ผิดหวังตั้งแต่งานแรกในฐานะลีดจุฬาฯ [CUCL UNCUT] EP.3 — Transcript

อันนี้เรียว เรียวได้มากแค่ไหนครับ

คือตอนแรกเราก็รู้สึกว่าโอเคงานแรกเราก็คงแบบรับรู้ถึงความรู้สึกว่าเออเป็นหลีดจุฬาแล้วอะไรอย่างเงี้ย

แต่แบบซิมไม่รู้สึกถึงความรู้สึกนั้นเลย

ไมค่อนข้างคาดหวังเยอะว่าแบบอยากทำออกมาให้มันได้ดีอะไรอย่างงี้ค่ะ

แต่ว่าไมไม่ได้แบบโทษเพื่อนหรือไม่ได้โทษใครเลยเพราะว่าตัวไมเองไมก็รู้ว่าไมไม่ได้ทำได้เต็มร้อยเหมือนที่ไมคาดหวังไว้

เราจะไม่ยอมให้แบบเพื่อนขึ้นมือไม่ทันเพราะฉะนั้นเนี่ยงานเจ็ดหกวันนี้ที่ไม่พังเพราะแบมครับ

เป็นสามสิบวันที่แบบเราทำทุกอย่างเพื่อจะโชว์

เพราะว่าแบบปกติเราจะซ้อมอะไรหลายๆอย่างแล้วรวมกันแล้วก็แบบพยายามจะทำทุกอย่างให้ดีแล้วตอนนี้เราก็ได้มาแบบลองทำแบบโชว์ที่แบบมันเป็นแต่ละเพลงแต่ละเพลงแล้วเราต้องมาเก็บท่าของแต่ละเพลงแบบ

โฟกัสแต่ละเพลงจริงๆก็ทำให้รู้สึกว่าแบบเออเราเต้นเพลงนี้ได้ดีขึ้นแล้วก็มั่นใจขึ้นครับ

ช่วงแรกๆมันก็จะเหนื่อยมากๆแบบมากๆๆๆจนแบบเหมือนสมองไม่คิดอะไรแล้วอะไรอย่างเงี้ย

เหมือนพอมันมีงานมันเหมือนมันมีโกขึ้นมาว่าแบบโอเคเรากำลังซ้อมเพลงนี้นะสำหรับไปงานนี้หรือซ้อมเพลงนี้นะสำหรับไปที่นี่นะอะไรอย่างเงี้ย

เออ ก็ทำให้เราแบบมีโกมากขึ้นแล้วก็เหมือนการซ้อมมันก็สนุกมากขึ้นครับแบบว่าเรามีความตื่นเต้นมีความตั้งตารอกับการที่จะได้ไปโชว์การที่จะได้ไปเจอทุกคนในงานแรกด้วยอะไรอย่างเงี้ย

เออแต่เจ็ดหกเป็นรุ่นที่แบบเราค่อนข้างเหมือน

ตั้งจูนจังหวะกันค่อนข้างเยอะอ่ะค่ะแล้วเหมือนมันก็จะมีช่วงที่เราทำได้ดีแต่ว่าอยู่ๆมันก็แบบ

กลับไปแบบเอ้ยเหมือนจะแบบต้องซ้อมเพิ่มนะอะไรอย่างเงี้ยจนทำให้บางครั้งเราก็คิดว่าแบบเออเราทำดีพอหรือยังหรือว่าแบบเราเป็นตัวถ่วงของเพื่อนๆหรือเปล่าอะไรอย่างเงี้ยค่ะ

คือซ้อมกันดีครับบางคนก็มีสติหลุดบ้างอะไรอย่างงี้

แต่ก็รวมๆแล้วก็ผมเชื่อว่าก็ซ้อมกันมาดีครับเพราะว่าทุกคนพยายามแน่นอนแหละเพราะว่ามันเป็นงานแรกใครๆก็อยากจะทำออกมาให้มันดีครับ

ถ้าถามไมเอาจริงๆมันก็แอบน่าเบื่อกว่าตอนแบบรันสแตนด์เพราะไมรู้สึกว่ามันมันเป็นการเก็บท่าแบบเต้นท่าเดิมๆซ้ำๆเก็บแต่ดีเทลเดิมๆอะไรอย่างเงี้ยค่ะ

ซึ่งถามว่าแบบมันก็มีหลายคนที่แบบเขาทำได้แล้วก็ทำไม่ได้ด้วย

ถามว่ามันมีประโยชน์ไหมมันก็มีประโยชน์มากๆๆๆๆเพราะว่าแบบมันก็ทำให้เราเต้นสวยขึ้นจริงๆอะไรอย่างเงี้ยเหมือนแบบเราก็ซิงค์กันมากขึ้นเรื่องดีเทลแบบเรื่องมือเล็กๆการบลิงค์หรือแบบการหยุดตรงไหนหนักเบาหรืออะไรอย่างเงี้ยแบบพี่เขาก็ใส่มาให้เราเต็มที่อะไรอย่างเงี้ย

