การพูดของคุณจะใช้เวลานานแค่ไหน?

สรุปประเด็นสำคัญ

เอาจำนวนคำหารด้วย 140 แล้วจะได้คำตอบที่ใช้งานได้จริง คือประมาณ 1,400 คำจะเต็มเวลาสิบนาที คนส่วนใหญ่พูดด้วยความเร็วระหว่าง 100 ถึง 180 คำต่อนาที และ 130 ถึง 150 คำต่อนาทีเป็นตัวเลขที่ใช้วางแผนได้ดีสำหรับการพูดแบบเตรียมสคริปต์มาก่อน ตัวเลขนี้คือเวลาที่ใช้ “อ่าน” เท่านั้น ไม่ใช่เวลาที่ใช้ “พูดจริง” เพราะการหยุดเว้นวรรค เสียงหัวเราะ การเปลี่ยนสไลด์ และคำถามจากผู้ฟัง ล้วนไม่ถูกนับรวมอยู่ในนั้น ความตื่นเต้นจะทำให้คุณพูดเร็วขึ้นในวันจริง ส่วนการถูกขัดจังหวะแบบไม่ได้เตรียมตัวจะทำให้เวลายืดออกไป ทางที่ดีคือเขียนให้สั้นกว่าเวลาที่มี แล้วลองอ่านออกเสียงพร้อมจับเวลาดู

คุณมีสคริปต์อยู่ในมือ และมีเวลาที่กำหนดไว้ให้ คำถามคือสิ่งหนึ่งจะพอดีกับอีกสิ่งหนึ่งหรือไม่ และคุณย่อมอยากรู้คำตอบตั้งแต่ตอนนี้ ดีกว่าไปรู้ตัวอีกทีตอนเหลือเวลาสี่นาทีแต่สคริปต์ยังเหลืออีกสามหน้า การคำนวณที่จะตอบคำถามนี้ง่ายพอที่จะทำบนกระดาษแผ่นเดียวได้เลย

สิ่งที่การคำนวณบอกคุณไม่ได้ คือสาเหตุที่ทำให้พูดเกินเวลาจริงๆ ไม่มีใครพูดเกินเวลาเพราะนับคำผิดไปสองร้อยคำหรอก แต่เกินเวลาเพราะมีคำถามจากผู้ฟังตอนนาทีที่หก หรือเพราะรีโมทเปลี่ยนสไลด์เสีย หรือเพราะพูดแทรกอะไรบางอย่างขึ้นมาสดๆ ที่รู้สึกว่าดีแต่กินเวลาไปเก้าสิบวินาที ดังนั้นเรามาดูสูตรคำนวณกันก่อน แล้วค่อยดูสามสิ่งที่ทำให้สูตรนั้นคลาดเคลื่อนไปจากความจริง

เริ่มจากการหาร

นับจำนวนคำในสคริปต์ของคุณ แล้วหารด้วยจำนวนคำที่คุณพูดได้ในหนึ่งนาที แค่นี้ก็คือการคำนวณทั้งหมด

ตัวเลขที่สองคือสิ่งที่คนส่วนใหญ่มักเดาเอา ความเร็วในการพูดปกติจะอยู่ระหว่างประมาณ 100 ถึง 180 คำต่อนาที ซึ่งเป็นช่วงที่กว้างพอจะสร้างความต่างได้มาก สคริปต์เดียวกันอาจใช้เวลานานกว่ากันครึ่งหนึ่งได้เลยถ้าอยู่คนละปลายของช่วงนี้ การพูดแบบช้า สุขุม เป็นทางการ เช่น การกล่าวสรรเสริญผู้เสียชีวิต การอ่านบทความ หรือคำปราศรัยที่ต้องการให้แต่ละประโยคมีน้ำหนัก จะอยู่ที่ปลายล่างของช่วงนี้ ส่วนการพูดแบบสนทนา คือพูดกับคนในห้องเหมือนคุยกัน ไม่ใช่ประกาศแถลง จะอยู่ที่ปลายบนของช่วงนี้

สำหรับการพูดแบบเตรียมสคริปต์มาก่อนต่อหน้าผู้ฟัง 130 ถึง 150 คำต่อนาทีเป็นตัวเลขที่ใช้วางแผนได้อย่างสมเหตุสมผล ถ้าเอากลางๆ ที่ 140 คำต่อนาที ตัวเลขจะออกมาจำง่าย:

• ห้านาที: ประมาณ 700 คำ
• สิบนาที: ประมาณ 1,400 คำ
• ยี่สิบนาที: ประมาณ 2,800 คำ
• สี่สิบห้านาที: ประมาณ 6,300 คำ

