Jest schizma tradycjonalistyczna w Kościele czy jej nie… — Transcript

Dzień dobry. Witam państwa serdecznie na nowym nagraniu fundacji Provita Bona poświęconym tematowi: jest schizma czy nie ma schizmy?

Proszę państwa, będę dzisiaj rozwijał ponownie problem, czy bractwo świętego Piusa X jest w schizmie, czy nie, bo widzę, że mój ostatni film na ten temat wywołał wielką kontrowersję.

Powiem szczerze, wywołał w kwestii, która akurat dla mnie nie jest kontrowersyjna specjalnie.

No ale skoro dla wielu jest, no to postanowiłem ją rozwinąć.

Yyy, zanim jednakże yyy opowiem, czy moim zdaniem jest schizma, czy schizmy nie ma, oczywiście tradycyjnie proszę państwa o wsparcie kanału, zarówno w postaci oglądania yyy filmów, yyy subskrybowania kanału i

kliknięcia w dzwoneczek, w postaci lajkowania, udostępniania tego filmu, jak również oczywiście zachęcam państwa do wsparcia udzielanego mi w sposób finansowy, czy to poprzez wpłaty na numer konta podany w opisie wraz z dopiskiem darowiza na cele statutowe w postaci bajkofika.

[parsknięcie] Możecie mi państwo kawę postawić w postaci zrzutki, Patronite, czy też zachęcam państwa do zakupu moich książek, najlepiej w mojej księgarni Provitabona, do której zresztą link też tradycyjnie jest podany w opisie tego filmu.

Książki przypominam, ponieważ pakuję osobiście, no to jeżeli państwo mi napiszecie przy przelewie lub w mailu, żeby napisać komuś dedykację, podpisać się czy cokolwiek inaczej, to oczywiście wszystko mogę to zrobić.

A spośród książek wybrałem dzisiaj w kąciku księgarskim te, które najbliżej pasują i są związane bezpośrednio z tym tematem, czyli z tematem Kościoła katolickiego i jego porządku instytucjonalnego.

Zachęcam państwa zatem do zakupu Teokracji papieskiej [parsknięcie] 1073-1378.

Myśl polityczna papieży papalistów i ich przeciwników. Jeśli kogoś z państwa taka grubość książki bardzo, ale to bardzo przeraża, to można kupić takie, nazwijmy to, streszczenie tej książki i skrót w postaci mojej książeczki Papieże, cesarze i królowie.

Średniowieczna geneza naszej polityki. To oczywiście nie jest skrót sensu stricto, bo zawiera też książka wiele elementów, których tutaj nie ma. Omawia całe średniowiecze, a więc również po roku 1378.

No ale generalnie można powiedzieć, że główne tezy zostały tutaj skrócone z 550 stron do 180.

No i zachęcam państwa również, bo to tak, ten temat się pojawia dzisiaj, będzie się pojawiał do myśli politycznej reformacji i kontrreformacji, do tomu drugiego poświęconego soborowi trydenckiemu.

No bo trydenci dzisiaj też będziemy dużo mówili.

Zacznijmy może od takiej uwagi osobistej, technicznej. Nagrywam ten program jako historyk Kościoła, politolog z wykształcenia, zajmujący się eklezjologią, czyli prawem kanonicznym, ustrojem Kościoła oraz teologią.

Ale równocześnie, mimo że jestem katolikiem rzymskim, to nagrywam go troszeczkę poniekąd z zewnątrz. Co chcę przez to powiedzieć?

Nie wychowałem się w rodzinie jakoś specjalnie katolickiej, w atmosferze religijnej. Do Kościoła katolickiego doszedłem mocą własnych poszukiwań intelektualnych, głównie poprzez, co tu dużo mówić, filozofię i refleksję filozoficzną.

Stąd też być może to powoduje, że jakby nie mając tego w wychowaniu, patrzę na Kościół nieco inaczej, właśnie z punktu widzenia filozofa, politologa i również kanonisty, bo dzisiaj będę bardzo dużo mówił o prawie kanonicznym.

I tutaj jest taki problem, który odnoszę wrażenie, że w Polsce mało kto sobie z tego zdaje sprawę. Mianowicie u nas w Polsce, kiedy mówi się o Kościele, to się mówi, że Kościół jest oparty na miłości, miłości do Chrystusa, posłuszeństwie wobec papieża, bo papież powiedział, bo Kościół powiedział i tak dalej.

Pamiętajcie państwo o jednej rzeczy. Kościół to nie są tylko i wyłącznie yyy święci, to nie są tylko i wyłącznie teologowie, yyy to nie są tylko i wyłącznie hierarchowie Kościoła.

Nie jest to również, jak chcą szczególnie zwolennicy Kościoła postoborowego, to nie jest również tylko lud Boży. Otóż Kościół katolicki i to, co my rozumiemy pod pojęciem Kościoła katolickiego, stworzyli przede wszystkim kanoniści, czyli prawnicy, którzy opracowali prawo kanoniczne.

I my bardzo często myślimy w tych kategoriach prawa kanonicznego, absolutnie, ale to absolutnie nie zdając sobie z tego sprawy i traktując to jako taki, bym powiedział, element wiary, część objawienia, część takiej pewnej oczywistości dla katolika, ponieważ jak państwu wspomniałem, ja się nie wychowałem w rodzinie specjalnie katolickiej, więc jakby no bez kłopotu odróżniam te elementy, a odnoszę wrażenie, że zdecydowana większość, czy prawie wszyscy katolicy w Polsce jakby tego rozróżnienia nie czują, które ja czuję bardzo mocno.

[parsknięcie] Tematem dzisiejszego naszego spotkania dotyczy tego, czy bractwo świętego Piusa X jest, czy nie jest w schizmie w stosunku do Kościoła katolickiego.

