชาวช่องวิ่งเตลิดเปิด เปลิงกันมานักต่อนักแล้วครับ วันนี้มีเรื่องของบาปบุญคุณโทษมาเล่าให้ ท่านผู้ฟังฟังกันหลายเรื่องเลย อย่างเรื่องของตาสุกนะครับตาสุขนี่อยู่ หมู่บ้านเล็กๆบนเขาแห่งนึงทางภาคเหนือ ซึ่งส่วนมากจะปลูกข้าวไร่เป็นหลักใน บริเวณเวียนไร่นี่จะอุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืช ผักต่างๆเช่นแตงร้านแตงไทยผักกาดแล้วก็ ถั่วฝักยาวสีม่วงที่ปลูกแซมๆในไร่ข้าวยาย สาตาสุขนี่มีลูกชายหญิงรวมทั้งหมด 4 คน แต่ลูกสาว 3 คนก็แต่งงานออกเรือนแยก ครอบครัวออกไปมีเพียงลูกชายคนสุดท้องเท่า นั้นที่บวชเป็นพระจำพรรษาอยู่ที่วัดเล็กๆ ในหมู่บ้านต่อมาลูกสาวคนโตคลอดบุตรคนแรก คนแรกก็ปกติดีแต่คนที่ 2 เป็นผู้หญิงพูด ไม่ได้แล้วก็มักจะชักกระตุกคอบิดเบี้ยวตา เหลือกถลนปากเบี้ยวแขนขาเกร็งเป็นอยู่ อย่างนี้บ่อยๆเคยไปรักษาที่โรงพยาบาลหลาย แห่งก็ไม่หายจนพ่อแม่ปล่อยให้อยู่บ้านตาม มีตามเกิดไม่ได้เรียนหนังสือ ลูกสาวคนที่ 2 คลอดบุตรออกมาคนแรกก็ปกติ แต่พอคนที่ 2 ขาข้างนึงกุดด้วน ตั้งแต่ใต้หัวเข่าลงไปตั้งแต่เกิดออกมาพอ โตขึ้นเวลาเดินต้องใช้ไม้เท้าคอยพยุงช่วย ตลอดโดยใช้ไม้เท้าค้ำตรงใต้รักแร้

ลูกสาวคนที่ 3 คลอดบุตรออกมาก็ไม่สมบูรณ์ เป็นคนที่ไม่มีนิ้วเท้าทั้งสองข้างพอคลอด ลูกอีกคนก็ออกมาเหมือนกันไม่มีนิ้วเท้า แต่ว่ายังโชคดีทั้งพี่ทั้งน้องเดินเหิน แล้วก็ใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติทั่วไป เพียงแต่ไม่มีนิ้วเท้าและนิ้วมือบางนิ้ว ก็ไม่มีเล็บงอกออกมามีแต่หนังกุดมนๆกลมๆ เท่านั้นอาจจะเกิดจากผลกรรมที่ผู้เฒ่าผู้ แก่ในหมู่บ้านได้แอบเล่าต่อๆกันสืบมาว่า เป็นกรรมที่ตสุขได้ทำกับไก่ไว้ส่งผลมาถึง ลูกหลานเรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าวันนึงตา สุกกำลังตากเข้าเปลือกที่ชานโล่งตรงหน้า บ้านที่มีแสงแดดส่องถึงไม่มีหลังคาเพื่อ ให้เข้าเปลือกแห้งจะได้ตำง่ายขึ้นเพราะ สมัยนั้นยังไม่มีโรงสีข้าวต้องใช้วิธีตำ ได้ครกกระเดื่องตำข้าวพอดีไก่ที่ตัวเอง เลี้ยงไว้แอบมากินข้าวเปลือกที่ตากอยู่ตา สุกไล่ไก่ไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนทนไม่ไหว ก็ใช้ท่อนไม้ขนาดเท่าแขนกว้างไก่ด้วยความ โมโหโกรธแค้นท่อนไม้ที่ตสุกกว้างเหวี่ยง ไปโดนตรงคอไก่อย่างจังไก่ดิ้นทุรนทุราย ชักกระตุกตาเหลือกถลนก่อนตายไปแล้วแกก็ เอาไก่ตัวนั้นมาเชือดฆ่าให้ตายแล้วเอาไป ทำอาหารกินแล้วอีกเหตุการณ์นึงที่ตสุขทำ จนชาวบ้านผู้ร่ำลือกันปากต่อปากเรื่อยมา ถึงความใจร้ายของแกก็คือวันนึงหลังจากแก กลับจากไร่อาจจะเหนื่อยล้าบวกกับความหิว เลยทำให้โมโหพอเห็นไก่โต้งที่แกเลี้ยงไว้ แอบเข้าไปหากินในห้องครัวซึ่งสมัยก่อน บ้านตามชนบทจะแยกห้องครัวออกจากตัวบ้าน โดยกั้นฝาขัดแตะแล้วก็มีประตูไม้ไผ่สาร ไว้เท่านั้นไก่ก็แอบเข้าไปได้ตุกแอบเข้า ไปแล้วปิดประตูขังไก่แล้ววิ่งไล่จับพอจับ ไก่ได้ฤทธิ์ของความโมโหแล้วต้องเหนื่อย จากการไล่จับไก่แล้วก็เพิ่งจะเดินทางกลับ จากไร่มาหรือว่าเป็นฤทธิ์ของความหิวที่ กลับมาถึงบ้านตอนเย็นไก่แอบจิกกินข้าวสุก ที่อยู่ในหม้อพอแกจับไก่ได้ก็คว้ามีด

อีโต้ที่เหน็บเอวสับลงตรงขาขาไก่อย่างแรง ขาไก่กระเด็นขาดออกจากตัวไก่ทันทีแล้วแก ก็โยนไก่โต้งตัวนั้นออกไปทางประตูครัวไก่ โต้งร้องด้วยความเจ็บปวดกระพือปีกอ่าดิ้น ไปดิ้นมาอยู่ตรงลานดินหน้าบ้านจะบินก็ไม่ มีแรงเพราะขาขาดอ่ะโดนตัดไปแล้วทั้ง 2 ข้างที่จะใช้ช่วยพยุงตัวให้ยกขึ้นก่อนจะ บินก็ทำไม่ได้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาเห็น ก็อดจะสงสารไก่ไม่ ผลการกระทำของตาสุขครั้งนั้นอาจจะมีผลส่ง ต่อมาถึงรุ่นหลานก็ได้เพราะว่าลูกตสุขโต กันหมดแล้วหลังจากนั้นที่ลูกสาวแต่งงาน ออกเรือนไปพอคลอดลูกก็กลายเป็นคนพิกล พิการอ่อนเปรี้ยเพลียแรงชักกระตุกแล้วก็ ไม่สมประกอบเหมือนกับคนอื่นเขาหลังจาก ตาสุขตายไปแล้วชาวบ้านก็แนะนำให้ลูกชายคน เล็กของตาสุขบวชเรียนเหมือนกับว่าให้ช่วย ตัดเวรตัดกรรมที่เกิดขึ้นแก่วงตระกูลคือ พวกหลานๆที่เกิดจากพี่สาวแล้วก็ช่วย สงเคราะห์บาปกรรมที่พ่อได้ทำไว้การบวชของ ลูกชายจะช่วยอนุโมทนาส่งผลไปถึงตาสุขได้ ในอีกภพนึงตามความเชื่อของชาวบ้านแต่ใน ขณะเดียวกันก็ไม่รู้ว่าตสุขจะต้องเจออะไร บ้างที่ไม่มีใครรู้ได้จากผลการกระทำของ ตัวเองที่ทำไว้ตอนมีชีวิตบนโลกมนุษย์อยู่ เพียงในความเชื่อของชาวบ้านผลของกรรมดี ที่ลูกชายได้บวชเรียนอาจจะทดแทนคุณบิดา