ถ้าคุณไม่รู้ว่าสคริปต์ที่มีอยู่มีกี่คำ ให้วางข้อความลงใน เครื่องมือนับคำ แล้วดูตัวเลขที่ได้ จากนั้นแทนที่จะมานั่งหารเองแล้วหารซ้ำทุกครั้งที่ตัดข้อความออกไป ให้ใส่ข้อความลงใน เครื่องคำนวณเวลาพูด แล้วลองปรับความเร็วขึ้นลงเพื่อดูช่วงเวลาที่เป็นไปได้ การเห็นตัวเลขทั้งแบบเร็วและแบบช้าเทียบกันไว้มีประโยชน์มากกว่าคำตอบเดียวโดดๆ เพราะความเร็วจริงของคุณในวันงานอยู่ที่ไหนสักแห่งในช่วงนั้น และคุณยังไม่รู้ว่าตรงไหน

เวลาอ่านไม่เท่ากับเวลาพูด

จำนวนคำหารด้วยจำนวนคำต่อนาทีให้เวลาที่ใช้ “อ่าน” เท่านั้น ส่วนเวลาที่ใช้ “พูดจริง” จะนานกว่านั้น และช่องว่างระหว่างสองสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

ทุกอย่างที่ไม่ใช่ตัวคำจะอยู่นอกการคำนวณ ทั้งลมหายใจก่อนพูดประโยคที่ยาก การหยุดเว้นวรรคหลังประโยคที่คุณอยากให้โดนใจคนฟัง เสียงหัวเราะ ถ้าโชคดี และเวลาที่ต้องรอให้เสียงนั้นสงบลง เวลาสองวินาทีที่สไลด์ใช้เปลี่ยน แล้วอีกหนึ่งวินาทีที่คนฟังใช้อ่านมัน การเดินไปอีกฝั่งของเวที การดื่มน้ำ การรับคำถามแล้วตอบ ก่อนจะกลับมาหาที่ที่อ่านค้างไว้ในสคริปต์

สิ่งเหล่านี้ไม่มีอยู่ในจำนวนคำ แต่มีอยู่จริงในเวลาที่คุณได้รับ สคริปต์ที่คำนวณออกมาว่าใช้เวลาเก้านาทีสามสิบวินาทีจะไม่พอดีกับสล็อตสิบนาที มันจะพอดีก็ต่อเมื่อคุณพูดทุกคำตามความเร็วที่วางแผนไว้เป๊ะๆ และไม่มีเหตุการณ์อื่นเกิดขึ้นเลย ให้มองตัวเลขที่คำนวณได้เป็นเวลาขั้นต่ำที่การพูดจะกินไป ไม่ใช่เวลาสูงสุด

นี่คือเหตุผลที่ยังควรทำการคำนวณอยู่ดี เพราะมันเป็นตัวกรองที่ประหยัดเวลา ถ้าสคริปต์ของคุณคำนวณออกมาว่าสิบแปดนาทีสำหรับสล็อตสิบสองนาที คุณไม่ต้องซ้อมก่อนก็รู้แล้วว่ามีปัญหา สิ่งที่ต้องทำคือตัดออก และคุณก็รู้คร่าวๆ ว่าต้องตัดเท่าไหร่ การคำนวณจะบอกคุณว่าตอนนี้ยังคุ้มที่จะไปซ้อมหรือยัง

ความตื่นเต้นทำให้พูดเร็วขึ้น การขัดจังหวะทำให้ยืดออกไป

มีสองแรงที่ดึงเข็มนาฬิกาไปคนละทาง

แรงแรกคือตัวคุณเอง ความตื่นเต้นทำให้คนพูดเร็วขึ้น การพูดที่ซ้อมคนเดียวในห้องเงียบๆ ด้วยความเร็วที่รู้สึกสบายๆ มักจะถูกพูดเร็วกว่านั้นในวันจริง ต่อหน้าคนอื่น พร้อมกับอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน นั่นแปลว่าความเสี่ยงจากความตื่นเต้นไม่ใช่การพูดเกินเวลา แต่เป็นการพูดจบเร็วเกินไป และจบเร็วเพราะรีบพูด จนทำให้การหยุดเว้นวรรคที่เคยทำให้เนื้อหาโดนใจในช่วงซ้อมหลุดหายไป ถ้าคุณลงจากเวทีแล้วพบว่าเหลือเวลาสามนาที นั่นแหละคือสิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยที่สุด