Na moim ostatnim nagraniu, na którym mówiłem o tym, czy istnieje schizma tradycjonalistyczna, można powiedzieć tak, no bardzo pobieżnie przeszedłem przez ten temat, uznając za rzecz oczywistą, że schizma ma miejsce i uznając, że to właściwie no trzeba mieć dużo, bym powiedział, albo złej woli, albo ignorancji, żeby sobie z tego nie zdawać sprawy.

Y, tymczasem y akurat ten fragment mojego filmu, do którego ja przywiązywałem, powiem szczerze, najmniejszą wagę, ten fragment wywołał, jak widzę, największe, największe kontrowersje.

I to pisali, pisali do mnie na ten temat choćby, nie wiem, mój kolega Golonka z Andegavenum i publicysta Do Rzeczy, również mój kolega Kamil Klimczak, zwany powszechnie Pastuchem.

Yyy, także biorąc to wszystko pod uwagę, yyy zdecydowałem się nagrać ten film jako wyjaśnienie, dlaczego uważam, że doszło yyy do schizm.

Yyy otóż y bractwo świętego Piusa X tę schizę yyy neguje, yyy ponieważ powołuje się na stan wyższej konieczności. I [parsknięcie] na stronie Zawsze Wierni znalazłem takie wytłumaczenie stanu wyższej konieczności.

Dlaczego stan wyższej konieczności powoduje, że schizma nie ma miejsca? Otóż czytamy w Zawsze Wierni:

Zgodnie z kodeksem prawa kanonicznego z roku 1983, okoliczności łagodzące i usprawiedliwiające stosują się zarówno do stanu obiektywnego, jak i subiektywnego.

Oznacza to, że odnośny kanon dotyczący schizmy i komuniki ma zastosowanie nawet w przypadku, jeśli sytuacja kryzysowa, taka jak stan konieczności, ciężki lęk etc., istnieje jedynie w umyśle działającego podmiotu, będąc owocem jego błędnego osądu czy błędu popełnionego z jego winy, na przykład zawinionej ignorancji, która prowadzi podmiot do fałszywego sądu o rzecz.

I następnie autor tego fragmentu pisze, mówiąc o tym, że mamy tutaj do czynienia w tym przypadku z subiektywnym pojęciem, że nie doszło do schizmy i że nie doszło do niczego złego.

Następnie autor ten pisze: "Oczywiste jest, że obecne prawo, mowa oczywiście o prawie kanonicznym, czyni zastosowanie ekskomuniki latae sententiae w przypadku konsekracji biskupa bez mandatu praktycznie niemożliwym.

A więc ekskomunika zeklarowana w oparciu o kodeks prawa kanonicznego, zwłaszcza kanony 1323 i 1324, musi być uważana za całkowicie nieważną i nie pociągającą za sobą żadnych skutków przewidzianych w takim przypadku przez prawo.

Powiem szczerze, że jest to rozumowanie, którego logika odwraca całą logikę prawniczą.

Otóż zgodnie z tym rozumowaniem, aby uznać, iż ekskomunika nałożona na kogokolwiek wymaga, aby kościół, władze kościelne, papież, kuria musiały udowodnić, że ktoś, kto łamie prawo kanoniczne, za które mógłby zostać ekskomunikowany, kościół musi udowodnić, że konsekrujący w tym przypadku biskupów działali w złej wierze.

Proste pytanie: "A w jaki sposób kościół może udowodnić, że ktoś działał w złej lub w dobrej wierze?

Jest to niemożliwe. Dlatego, żeby to udowodnić, trzeba by wejść w umysł takiej osoby i wtedy moglibyśmy rozpoznać, czy ona działała w dobrej, czy złej wierze.

Tylko i wyłącznie możemy stwierdzić fakt, że ktoś coś zrobił, a to, czy działał w dobrej lub złej wierze, no to to co mówi, a to co ma w głowie, to są dwie różne rzeczy.

Z punktu widzenia prawa rzymskiego, a prawo kanoniczne oparte jest na prawie rzy...

schizmatykiem. Mniej więcej tak wygląda to tłumaczenie. To jest kompletne jakby świadome czy nieświadome niezrozumienie, czym jest Kościół katolicki. Yyy, otóż, yyy, bardzo dużo przeczytałem w swoim życiu katechizmów z epoki kontrreformacji. Wpisuję zresztą tutaj starannie w tym tomie drugim myśli

politycznej reformacji, kontrreformacji właśnie dotyczące kościoła trydenckiego i myśli jezuickiej yyy czy myśli w ogóle y właśnie zwolenników kontreformacji, teologów i kanonistów. I oni wszyscy podkreślają w kółko, ale to dosłownie w kółko jedną definicję. Kościół katolicki jest to grupa ludzi wierzących w to, co

naucza Kościół katolicki i uznający przy tym zwierzchność, czy jak to się ładnie nazywa w prawie kanonicznym, prymat jurysdykcyjny papieża. Wszystkie, ale dosłownie wszystkie katechizmy XV i X wieku podkreślają, że trzeba uznawać zwierznictwo papieża. Kto nie uznaje zwierzictwa papieża, ten nie jest

członkiem Kościoła katolickiego. To oczywiście nie oznacza, że jest heretykiem, bo jeśli uznaje te same dogmaty, co kościół, nie jest heretykiem, ale jeśli nie uznaje zwycznictwa papieża, no to jest schizmatykiem.

Tą zasadę w roku 1870 można powiedzieć dokonał jej ostatecznej dogmatyzacji sobór watykański pierwzy w konstytucji Deifilius gdzie przypisano papieżowi wprost prymat jurysdykcyjny pełny nieograniczony prymat jurysdykcyjny nad nad kościołem a także nieomylność w kwestiach wiary i moralności dlaczego to

jest ważne dlatego, że wraz z prymatem jurysdykcyjnym papieżowi papieża uczyniono jedynym dawcą interpretatorem prawa kanonicznego. Dlatego jeśli w prawie kanonicznym, proszę bardzo, tym z 1983 roku, mamy zapisane, że takie są warunki, aby zostać obłożonym ekskomuniką lub zostać uznanym za

schizmatyka, to znaczy, że te warunki określa papież. Papież również interpretuje, czy zaszły przesłanki, aby stwierdzić taki fakt. I ostatecznie to papież wydaje w tej kwestii wyrok, orzeczeni. Oczywiście sam papież może go nie podpisać, może to podpisać tam, nie

wiem, ktoś inny, ale w każdym razie wydawane jest to w imieniu papieża i w momencie, w którym papież jakby to aprobuje, jest to traktowane jako orzeczenie papieskie.

Cóż to jest ten prymat jurysdykcyjny? Prymat jurysdykcyjny jest to pojęcie, w którym prawo kanoniczne i prawo konstytucyjne państwowe niejako się łączą ze sobą. Trwa w literaturze wielka dyskusja, czy najpierw istniało pojęcie prymatu jurysdykcyjnego w kościele i następnie to pojęcie do państwa

przepisali tak zwani legiści, czyli prawnicy świeccy i stworzyli pojęcie suwerenności. Czy też było odwrotnie, że prawnicy świedcy najpierw stworzyli suwerenność, a na wzór tego pojęcia prawnicy kościelni, czyli kanoniści stworzyli pojęcie prymatu jurysdykcyjnego.

Szczerze nie ma to co prawda większego znaczenia, że najpierw było jajko czy kura. Generalnie pojęcia te kształtowały się mniej więcej równocześnie, ale w każdym razie prymat jurysdykcyjny i suwerenność tak naprawdę ma to samo znaczenie, tylko dotyczy raz kościoła,

raz państwa. Papież, jak mówi znana formuła prawa kanonicznego, jest tym, który osądza, a sam nie jest przez nikogo osądzany.

Jest to definicja, którą również wyczerpuje suwerenność. Suweren jest to ktoś, kto osądza wszystkich, a nikt nie ma prawa go osądzić. Tak pojętym suwerenem jest papież w kościele, Ludwig XIV we Francji przełomu yyy 17 i X wieku. Czy tak pojętym yyy suwerenem w

państwie jest Trybunał Konstytucyjny czy inny sąd Konstytucyjny, który wydaje ostateczne orzeczenia, czy coś jest zgodne z prawem, nie jest, czy norma niższa jest zgodna z normą wyższą i tak dalej, i tak dalej. Zgodnie z tą logiką, na której oparte jest zarówno prawo

państwowe, suwerenność, jak i również prawo kanoniczne i zasada prymatu jurysdykcyjnego, to papież osądza, kto pozostaje z nim w łączności, jak to ładnie się mówi w kościele, a kto w tej łączności z nim nie pozostaje, to papież osądza, kto

jest w schizmie, a kto w schizmie nie jest, ponieważ schizma jest w stosunku do kościoła, którego suwerenem posiadając pramat jurysdykcyjny jest biskup Rzym. I to, że ktoś się nie zgadza i uważa, że nie, no ja, ja jestem dalej w łączności z papieżem, a papież

tego nie uznaje. No to proszę państwa, to nie ma żadnego znaczenia z punktu widzenia prawnego, czy ktoś się z tym zgadza, czy ktoś się z tym nie zgadza.

Klasyczny przykład takiego rozumowania w historii kościoła przedstawiał jansenizm. Jansenizm czy jak ktoś woli z francuskiego synizm.

Był to był to cały pogląd religijny, z którym który wszedł w spór z Kościołem katolickim dotyczącym problemu łaski. To jak kogoś bardzo interesuje problem to odsyłam do mojej książki. Tutaj dość dużo o tym pisze, o problemie jansynizmu i dyskusji o łasce, ale tam się z tego

wynika jeden problem. Mianowicie jansniści zostali parokrotnie potępieni przez papieży i twierdzili, że nie zostali po tym Pi na czym to polegało?

Acie twierdzili, że y ich porozumowanie było następujące. Y a mianowicie rozumowanie ich było takie, że papież oczywiście posiada pełny prymat jurysdykcyjny w kościele.

Papież jest nieomylny. Papież potępił nas, ale pomylił się, dlatego nas nie potępił. Dlatego też uznajemy, że jesteśmy dalej członkami kościoła i potępienie nas nie dotyczy, bo się z nim nie zgadzamy.

Jest to rozumowanie, które w końcu rozwinął taki wybitny włoski kanonista właśnie związany z jansynizmem Pietro Tamburini. Czytałem jego takie dzieło właśnie kanoniczne, który stwierdził, że papież jest absolutnie nieomylny i ma prawo potępić każdego.

Papież jest absolutnie nieomylny. posiada pełny prymat jurysdykcyjny, więc ma prawo ogłosić, że ktoś, ktoś mu się nie podporządkowuje, jest schizmatykiem i go ekskomunikować. Ale mówi tamburi, ponieważ papież się pomylił w przypadku jansynistów, to znaczy, że to nie papież

ich potępił, to potępił ich doktor prywatny, [parsknięcie] czyli teolog duchowny, który akurat przez przypadek był papieżem. Czyli jest to prywatna opinia papieska. a nie potępienie biskupa Rzymu. Ostatecznie Tamburini doszedł do wniosku, że istnieje jakby w papieżu są trzy osoby. Osoba prywatna, która

potępiła jansenizm, biskup Rzymu, który być może też potępił jansenizm, to już jest kwestia dyskusyjna. Jest jeszcze papież, który nie potępił jansynizmu. I w ten sposób o cóż chodziło? Otóż chodziło jansynistom o to, aby doprowadzić do takiego nawarstwienia pojęć, żeby ostatecznie

nie było wiadomo, czy papież ich potępił, czy ich nie potępił, ponieważ oni uważali, że potępienie papieskie jest niesprawiedliwe. No to ponieważ się z tym nie zgadzali, to stwierdzali, że oni nie są potępieni, bo oni się z tym nie zgadzają. Potępił ich doktor

prywatny. Otóż, proszę państwa, w prawie i w prawie kanonicznym również szukamy bardzo prostej rzeczy. Tak albo nie.