มารดาและอาจจะช่วยปลดปล่อยวิญญาณจากหนัก เป็นเบาหรือว่าช่วยตัดวงจรความพิกลพิการ ในตระกูลพอได้บ้างแต่ในทางพระพุทธศาสนา บาปบุญนี้ย่อมทำแทนกันไม่ได้แต่ที่แน่ๆผล ของกรรมมันก็ถ่ายทอดต่อให้เห็นในลูกหลาน แล้วกฎของกรรมก็คือทำดีย่อมได้ดีทำชั่ว ย่อมได้ชั่วตามผลนั้นๆการบวชเล่าเรียนผิด เพียรภาวนาในหลักธรรมของเพศบรรพชิตของลูก ชายย่อมเป็นกรรมดีส่วนกรรมชั่วก็ตัวเองทำ ในส่วนไม่ดีมันก็แยกแยะกันออกไปเพียงแต่ ว่ากรรมดีอาจจะช่วยลดแบ่งเบาความชั่วได้ บ้างสัพพะปาปัสสะ

อกระณัง การไม่ทำบาปทั้งปวงกุสลสูปสัมปทา การทำกุศลให้ถึงพร้อมครับนี่เป็นคำสอนของ พระพุทธเจ้าครับ อีกเรื่องนึงเป็นเรื่องชะตากรรมรมของ นักเลงชื่อนายโชตินายโชตินี่เป็นอันธพาน โดยสามัญสำนึกด้วยท่าทางการพูดการจาก็ดู ก่างวางท่าท้าตีท้าต่อยกับชาวบ้านเขาไป ทั่วซึ่งส่วนใหญ่ถ้าไม่เป็นเด็กที่อ่อนแอ กว่าก็เป็นผู้หญิงส่วนผู้ชายที่ตัวโตกว่า แข็งแรงกว่านี่มันไม่เคยตอแยเพราะมันจะ เป็นฝ่ายถูกรังแกซะมากกว่าเป็นการดีที่ ได้อวดเบ่งให้คนอื่นเกรงขาม โดยไม่ต้องออกแรงเตะต่อยใช้กำลังตัดสินคน ที่กลัวการข่มขู่ของมันก็ต้องยอมทำตามทุก อย่างที่มันต้องการ ตอนที่มันเรียนจบป. 6 ต้องย้ายไปเรียนต่อ ที่โรงเรียนมัธยมแห่งนึงอยู่ไกลจากหมู่ บ้านพอสมควรต้องปั่นจักรยานไปเป็นกลุ่ม ทุกวันอ่าคุณวินัยที่เล่าเรื่องเนี้ยเคย ปั่นไปเป็นเพื่อนมันร่วมกันกับเพื่อนอีก คนนึงก็เป็น 3 คนด้วยกันเพราะปั่นผ่าน หมู่บ้านที่มีอันธพานหรือกลุ่มวัยรุ่นก็ มักจะโดนดักทำร้ายอยู่เป็นประจำแต่ที่ แปลกก็คือแม้จะไปกันกี่คนไอ้เจ้าโชตินี่ ก็ถูกรุมย้ำอยู่คนเดียวได้รับสัมปทานแข้ง อยู่อย่างหน้าอนาดคนอื่นเขารอดปลอดภัยดี เขาคงจะหมั่นไส้มันคนเดียวล่ะก็เลยเลือก ปฏิบัติเป็นพิเศษมันก็เลยทนสภาพที่ถูก รังแกข่มเหงไม่ได้สุดท้ายก็ต้องหนีโรง เรียนไปนั่งนอนสูบบุหรี่สบายอารมณ์อยู่ กลางทุ่งนากับสหายคู่ใจตกเย็นก็รอกลับ บ้านพร้อมกับเพื่อนๆทำตีเนียนเหมือนกับ มาเรียนตามปกติพ่อแม่ก็ทำอะไรไม่ได้มากก็ เลยให้มันออกจากโรงเรียนมาช่วยทำงานแต่ มันก็ทำงานไม่ประสีประสาอะไรเพื่อนใหม่

