IL NEOREALISMO – Storia del cinema italiano in 5 minuti — Transcript

Vandaag presenteer ik u een nieuw project gewijd aan de geschiedenis van de Italiaanse cinema in vijf minuten of korte samenvattingen, gewijd aan studenten, leraren of eenvoudige enthousiastelingen die zich richten op bewegingen en poëtica van onze Italiaanse cinema. Neorealisme was een van de belangrijkste cinematografische culturele bewegingen. De term werd direct na de oorlog voor het eerst gebruikt door de redacteur Mario Serandrei op de pagina's van het bioscoopmagazine in 1942 als commentaar op de film die hij aan het maken was, getiteld Ossessione van Luchino Visconti, die de weg vrijmaakt voor de nieuwe neorealistische poëtica.

Omdat er al een realistische stroming was in de Italiaanse stille cinema met films als Assunta Spina van Francesca Bertini en Gustavo Serena en de film Lost in the Dark van Nino Martoglio. Terug naar de geschiedenis: na 8 september 1943 is Italië in gevaar. De Cinecittà-studio's zijn een opvanghuis voor ontheemden en technische uitrusting werd door de Duitsers in beslag genomen.

In retraite, om in dit dramatische klimaat naar het filmdorp Venetië te worden gebracht, komt een gemeenschappelijke en stille poëzie, ongeschreven onder de regisseurs, naar voren voor de oprichting van een nieuwe bioscoop gewijd aan Italianen, aan de gemeenschap die een instrument van eenheid en broederschap kan zijn. Dus begint het neorealistische seizoen dat in twee fasen kan worden verdeeld. De eerste waarin filmonderwerpen zich concentreren op de gebeurtenissen van de laatste maanden van de oorlog, zoals voorkomt in het neorealistische bioscoopmanifest Rome, Open City van Roberto Rossellini.

Gevolgd door een tweede fase waarin het langzaam en moeilijk herstel van Italië centraal staat. In naam van de regisseurs die verband houden met het neorealisme zijn die van Roberto Rossellini, Vittorio de Sica, Luchino Visconti, Giuseppe de Santis en Carlo Lizzani. De belangrijkste kenmerken van deze nieuwe poëtica zijn de setting in de belangrijkste Italiaanse steden, verwoest door de oorlog.

De studio's zijn onbereikbaar, dus filmen we buiten en tussen het puin. Niet zijn dat de meeste regisseurs de representatie van het plein als hét symbool van het fascisme bij uitstek verwerpen. De setting kan ook landelijk zijn, zoals vertegenwoordigd door Visconti's film La Terra Trema en Giuseppe de Santis in Caccia Tragica. De personages worden gewoon en populair.

Ze worden ook de namen van personages. Vinden we in feite de enige zodra Don Pietro Edmund. Veel acteurs worden van de straat gehaald; het zijn geen professionele acteurs, zoals Vittorio de Sica graag deed met zijn hoofdrolspelers in de films Bicycle Thieves en Umberto D. Kinderen hebben een fundamentele rol in het verhaal.

De geschiedenis wordt gezien door hun onschuldige ogen en ze zijn, zoals Anna Magnani in Rome, Open City zegt, de toekomst. Vaak zijn ze sterker en moediger dan hun ouders, zoals gebeurt in de finale van de prachtige Bicycle Thieves. De taal wordt gemeengoed in de bioscoop.

Na de italianisering wordt het gezocht door het fascisme. De regionale dialecten keren terug, evenals vreemde talen zoals Engels en jij. Emblematische tabel vanuit een taalkundig oogpunt is de film Paisà van Rossellini. Onder de verschillende onderwerpen die aan bod komen, vinden we de analyse van de economische en morele situatie van Italianen.

Sterke gevoelens van hoop op een losgeld om een plaats in de samenleving te kunnen hebben en een baan te hebben, zoals gebeurt bij de hoofdrolspeler van Bicycle Thieves. Het is essentieel om dit doel te bereiken. We praten dan over veteranen die terugkeren van het front of die in gevangenkampen hebben gezeten.

We praten over bandieten en samenwerking. Aangezien er geen censuur is, worden taboes doorbroken. Homoseksualiteit wordt vertegenwoordigd, pedofilie, prostitutie. Deze stroming, die over de hele wereld wordt gewaardeerd, werd in ons land weinig overwogen.

Na het einde van de Tweede Wereldoorlog gingen de Italianen liever naar de bioscoop om spectaculaire Hollywoodfilms te zien dan op het scherm de ellende te herontdekken die ze dagelijks meemaken. Neorealistische poëtica loopt uit in de vroege jaren 50 en de historici van cinema beschouwen Umberto D. als de film die dit geluksseizoen afsluit.

Een must-see film. Rome, Open City in 1945 door Roberto Rossellini, een film om ontdekt te worden. Tragische Jacht door Giuseppe de Santis in 1947, een film om te herontdekken. Duitsland, jaar nul 1948 door Roberto Rossellini.

in gevangenkampen hebben gezeten we praten over bandieten en samenwerking aangezien er geen censuur is taboes worden doorbroken homoseksualiteit wordt vertegenwoordigd pedofilie prostitutie deze stroming die over de hele wereld wordt gewaardeerd werd in ons land weinig overwogen na het einde van de Tweede Wereldoorlog gingen de Italianen liever naar de bioscoop om

spectaculaire Hollywoodfilms te zien dan op het scherm de ellende te herontdekken die ze dagelijks meemaken neorealistische poëtica loopt uit in de vroege jaren 50 en de historici van c inema ze beschouwen Umberto D. de film die dit geluksseizoen afsluit een

must-see film Rome open stad in 1945 door Roberto Rossellini een film om ontdekt te worden Tragische jacht door Giuseppe de Santis in 1947 een film om te herontdekken Duitsland jaar nul 1948 door Roberto Rossellini