Albo ktoś jest w schizmie, albo ktoś w tej schizmie nie jest. Podobnie jest normalnie w prawie, w sądzie. Sąd szuka tego, czy ktoś popełnił jakiś delikt, czy go nie popełnił. Tak albo nie. W dyskusjach z postmodernistami w tej

chwili ciągle się śmiejemy z tego, że oni twierdzą, że pojęcie kobieta, mężczyzna to są pojęcia nieobiektywne i to jest kwestia tego, czy ktoś się czuje kobietą, czy mężczyzną. No to tutaj mamy podobną sytuację. Mamy sytuację, że y ktoś się yyy ktoś jest yyy obłożony

ekskomuniką, a się nie czuje. Ktoś jest yyy [odchrząknięcie] w schizmie, ale sam się nie uważa, więc uważa, że nie jest. Podobnie jest z rozwodem. To jest akurat przypadek, bym powiedział, trochę podobny, bo jest swojego rodzaju rozwód pomiędzy pewną

grupą katolików a kościołem, a mianowicie sąd stwierdza, czy dane małżeństwo istnieje, czy też orzeka rozwój. Jest na zasadzie albo tak, albo nie.

Bo musimy sobie, proszę państwa, zdać sprawę z jednej rzeczy. Kościół katolicki to tak się ładnie mówi instytucja oparta na miłości, wiara i tak dalej, ale Kościół katolicki to jest instytucja oparta na na pojęciach władzy, posłuszeństwa i podporządkowania. Wszystkie moje

książki o kościele katolickim, ta, ta i również ta, są o tym, jak kościół zachowuje się i działa podobnie jak państwo. Papież działa podobnie jak suweren w państwie.

Sobór działa podobnie jak parlament w państwie. Prawo kanoniczne funkcjonuje tak samo jak prawo państwowe. Kościół, innymi słowy, jest to specyficzna, specyficzny twór państwowy czy parapaństwowy różniący się od normalnego państwa jedną rzeczą. To znaczy funkcjonuje ono on w granicach i na obszarze terytoriach

innych państw w pewnej ograniczonej strefie. I cała jakby logika funkcjonowania kościoła i władzy kościelnej jest identyczna z logiką, na której funkcjonuje państwo. Czy nam się to podoba, czy nie. I bez względu na to, czy sobie to uświadamiamy, czy nie. I

dlatego [parsknięcie] też pojęcie schizmy to nie jest pojęcie teologiczne, to nie jest pojęcie moralne, to nie jest pojęcie subiektywne.

To jest pojęcie obiektywne, prawne. Albo się jest w schizmie, albo się nie jest. Schizma polega na nieposłuszeństwie w stosunku do władzy centralnej, za którą to można albo się samemu od tej władzy centralnej odłączyć i dokonać schizmy, albo zostać przez władzę

centralną uznanym za odłączonego. I w takiej sytuacji następuje stwierdzenie, że władza centralna, czyli papież kogoś uważa za pozostającymi go w schizmie. to suweren w państwie, a papież w kościele decyduje, kto go słucha i jest częścią instytucji, a kto go nie słucha i jest i

nie jest częścią tej instytucji. To nie jest kwestia subiektywnego poczucia, czy uważam subiektywnie, że był stan wyższej konieczności, czy uważam, że stanu wyższej konieczności nie było. To są decyzje, bym powiedział, prawne, tak albo nie. Pomiędzy państwem a kościołem.

Oczywiście jak wspomniałem istnieje różnica, ponieważ pań kościół działa na terenie państw. To powoduje, że papież nie ma swojej oddzielnej prokuratury, policji i wojska, które mógłby użyć do wymuszenia posłuszeństwa czy w skrajnych przypadkach stłumienia buntu. To powoduje, że ci, którzy z papieżem się

nie zgadzają, mają możliwości, potencjał do założenia własnej jurysdykcji, czyli własnego wyznania, własnego kościoła. W dawnych czasach, kiedy kościół i państwo były ze sobą połączone, w tego typu przypadkach interweniowała władza doczesna, tak zwany miecz doczesny, czy też miecz świecki i w siłą wymuszał

posłuszeństwo i likwidował tych, których kościół uznawał za schizmatyków czy za w innym przypadku za heretyków. W przypadku dzisiejszym, kiedy dobrze czy źle, ale tak mamy, mamy rozdział kościoła od państwa. Państwo kompletnie nie mieszza się w te spory i to

powoduje, że ci, którzy zostali uznani przez kościół lub sami odeszli z kościoła za y schizmatyków czy też za heretyków mają możliwość dalszego swobodnego funkcjonowania.

I tutaj bardzo ważna uwaga. Prawo kanoniczne oparte jest na prawie rzymskim publicznym i wszyscy kanoniści średniowieczni. Wiem co mówię, ponieważ tutaj znajduje się na ten temat wielki rozdział kilkudziesięciostronicowy o kanonistach średniowiecznych.

Wszyscy kanoniści średniowieczni pracowali na prawie rzymskim publicznym i przenosili zasady prawa rzymskiego publicznego do kościoła. Uprawnienia cesarskie lokując w papieżu w biskupie Rzym. A prawo kanoniczne, tak jak każde prawo, szuka przede wszystkim porządku.

prymat jurysdykcyjny oparty na tym prawie kanonicznym, czyli kościelny odpowiednik suwerenności też szuka porządku. Niestety ludzka przypadłość może być może być taka, że prawo w ogóle w państwie i również prawo kanoniczne nie szuka prawdy, tylko szuka porządku. Możemy w takiej sytuacji

przyjąć duże prawdopodobieństwo możliwości wystąpienia w sytuacji takiej, że suweren, czy też papież posiadający suwerenność, czy też prymat jurysdykcyjny podejmuje decyzje, decyzje ostateczne, decyzje nieodwoływalne i są to decyzje błędne.