แรงที่สองคือทุกอย่างที่คุณไม่ได้เขียนไว้ในสคริปต์ เรื่องแทรกที่นึกขึ้นได้กลางประโยค คำถามที่รับตอนกำลังพูดอยู่ ไม่ใช่เก็บไว้ตอบตอนท้าย ปัญหาทางเทคนิคที่ทำให้สามสิบวินาทีกลายเป็นสองนาทีเพราะต้องรอสไลด์ขึ้น หรือพิธีกรที่แนะนำตัวคุณยาวเกินไปจนเวลาของคุณเริ่มช้าไปแล้ว นี่คือทิศทางที่การพูดเกินเวลาเกิดขึ้นจริงๆ สล็อตเวลามักพังเพราะสิ่งที่ไม่ได้เตรียมไว้ ไม่ใช่เพราะตัวสคริปต์เอง

เมื่อรวมสองแรงนี้เข้าด้วยกัน ภาพที่ได้ดูแปลกแต่สอดคล้องกัน คือคำพูดของคุณน่าจะใช้เวลาน้อยกว่าที่วางแผนไว้ แต่การพูดโดยรวมของคุณน่าจะใช้เวลามากกว่าที่วางแผนไว้ คุณควบคุมแรงที่สองไม่ได้มากนัก แต่คุณเผื่อพื้นที่ให้มันได้

เขียนให้สั้นกว่าเวลาที่มี

สคริปต์ที่เขียนให้เต็มพอดีกับสล็อตเวลาจะไม่มีพื้นที่เผื่อเลย และการพูดที่ไม่มีพื้นที่เผื่อจะรับมือกับอะไรไม่ได้เลย เพียงคำถามหนึ่งข้อ รีโมทเสียหนึ่งครั้ง หรือความคิดหนึ่งที่คุณอดใจไม่พูดไม่ได้ ก็ทำให้คุณเกินเวลาแล้ว ไม่ใช่เกินเล็กน้อย แต่เกินไปเท่ากับเวลาที่การขัดจังหวะนั้นใช้ไป เพราะไม่มีที่ให้มันไปอยู่ในโครงเวลาเลย

ดังนั้นให้วางแผนให้พูดจบเร็วกว่าเวลาที่ได้รับ จะเผื่อเวลามากแค่ไหนขึ้นอยู่กับว่าคุณเสี่ยงมากน้อยเพียงใด งานพากย์เสียงที่บันทึกไว้ ไม่มีผู้ฟัง ไม่มีคำถาม สามารถใช้เวลาใกล้เคียงกับที่คำนวณได้มาก เพราะไม่มีอะไรที่คาดเดาไม่ได้จะเกิดขึ้นระหว่างนั้น การพูดในงานสัมมนาที่มีผู้ฟังจริง มีสไลด์ และมีพิธีกรที่อาจจะควบคุมเวลาหรือไม่ก็ได้ ต้องเผื่อพื้นที่เยอะกว่านั้น คำกล่าวในงานแต่งงานต้องเผื่อเวลาสำหรับเสียงหัวเราะ ซึ่งคุณจับเวลาไม่ได้และไม่ควรพูดแทรกทับ

พื้นที่ที่เผื่อไว้ไม่ใช่เวลาที่เสียเปล่า มันจะถูกใช้ไป ทั้งกับการหยุดเว้นวรรค กับคำถามที่คุณอยากตอบให้ดีมากกว่าจะโบกมือปัดไป กับเรื่องที่คุณเล่าได้ดีกว่าตัวหนังสือในหน้ากระดาษ และถ้ามันไม่ถูกใช้ไป คุณก็จะจบเร็วขึ้นสักสองสามนาที ซึ่งไม่มีผู้ฟังคนไหนในโลกนี้รู้สึกไม่พอใจกับเรื่องนี้เลย การพูดจบเร็วเป็นแค่ความคลาดเคลื่อนเล็กๆ แต่การพูดเกินเวลาเป็นสิ่งที่คนพูดคนต่อไปจะจดจำคุณไว้

อ่านออกเสียงพร้อมจับเวลา

ตัวเลขทุกตัวข้างต้นเป็นเพียงการประมาณความเร็วในการพูดของคุณ วิธีเดียวที่จะเลิกเดาคือลุกขึ้นยืน อ่านสคริปต์ด้วยความเร็วที่คุณตั้งใจจะใช้ แล้วจับเวลาดูจริงๆ