ของมันเป็นอันธพารรุ่นใหญ่ที่คบกันได้ เพราะมีกัญชามาแบ่งกันสู่เป็นประจำพอเมา เคลิ้มได้ที่ก็ดักจี้ดักปล้นชาวบ้านที่ เดินทางสัญจรไปมาตอนกลางคืนโดยเฉพาะผู้ หญิงกับเด็กนั่นแหละอ่ามันก็คงได้คำขวัญ ว่าคิดจะเป็นโจรนี่มันไม่ต้องเรียนสูงก็ ได้ว่างั้นเป็นที่เอือมระอาแก่ชาวบ้านชาว เมืองด้วยความที่เรียนมาน้อยไม่มีโอกาส ได้รู้จักความดีความงามอะไรหรอกอยากได้ อะไรก็ขโมยหรือปล้นเอาแม้กระทั่งเมียมัน ก็ไปล่วงละเมิดข่มขืนกระทำชำเราเขาจนท้อง มีลูกพ่อแม่ก็ต้องบังคับแต่งงานกันไป เพื่อจบปัญหา แต่เหมือนจะเพิ่มปัญหาใหม่ให้ชีวิตมัน เพราะงานก็ยังไม่มีทำรายได้ก็ยังไม่มี ต้องมาเลี้ยงดูลูกเมียซะแล้วมันกำลัง สร้างบ้านของตัวเองโดยพ่อตาแม่ยายแบ่งที่ ให้ปลูกบ้านอยู่วัสดุสร้างบ้านจำพวกไม้ก็ พอหาได้ไม่ยากแต่ที่ต้องซื้อก็คือหลังคา สังกสีมันไม่มีที่พึ่งพอจะหยิบยืมกันได้ นอกจากพ่อแม่ที่เคยขอเงินใช้เป็นประจำแม้ ว่าจะต้องอดทนกับคำสะบดกลด่าก่อนก็ต้อง ยอมยังไงแม่ก็ต้องให้ถ้าพอมีอยู่บ้างบาง ทีก็ได้บ้างไม่ได้บ้างขอเงินอีกแล้วกูจะ ไปหาที่ไหนมาให้มึงได้ทุกวันทุกวันนะไอ้ โชติไปๆมึงจะไปตายก็ไปแม่บ่นพึมพำแล้วก็ โยนเงินให้ด้วยความไม่พอใจก่อนที่จะเดิน จากไปอย่างไม่แยแสไอ้เจ้าโชติก็หยิบเงิน ขึ้นมาด้วยน้ำตาไหลพรากสะอื้นกลั้นใจอยู่ สักครู่นึงช่างน่าแปลกใจหลายๆครั้งที่โดน แม่ดุด่าว่ากล่าวเป็นประจำกลับไม่รู้สึก อะไรแต่คราวนี้ดูมีน้ำหนักมากพิเศษไอ้คำ ที่ว่าไปตายที่ไหนก็ไปนี่แหละคำสุดท้าย เนี่ยจี้จุดสำคัญคือใจเจ้าโชติก็รู้สึก น้อยใจที่แม่ไม่เห็นใจก็เลยรู้สึกหมดคุณ ค่าไร้ความหมายไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเป็น ครั้งแรกที่มันจริงจังกับชีวิตมันไปซื้อ ยาฆ่าหญ้ามาขวดนึงแล้วกรอกเข้าปากหวังจะ ปิดชีพฆ่าตัวตายให้มันสาแก่ใจชีวิตนี้มัน ก็ไม่มีอะไรดีอยู่แล้วเสร็จแล้วก็ล้มลง

ดิ้นพลาดพลาดน้ำลายฟูมปากญาติๆกลับมาจาก ทำไร่มาพบเข้ารีบนำตัวส่งโรงพยาบาลเพื่อ จะล้างท้องล้างไส้เอาพิษออกแต่ว่าโชคร้าย เหลือเกินหมอช่วยไว้ไม่ทันไอ้เจ้าโชติตาย อย่างหน้าอนาดปิดฉากอันธพานประจำหมู่บ้าน ส่วนผู้เป็นแม่ก็เจ็บปวดยิ่งกว่าอ่าหมด สติเป็นลมไปไม่รู้กี่รอบพอฟื้นมาได้ก็ เฝ้าแต่โทษตัวเองว่าเป็นความผิดของแม่เอง