Nie zmienia to faktu, że są to decyzje ostateczne i nieodwoływalne. Jak mówi Karl Schzmt, zasada to jest kwiu dikabit. Kto osądza?

Czyli ostatecznie liczy się decyzja tak lub nie i decyzja tak lub wcale niekoniecznie musi być decyzją słuszną.

Osobiście przyznam szczerze uważam, że w kwestiach sporu pomiędzy teologicznego, pomiędzy bractwem świętego Piusa X a tak zwanym posoborowiem, jak mawiają tradycjonaliści, uważam, że racja teologiczna i o interpretację wiary i tradycji katolickiej jest po stronie bractwa świętego Piusa X. Tam oczywiście jakieś

szczegóły mogę mieć inne zdanie, ale generalnie uważam, że jest to pogląd słuszny. Osobiście również uważam, że papież Leon XIV popełnił błąd [parsknięcie] nie zgadzając się na konsekrację czterech biskupów, czy tam innej ilości przez bractwo świętego Piusa X.

I generalnie uważam, że powinien się na to zgodzić. zapewniając sukcesy apostolską tradycjonalistą katolickim. Mimo to nie mam wątpliwości co do tego, że papież jako posiadając prymat, całkowity prymat jurysdykcyjny w kościele jest tym, który wydaje ostateczny osąd.

Również o tym, czy biskupi bractwa są ekskomunikowani, czy nie są. to kościół uznaje, kto jest z nim łączności, a kto jest z nim w schizmie.

I to są to jest jakby kwestia decyzji w państwie byśmy powiedzieli, decyzji politycznej, która niekoniecznie musi się pokrywać za racją lub jej brakiem. Jest to po prostu decyzja ostateczna i każdy porządek każdej instytucji wymaga, żeby było tam ciało podejmujące ostateczną decyzję, bo

inaczej dana instytucja się rozpadnie. Dlatego też należy stwierdzić, że ogłoszenie stanu schizmy, ogłoszenie komuniki jest aktem ważnym, ponieważ decyzję tę ostateczną wydał organ uprawniony do podjęcia takiej decyzji.

Wydał ją papież posiadający nielimitowalną suwerenność zwaną w prawie kanonicznym prymatem jurysdykcyjnym. Zdajmy sobie sprawę z tego, że yyy papiestwo jest monarchią absolutną. Niektórzy, co prawda kanoniści, twierdzą, że są tam pewne ograniczenia. Na przykład papież nie może skasować instytucji biskupów,

ponieważ pochodzą y z sukcesji od apostołów. No ale poza takimi drobiazgami, no to jednak jest to monarchia nielimitowana, monarchia nieograniczona, monarchia absolutna i musimy sobie z tego dać sprawę. I każdy kto twierdzi, że on się nie czuje jak skomunikowany, więc

nie jest, zaprzecza jakby podstawowy fundament na organizacyjny, kanoniczny, na którym ufundowany jest kościół. Zresztą bym powiedział, [odchrząknięcie] no wielcy myśliciele katoliccy byli zawsze w tej kwestii zgodni. Teraz skończyłem pisać trzeci tom mojej pracy o reformacji i kontrreformacji. Tam między

nim jest mam taki wielki rozdział o jezuitach i o myśli politycznej jezuickiej. I tam pamiętam jest taki problem, mianowicie Roberto Belarmino, to autor do którego tradycjonaliści katoliccy się bardzo chętnie odwołują w swoim sporze z Jakubem VI Stuartem VI w Szkocji pierwszym w

Anglii 6/1 się go pisze polemizował z nim międzymi w takiej kwestii, że Jakub VI Jakub 6/1 twierdził że Henryk VII i jego następcy nie są ekskomunikowani, ponieważ nie czują się ekskomunikowani, ponieważ uważają są dalszy cały czas są członkami

kościoła katolickiego. I Roberto Belarmino argumentuje w ten sposób: Toież mając prymat jurysdykcyjny, będący suwerenem kościoła, decyduje kto jest, a kto nie jest ekskomunikowany, kto zachowuje z nim łączność, a kto nie zachowuje, kto jest heretykiem. No bo w przypadku schizmy aglikańskiej doszło

również w pewnym momencie do herezji. Kto jest heretykiem, a kto nie jest herytykiem w stosunku do nauczania kościoła katolickiego. Mówi Belarmo, ekskomunika byłaby ważna w stosunku do królów angielskich, nawet w takim przypadku, gdyby papież popełnił błąd i by się okazało, że

królowie angiels wcale rzeczywiście nie zrobili nic, ale akurat zrobili. Ale nawet gdyby nic nie zrobili, co by uzasadniało nałożenie na nich ekskomuniki, mówi Belarmino, to i tak papież decyduje, kto jest ekskomunikowany, kto nie, ponieważ papież jest instytucją prawa publicznego, kościelnego, która

która stwierdza winę, osądza, ogłasza wyrok i egzekwuje go ogłaszając ekskomunikę. I koniec. I mówi Belermin: "No, istnieje możliwość, że papież się myli w swoich ekskomunikach".