ทำให้เหมือนพูดจริง ออกเสียงเต็มที่ พร้อมหยุดเว้นวรรคด้วย การอ่านในใจไม่มีประโยชน์อะไรเลย เพราะเสียงในใจเร็วกว่าที่ปากจะพูดออกมาได้มาก และคุณจะได้ผลลัพธ์ที่สั้นกว่าความจริงหลายนาที เริ่ม ตัวจับเวลา แล้วอ่าน จดผลลัพธ์ไว้ จากนั้นลองอ่านอีกครั้ง เพราะรอบที่สองมักจะเร็วกว่ารอบแรกและใกล้เคียงกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันจริงมากกว่า การอ่านสองหรือสามรอบยังให้ตัวเลขความเร็วเฉพาะตัวของคุณเองด้วย ซึ่งคุณเอาไปใช้ซ้ำกับการพูดครั้งต่อๆ ไปได้ทุกครั้ง แค่หารจำนวนคำด้วยจำนวนนาทีที่ใช้จริง แล้วเลิกเดาว่าคุณอยู่ตรงไหนในช่วง 100 ถึง 180 คำต่อนาที

ถ้าคุณไม่ได้ทำงานจากสคริปต์ เช่น การพูดของคุณมีแค่หัวข้อย่อย แล้วคุณค่อยคิดประโยคขึ้นสดๆ การคำนวณแบบนี้จะไม่มีอะไรให้จับ ลองอัดเสียงตัวเองพูดตามหัวข้อนั้น แล้วแปลงเสียงเป็นข้อความ SozAI เป็นแอปถอดเสียงที่ทำสิ่งนี้ได้จากไฟล์บันทึกเสียงหรือไฟล์เสียงทั่วไป และข้อความที่ถอดออกมาจะให้จำนวนคำและเวอร์ชันที่เขียนไว้ของสิ่งที่คุณพูดจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่คุณตั้งใจจะพูด จากนั้นคุณก็นับและตัดได้เหมือนคนอื่นทั่วไป

สิ่งที่การคำนวณบอกคุณไม่ได้

ตัวเลขที่คำนวณได้เป็นเพียงเครื่องมือวางแผน ไม่ใช่การวัดผลจริง และมันมักพลาดในจุดที่คาดเดาได้

มันไม่รู้ว่าคำพูดของคุณเป็นแบบไหน สคริปต์ที่มีชื่อเฉพาะ ตัวเลข คำศัพท์ต่างประเทศ หรือคำเทคนิคเยอะๆ จะพูดช้ากว่าเนื้อความปกติต่อคำ เพราะคุณต้องพูดช้าลงเพื่อให้ถูกต้อง และผู้ฟังต้องการเวลาสักหน่อยในการรับข้อมูลนั้น มันไม่รู้เนื้อหาของคุณ การพูดที่ตลกจะใช้เวลานานขึ้นเพราะเสียงหัวเราะ ส่วนการพูดที่เศร้าจะใช้เวลานานขึ้นเพราะความเงียบ มันไม่รู้จักห้องที่คุณจะพูด ห้องโถงใหญ่ที่เสียงสะท้อนกลับมาช้าจะบังคับให้คุณพูดช้าลงกว่าห้องประชุมเล็กๆ และนั่นทำให้เวลาหายไปหลายนาทีในการพูดยาวๆ

เสียงพูดสังเคราะห์ก็มีจุดบอดแบบเดียวกัน การให้เครื่องอ่านสคริปต์ให้ฟังเป็นวิธีที่ดีในการตรวจสอบว่าประโยคฟังดูดีเมื่อพูดออกมาหรือไม่ และมันจะให้ความยาวเวลามาด้วย แต่นั่นไม่ใช่ความยาวของคุณ มันไม่หายใจตรงที่คุณหายใจ ไม่ลังเลตรงที่คุณลังเล และไม่รอให้ห้องพร้อม ใช้มันเพื่อตรวจงานเขียน ไม่ใช่เพื่อจับเวลา

ความจริงที่ต้องยอมรับคือไม่มีการคำนวณใดแทนที่การอ่านออกเสียงพร้อมจับเวลาได้ สิ่งที่การคำนวณให้คุณได้คือการตัดสินใจว่าตอนนี้ยังคุ้มที่จะทำแบบนั้นหรือยัง ว่าคุณอยู่ในช่วงเวลาที่พอเหมาะแล้ว หรือยังเกินมาสามหน้าและต้องตัดก่อนจะไปซ้อมด้วยซ้ำ นั่นเป็นสิ่งที่มีประโยชน์จริงและใช้เวลาแค่สิบวินาทีในการรู้ แต่มันก็ไม่ใช่คำตอบสุดท้ายอยู่ดี