ที่ไปพูดอย่างนั้นกรรมเวลามันส่งผลนี่มัน จะเร็วทีเดียวล่ะครับอ่าเร็วอย่างคิดไม่ ถึงเลยที เรื่องของกฎแห่งกรรมเนี่ยในสมัยพุทธกาลก็ มีการกล่าวอยู่ในพระสูตรหลายเรื่องเกี่ยว กับเรื่องของกรรมโดยพระพุทธองค์ได้ทรง ตรัสว่าใครทำดีย่อมได้รับผลดีใครทำความ ชั่วก็จักได้รับผลชั่วตามมาเสมอ คุณกวีผู้เล่าเรื่องเนี้ยก็มีความเชื่อใน เรื่องกฎแห่งกรรมด้วยว่าเคยได้ประจักษ์ กับญาติผู้ใหญ่ที่มาประสบเคราะห์กรรมที่ ตัวเองเป็นผู้ก่อไว้กรรมนั้นได้ตามมาสนอง เขาอย่างไม่คาดฝัน นานอรงค์เนี่ยเป็นญาติของคุณทวีที่เล่า เรื่องนี้ครับเขามีครอบครัวแต่งงานแต่ง การแล้วก็มีลูกชาย 2 คนโดยครอบครัวของน้า นี่ประกอบอาชีพค้าขายพวกปลาอยู่ในตลาดสด ของตัวอำเภอที่อาศัยอยู่ซึ่งแกจะให้ภรรยา ไปนั่งขายในช่วงเช้าและก็ตอนเย็นทุกวัน ส่วนน้านรงค์เองก็ทำงานเป็นลูกจ้างอยู่ใน เทศบาลมีหน้าที่ขับรถขยะบางครั้งก็เป็นคน ขับรถของหัวหน้าหน่วยงานที่สำคัญนั้น นณรงค์มักจะใช้เวลาว่างจากที่ทำงานมักจะ ไปหาปลามาขายเสมอเสมอโดยเฉพาะบ้านพักแก อยู่ติดกับหนองน้ำขนาดใหญ่โดยอยู่บริเวณ ด้านหลังบ้านพอดีซึ่งมีพวกสัตว์น้ำอาศัย ชุกชุมยิ่งพวกปลานานาพันธุ์ก็เลยทำให้น้า นรงค์มักจะมาหาปลาในบริเวณนี้เองไปให้ ภรรยาเอาไปขายที่ตลาดมีทั้งปลาตัวใหญ่ตัว เล็กปะปนกันไปตอนแรกๆแกก็มักจะนำตาข่ายไป

ดักไว้หรือบ่อยครั้งจะใช้การทอดแหหาปลา หรือไม่ก็ให้ภรรยายกยอช่วงที่พอมีเวลา ว่างกลับมาจากไปขายปลาที่ตลาดยิ่งช่วงฤดู ฝนมักจะอืมจับปลาได้เยอะทำรายได้มากพอสม ควรเพราะไม่ค่อยมีผู้คนมาหาจับปลากันมาก นักมาระยะหลังน้านณรงค์แกก็คิดหาวิธีการ จับปลาให้มากมากด้วยวิธีไม่เหมือนใครนั่น ก็คือการช็อตปลาด้วยการต่อสายไฟฟ้าจาก บ้านของแกลงไปที่หนองน้ำด้านหลังบ้าน เพื่อทำการช็อตปลาซึ่งก็ต้องทำให้พวกปลา ที่ถูกช็อตต่างก็ชักกระตุกทุรนทุรายลอย ตัวขึ้นมาบนผิวน้ำก่อนที่น้าอรงค์จะถอด ปลั๊กไฟแล้วหาเครื่องมือไปช้อนตักเอาภาย หลังซึ่งก็สามารถจับได้มาสะดวกกว่าวิธี อื่นแล้วก็ไม่เสียเวลาเท่าไหร่นักโดยที่ แกมักจะทำแบบเนี้ยนานหลายเดือนเหมือนกัน จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบปีเหตุการณ์ก็ ได้เกิดขึ้นช่วงเย็นวันนั้นลูกชายคนเล็ก