Co nie zmienia absolutnie faktu, że ekskomuniki są ważne i osoba ekskomunikowana jest ekskomunikowaną. Ktoś taki może apelować do Rzymu, przysyłać swoje wytłumaczenia, że że coś zostało źle zrozumiane, ale cofnięcie ekomuniki należy do biskupa Rzymu, do papieża, a nie do nie na zasadzie, że ja się nie

uważam za ekskomunikowanego. Żeby dalej nie szukać, papież Leon XI, papież z pewnością tradycjonalista i uznawany przez tradycjonalistów za takiego. W swoim encyklice o kościele ormiańskim Quartus Supra z 1873 roku w punkcie 10 pisze: "Schizmat schizmatycy twierdzą, tu chodzi o schizmatyków gdzieś tam w

Armenii, schizmatycy twierdzą, że wyrok schizmy jak z komuniki wydany przeciwko nim przez arcybiskupa Tiany, delegata apostolskiego w Konstantynopolu.

delegat apostolski, czyli legat, prawda? Czyli no tak jakby to papież zrobił sam, że ten dekret był niesprawiedliwy, a zatem pozbawiony mocy i znaczenia.

Jansyniści heretycy, czyli ten przykład, który ja podawałem, ośmielili się nauczać takich doktryn, że ekskomunikę wydaną przez prawowitego przełożonego można zlekceważyć pod pretekstem niesprawiedliwości.

Każdy jak mówili powinien spełniać swój szczególny obowiązek mimo ekskomuniki. Nasz poprzednik szczęśliwej pamięci Klemens X w konstytucji unigenitus przeciwko błędom Quenela, to był jeden z jansenistów, zabronił i potępił tego rodzaju twierdzenia.

Twierdzenia te niewiele różniły się od niektórych tez, uwaga, Jana Wiklifa, które wcześniej potępił sobór Konstantyniański i i papież Marcin V. Z powodu ludzkiej słabości człowiek może zostać niesprawiedliwie ukarany cenzurą przez swojego przełożonego. Czyli zwróćcie państwo uwagę, że Leon X oddziela dwie

kategorie. ekskomunika od pojęcia sprawiedliwości. Można zostać ukaranym ekskomuniką niesprawiedliwie, co nie zmienia faktu, że ekskomunika jest ważna. No bo jeżeli byśmy wrócili do naszych rozważań i doszli do wniosku, że o ważności ekskomuniki decyduje ekskomunikowany, który stwierdza czy działał w stanie wyższej konieczności,

czy nie działał i twierdząc, że subiektywnie uważa, że działał, no to w takiej sytuacji pojawia się bardzo proste pytanie. Czy Ariusz, gdybyśmy go spytali, to by powiedział, że uważa, że działał w stanie wyższej konieczności, czy nie? powiedział tak,

miałem rację, działałem w stanie wyższej konieczności. Ekskomuniki soboru nicyjskiego są nieważne. Gdybyśmy spytaliansynistów, tak pytać nie trzeba, bo oni wprost na to odpowiadali, że wszystkie dokumenty potępiające ich są nieważne, bo oni uważają, że by nie popełnili żadnych błędów i to tylko

doktor prywatny. Gdybyśmy Lutra spytali, czy ekskomuniki papieskie są ważne, czy nieważne, Luter też by uznał, że ekskomuniki papieskie są przecież nieważne. Dlatego spalił bullę papieską potępiającą go, zawierającą ekskomunikę. No i w takiej sytuacji byśmy doszli do wniosku, że

właśnie nie wiadomo kto jest ekskomunikowany, a kto nie byłoby takieś płynne jak w postmodernizmie. I taka jest właśnie rola papieża, który posiada absolutny prymat jurysdykcyjny czyli suwerenność w kościele katolickim.

Powiedzieć tak albo nie, albo się jest częścią Kościoła katolickiego, albo się tą częścią nie jest. I to papież jest tym, który to osądza, ponieważ celem papiestwa jest zapewnienie w kościele porządku. Zwróćcie państwo uwagę, że instytucja papieża w pierwszych wiekach

chrześcijaństwa jest bardzo słabo wyodrębniona. Nawet pojęcia papieża nie ma. Dlaczego? dlatego, że wtedy chrześcijanie stanowili małą grupę religijną i to spowodowało, że zarządzanie małą grupą nie wymagało władzy, która by ostatecznie stwierdziła tak albo nie. I w momencie, kiedy chrześcijaństwo się

rozrosło liczebnie i terytorialnie, pojawiły się kościoły regionalne, narodowe, prowincjonalne, pojawili się teolodzy, jedni twierdzili tak, a inni twierdzili inaczej, no to musiała się pojawić władza porządkująca, yyy, która mówiła tak, nie, tak, nie. A żeby w jakiś sposób zobiektywizować te

osądy władzy porządkującej papieskiej, musiało się pojawić prawo kanoniczne, żeby mniej więcej można się było spodziewać, czy decyzje będą tak lub i w ogóle w jakich przypadkach papież powinien się wypowiedzieć.

Problem polega na tym, że w Polsce katolików jakby się tego nie uczy. To znaczy przedstawia im się to wszystko w takiej, no bym powiedział języku, narracji, jak to się dzisiaj mówi, miłości, że kościół się polega na miłości i że z tej w wyniku tej miłości

trzeba być posłusznym kościołowi i papieżowi, a papież kierując się miłością prowadzi do prawdy i tak dalej.

Ale to wszystko, proszę państwa, jest narracja, język, który, co ja jako politolog bardzo dobrze widzę, starannie skrywa za sobą ideę władzy, zwierzchności, podporządkowania, posłuszeństwa. [odchrząknięcie] jako politolog widzę to bardzo dobrze i tak naprawdę wszystkie te moje książki o

kościele, które państwu pokazywałem, one wszystkie są o władzy, o władzy kościoła nad ludźmi, o władzy kościoła nad państwami i o władzy w kościele. No bo ludzie potrzebują państwa i potrzebują władzy, zarówno w porządku politycznym, jak i w porządku duchowym. My, że tak

powiem i sam Kościół to w jakiś sposób ukrywa i nam tego nie mówi wprost, dlatego że mówi nam, podaje nam to wszystko w języku miłości, cytatów ze świętego Pawła, co powiedział Jezus i tak dalej, i tak dalej. Y, mówi się

również o tym i naucza nas, że Kościół wszystkie te decyzje podejmuje w asystencji Ducha Świętego, więc jego decyzje są nie tylko ostateczne, ale dzięki tej asystencji są również decyzjami prawdziwymi, często wprost nieomylnymi, jeśli chodzi o kwestie dogmatyczne. Ale tak naprawdę

gdybyśmy szli tą kategorią asystencji to Leon XIV podejmując swoją decyzję w interesującej nas sprawie sporu z bractwem Świętego Piusa X powiedział, że w asystencji Ducha Świętego orzekłem, że konsekracje były nieważne i ekskomunikowałem tych, którzy ich dokonywali i tych, którzy

je przyjęli. I zwolennicy Leona XIV powiedzą to samo. Podczas kiedy ci, którzy bronią tej decyzji, twierdząc, że nie ma do czynienia ze schizmą i ekskomunika jest nieważna, twierdzą tak naprawdę, że tej asystencji nie było, że to była taka, bym powiedział

personalna, arbitralna decyzja Leona XIV. Jak było naprawdę? Nikt z nas oczywiście tego nie wie. Nie jesteśmy w stanie w żaden sposób tego zweryfikować.

To jest poczucie, które tak naprawdę jest poczuciem subiektywnym. Wynika z naszej wiary, z naszego sumienia. Jeden człowiek powie tak, a inny powie inaczej, a trzeci powie: "Nie mam pojęcia". I w takiej sytuacji, ponieważ nie możemy tego empirycznie zweryfikować, czy ta asystencja była,

czy nie, to w takiej sytuacji zostaje nam jedynie empirycznie weryfikowalny fakt, że ekskomunika została nałożona i że Rzym ogłosił bractwo czy kapłanów bractwa biskupów za schizmatyków.

I przyznam szczerze, w tym miejscu nie rozumiem trwogi, którą budzi pośród tradycjonalistów słowo schizma. Bo to chyba o to chodzi, że nie chcą przyjąć do wiadomości, że mogą być w stanie schizmy. Wypierają to to i że tak powiem, nie są w stanie jakby z

tym żyć. Ja tego nie rozumiem, dlaczego. Przecież schizmatyk to jest ktoś, kto organizacyjnie nie znajduje się w łączności z kościołem, ale przecież wyznaje te same dogmaty, ponieważ Kościół katolicki, tradycjonaliści katoliccy dogmatycznie się niczym nie różnią. różnią się w

interpretacjach teologicznych i tak dalej, ale takie były zawsze, nie, między franciszkanami a dominikanami też były i też się wzajemnie obydwie grupy uważały, bardzo często wyzywały od heretyków. Ale to jest właśnie taki, bym powiedział, no pewien pluralizm w kościele, jeśli chodzi o interpretację

dogmatów zawsze był. I czasami te różnice mogą prowadzić właśnie do schizmy, ale jeśli to nie jest herezja, to ja nie widzę w tym wielkiego problemu. Tak jak mówiłem w moim poprzednim filmie, prawosławni z punktu widzenia Kościoła katolickiego od prawie

1000 lat, od 1054 roku są w stanie schizmy i żyją. I raczej nie spodziewam się, żeby z tego powodu Bóg zamknął przed nimi niebiosa. Co więcej, nawet mówiłem to Piotr Skarga potwierdzał, że prawosławni mogą być tak samo zbawieni

jak katolicy. W czasie wielkiej schizmy zachodniej 1378-1417 było dwóch, a w pewnym momencie na zachodzie trzech papieży. Nikt nie wiedział, który jest tym legalnym i każdy każdego uważał za schizmatyk.

Czy to oznacza, że ci, którzy przypadkowo uznawali nie tego, którego Pan Bóg uznaje yyy i zmarli w tym czasie automatycznie szli wszyscy do piekła? No nie, proszę państwa. Oczywiście tutaj się mówi, że Kościół katolicki uznaje yy akt schizmy

za ciężki grzech, no bo działa dokładnie tak, jak działa państwo i w myśliki państwa. Państwo schizmy od siebie, czyli bunt instytucjonalny uznaje za przestępstwo i jest ono penalizowane prawnie w postaci, powiedzmy, nie wiem, kary więzienia czy nawet kary głównej.

Kościół nie ma takich możliwości, ponieważ jak mówi stare prawo kanoniczne, zasada kanoniczna, kościół brzydzi się krwią.

Jest, bym powiedział, państwem duchowym, a nie państwem takim, bym powiedział, do końca materialnym. Dlatego nie może stosować żadnych kar [odchrząknięcie] typu kary więzienia, nie mówiąc o karze głównej, więc jedyne co może ogłosić to kary duchowe, a więc w postaci ciężkiego

grzechu. I broniąc jakby no swojej spoistości uważa, że ten kto popada [parsknięcie] w schizmę, popada w ciężki grzech i może nie być zbawiony.

Jest to naturalna reakcja obronna instytucji, która broni swojej prawdziwości, swojego, bym powiedział, monopolu na nauczanie i na istnienie. W związku z czym ogłasza, że wszyscy co się, którzy się od nie oddzielają grzeszą.