ที่กำลังเรียนชั้นอนุบาลประสบอุบัติเหตุ ตกจากโต๊ะม้าหินอ่อนหน้าบ้านตัวเองซึ่ง ลูกชายเขาชอบมาเล่นเป็นประจำจนทำให้ศีรษะ ตกกระทบพื้นดินจนได้รับบาดเจ็บสาหัสก็นำ ตัวส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ อย่างเร่งด่วนโดยแพทย์ได้เอย่างละเอียด ระบุว่าสมองได้รับความบอบช้ำกระทบ กระเทือนความจำอาจจะไม่เหมือนเดิมต้อง รักษาตัวอยู่ตลอดอาการเกร็งชักกระตุก ประจำนี่อดคิดไม่ได้ว่ามันคล้ายกับตอนที่ แกเอาไฟฟ้าไปช็อตปลาจนพวกปลาต่างชัก กระตุกเหมือนกันด้วยอาการมีลักษณะไม่ผิด แผกกันเลยจนกระทั่งเวลาผ่านไปอีกเดือน เดียวก็ให้บังเอิญวันนั้นน้าณรงค์ก็นำลูก ชายคนโตอายุ 6 ขวบไปที่ทำงานในเทศบาลด้วย ก็ปรากฏว่าลูกชายเกิดเล่นอยู่บริเวณนั้น ตามภาษาวัยเด็กจู่ๆไปจับเอาเสาไฟฟ้าใกล้ๆ ที่จอดรถซึ่งเสาไฟฟ้านั้นปรากฏว่าไฟรั่ว โดยไม่มีใครสังเกตหรือพบเห็นกันทำให้ลูก ชายถูกไฟฟ้าช็อตจนสลบไม่รู้สึกตัวเคราะห์

ยังดีนะณรงค์ได้มาเห็นเหตุการณ์เข้าก็รีบ นำตัวส่งโรงพยาบาลแต่ถึงยังไงอาการก็ไม่ ดีขึ้นต้องเป็นเจ้าชายนิทรานอนไม่ได้สติ อย่างงั้น แม้ว่าแพทย์จะพยายามช่วยรักษาสุดความ สามารถก็ตามแต่ว่าอาการก็คงที่สร้างความ หดหู่ใจอย่างบอกไม่ถูกที่ลูกชายต้องมา อยู่ในสภาพแบบนี้อีกทั้งยังเป็นเคราะห์ ซ้ำกรรมซัดที่เมื่อเดือนก่อนลูกชายคนเล็ก ก็มาตกอยู่ในสภาพแทบจะเป็นคนพิการด้าน สมองอีกคนอันเป็นผลพวงเหมือนเป็นตราบาป ที่น้านรงค์ได้เคยก่อกรรมทำเขญไว้กับพวก ปลาที่ได้ช็อตมาให้ภรรยาขายทำให้พวกพวก ปลาเหล่านั้นต่างพากันทุกข์ทรมานจากไฟ ช็อตแต่ละครั้งบางตัวก็ถึงกับน็อคสลบไสล บางตัวดิ้นทุรนทุรายเพื่อให้หลุดพ้นจาก กระแสไฟในน้ำจนถูกจับได้ในที่สุดและ ผลกรรมในครั้งนั้นก็ตามมาเล่นงานลูกชาย น้านรงค์อย่างไม่รู้ตัวถึงแม้ว่าจะไม่ได้ เกิดขึ้นกับตัวน้านรงค์ก็ตามแต่ก็ได้ส่ง ผลมาถึงลูกชายทั้งสองของแกแทนจนทำให้ต้อง ได้รับความเดือดเนื้อร้อนใจให้กับแกเป็น อย่างมากไม่คิดว่าบาปกรรมที่ไม่ได้ตั้งใจ จะส่งผลอันกระทบใหญ่หลวงมาถึงครอบครัวตัว เองรุนแรงถึงขนาดนี้ เวลาหมดแล้วท่านผู้ฟังที่เคารพขอได้รับ ความขอบพระคุณจากผมอาจารย์ยอดพบกันใหม่ วันต่อไปครับสวัสดีครับ