No ale mówię, ponieważ ja nie wierzę w to, że wszyscy prawosławni trafili do piekła, podobnie jak i nie wierzę, że zdarzyło się to wszystkim tym, którzy zdarzyło się nieszczęśliwie umrzeć w czasie wielkiej skizmy zachodniej, no to w takiej sytuacji myślę, że tutaj

zachodzi bardzo podobna sytuacja. Bóg musiałby być strasznie okrutny, yyy, gdyby gdyby cofał łaskę i zamykał zbawienie wszystkim tym yyy, którzy yyy znajdują się w jakiejś części kościoła, którą papież uznał za oddzielony. No naprawdę Bóg musiałby być okropny, żeby

coś takiego robić. Ja dlatego dlatego uważam, że to że to jest, że tak powiem, pewien psychologiczny problem dla tradycjonalistów, ale też problem związany z tym, że bardzo często spotyka pośród samych tradycjonalistów pogląd, że ci, którzy od kościoła się oddzielili w

historycznie, zbawieni nie będą. No i teraz jakby problem polega na tym, że tradycjonaliści wpadli w tą samą sytuację, którą wcześniej uważali za zagrażającą zbawienie. Bo tak naprawdę tradycjonalizm opierając się na tradycji katolickiej również kanonistyce włącznie z dogmatami papieskimi z soboru watykańskiego

pierwszego z roku 1870 popadł w pewien problem wewnętrzny, którego głośno nie bardzo chcę powiedzieć. Otóż zgodnie z znaczy papież jest nieomylny.

Papieża trzeba zawsze słuchać. Okej. A tu nagle widzimy, że papież głosi nie to, co było tradycyjne i papież de facto się myli, ale nie możemy jakby tego ogłosić. I to jest i to jest ten problem. Znaczy problem polega na tym, że zgodnie z prawem

kanonicznym i to podkreślają wszyscy kanoniści tradycjonaliści moderniści wszyscy zgodnie z prawem kanonicznym po roku 1870 i konstytucji soboru watykańskiego Deifilius nie ma. Papież posiada pełnie władzy w kościele i nie ma kto zanegować prawomocnie jego decyzji, nawet wtedy, kiedy się myli. I

tradycjonaliści są w takiej sytuacji w jakiej znalazł się wspomniany przeze mnie wcześnie Roberto Barmino. A mianowicie w roku 1590 papież Sykstus V, który był radykalnym teokratą uznał, że dzieło Belearmina kontrowersję.

ma charakter heretycki, ponieważ Belarin przyznaje tam papieżowi władzę pośrednią nad państwami. Czyli papież ma prawo ekskomunikować władcę, ale nie władzę bezpośrednią, czyli papież nie ma prawa bezpośrednio rządzić państwami, na przykład stanowić dla nich prawo. iż Syksus V oburzony tym w jego przekonaniu

heretyckim poglądem wydał tam jakiś komisji kościelnej rozkaz wciągnięcia dzieła Roberto Belarmina za na indeks ksiąg zakazanych jako heretyckiego.

Członkowie kongregacji przejrzeli jeszcze raz dzieło i stwierdzili, że nie widzą w niej nicckiego. Przez przeciwnie jest to tradycyjne nauczanie kościoła. I napisali Sykstusowi piątemu, że nie widzą tam żadnej herecji. Syksus piąt, więc wydał im polecenie, że mają go wpisać. Oni dalej nie

dostrzegli. No to Sekstus pi własną decyzją nakazał wciągnąć pisma Roberto Belarmino na indeks jako heretyckie.

opublikowano ten indeks i na szczęście, znaczy wydrukowano, ale nie zdążono go opublikować, bo papies Syksus Pi zmar w 1590 roku. jego następca, jego pierwsza decyzja cofnięcie tego wydrukowanego już indeksu ksiąg zakazanych i po cofnięciu tego indeksu, że tak

powiem, świat miał się nie dowiedzieć o pomyłce Sykstusa V, który wciągnął pisma Belarmino na indeks ksiągazanych. I to jest ten problem. A mianowicie w kościele nie istnieje możliwość odwołania się skutecznego od decyzji papieskiej, którą się uznaje za decyzję

błędną. Ja osobiście to mówiłem w tym filmie w sporze teologicznym pomiędzy bractwem Świętego Piusa X a kościołem posoborowym. Stoję po stronie bractwa w sporzę. Czy papież powinien udzielić zgody na te konsekracje czy nie stoję po stronie bractwa. Tym niemniej uznaje, że

papież miał prawną możliwość podjęcia takiej decyzji jaką podjął i po prostu ją podjął. I ponieważ papież decyduje, kto jest ekskomunikowany, kto jest schizmie, a kto nie jest ekskomunikowany i pozostaje w nim w łączności, to ta decyzja papieska oczywiście jest decyzją

ważną. Z punktu widzenia Rzymu, kuri rzymskiej, logiki władzy kościelnej, bractwo świętego Piusa X wykazało nieposłuszeństwo, a więc musi być przykładnie ukarany. Tak jak w logice państwa buntownik musi trafić do więzienia.

Nie zmienia to faktu, że merytorycznie bractwo wydaje się mieć rację. Dlatego mamy tutaj rozjazd pomiędzy tym, co prawnicy określają mianem prawdy materialnej i prawdy formalnej. Bractwo wydaje się w mojej ocenie posiadać prawdę materialną, ale prawdą formalną dysponuje papież. I w takiej sytuacji,

to jest ten stary problem kanonistyki, nie ma rozwiązania tej sytuacji, ponieważ nie ma instytucji, od której można by apelować od decyzji papieża.

Nie ma zgodnie z prawem kanonicznym takiej instytucji. I to powoduje, że decyzja Leona XIV o tym, żeby uznać konsekrację za akt schizmatycki i ekskomunikować tych, którzy brali w tym udział, jest niestety decyzją ważną. Czy nam się to podoba,

czy nam się to nie podoba. Mnie się osobiście nie podoba, ale to uznaję. A państwo, czy państwo uznajecie tą decyzję?

czy też nie uznajecie. Napiszcie o tym w komentarzach. Dziękuję państwu. To byłoby na dzisiaj [odchrząknięcie] tyle. Był to ciężki, trudny, kanonistyczny taki film prawniczy, ale myślę, że pewne rzeczy po prostu trzeba wyłożyć, nawet czasami z bólem serca. Dziękuję bardzo. Do widzenia.

Yeah.