แต่ว่าถามว่าเราทำได้ครบไหมอะไรอย่างเงี้ยไมว่าอาจจะยังไม่ครบ

ก่อนวันงานหนึ่งวันอะไรอย่างเงี้ยค่ะเหมือนจะทำได้ดีและแล้ววันต่อไปก็รู้สึกว่าโอเคอุ่นใจว่าโอเคมันก็คงจะออกมาได้ดีผลลัพธ์อาจจะยัง

ทุกคนอ่ะน่าจะเตรียมตัวมาดีระดับหนึ่งค่ะแต่ว่าเหมือนพอด้วยช่วงวันงานอ่ะเหมือนระยะเวลามันเลทออกไปมันก็เลยทำให้เหมือนแบบสติมันหายไปบางส่วนอ่ะค่ะ

แล้วพร้อมกับแบบว่าทุกคนยังไม่เคยออกงานด้วยอะไรอย่างเงี้ย

ถ้าพูดตามความจริงก็รู้สึกว่าเหนื่อย

เพราะว่ามันเก็บอะไรหลายๆอย่าง

แบบเก็บท่าเก็บให้มันพร้อมกันเก็บเดี๋ยวจะหน่วงตรงนี้เดี๋ยวจะต้องตรงนี้องศามือ

ก็รู้สึกว่าก็ยากอยู่สำหรับอาร์ม

หลายๆครั้งก็จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โดนเยอะที่แบบว่า

อาร์มไม่พร้อมอาร์ม

อาร์ม อาร์มแบบชื่อจะออกบ่อยสุด

ก็รู้สึกว่าแบบมีวันที่เหนื่อยมากๆจนแบบรู้สึกว่าแบบเริ่มจะไม่ไหวแล้ว

แบบเหนื่อยจริงๆ

ก็มีหลายๆคนที่แบบคอยแบบซัพพอร์ตมาตลอด

รู้สึกว่าแบบเออ มันผ่านวันพวกนั้นมาได้

เพราะแบบเจ็ดหกทุกคนเลย

ทุกคนสติมันน้อยลงอะไรอย่างเงี้ย

เพราะว่าด้วยความที่แบบว่ามันเหมือนแบบเจอคนครั้งแรกด้วยเจอกล้องต่างๆอะไรอย่างเงี้ย

ทำให้แบบว่าเออมีการเต้นผิดเกิดขึ้นหรือว่าแบบมีการเข้าไม่ตรงจังหวะ

หรือว่ามันเหมือนมันไม่พร้อมเท่ากับตอนที่เราแบบซ้อมกัน

รายละเอียดหลายๆอย่างมันหายไปอะไรอย่างเงี้ยครับ

ก็เลยทำให้ทุกคนแบบก็เสียใจกับตรงนั้นอะไรอย่างเงี้ย

แล้วก็ไม่อยากให้มันแบบเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นอีก

หรือว่าแบบเกิดให้ได้น้อยที่สุด

คือมี่พยายามดิวตัวเองว่าไม่ให้ตัวเองตื่นเต้นแต่ว่าตอนไปยืนคือเหมือนหัวใจจะหลุดออกมาคือมันดังมากเสียงหัวใจตัวเองคือแบบมี่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

มี่ได้ยินแต่แบบเสียงหัวใจตัวเองมันจะหลุดออกมาแล้ว

แล้วหน้ามี่คือแบบตาแข็งมากคือมี่ไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มอย่างนั้นไปก่อน

คือยืนอย่างงี้ป่ะ

ในรูปคือเห็นตัวเองแล้วแบบมี่ไม่ได้ยิ้มอย่างนั้นในใจมี่คือมี่ไม่ได้ยิ้มอย่างนั้น

บอกเลยว่าวันนั้นที่ไป

เราก็คิดว่าเราฝึกยิ้มมาดีมากๆแล้วเหมือนกันแต่ว่าพอไปถึงเนี่ยบางทีมันสภาพแวดล้อมต่างๆเราอาจจะยิ้มเกร็งบ้างอะไรบ้าง

รู้สึกว่าเป็นเรียกว่าเป็นงานแรกที่เราจะต้องเอาประสบการณ์นี้มาเหมือนต่อยอดมาพัฒนาตัวเองอีกเยอะมากๆเหมือนกันค่ะ

ตื่นเต้นครับตื่นเต้นมาก

แล้วก็แบบคือมันมีคนดูด้วย

มันแบบมันกดดันครับ

มันรู้สึกว่าแบบมันต้องทำออกมาให้ดีอ่ะ

ผมก็เชื่อแบบจริงๆก็หลายๆคนคนที่ไม่เต้นผิดก็คงไม่มีใครอยากเต้นผิดหรอกครับ

แล้วก็คงไม่มีใครอยากตะโกนออกมาผิดเหมือนผมด้วยแหละ

แล้วก็แบบมันมันกดดันเนี่ยแหละ

เออ มันมันตื่นเต้นแหละเข้าใจทุกคนครับ

แล้วก็เข้าใจตัวเองด้วย

คืออุ้มเป็นคนที่แบบคือไม่ค่อยตื่นเต้นแต่ว่าจะมีปัญหาลืมท่า

ตอนซ้อมอ่ะอุ้มก็ลืมท่าบ้างแล้วก็เป็นท่อนประจำ

ก็เลยแบบค่อนข้างแบบรอท่อนนั้นเพื่อที่จะแบบเต้นให้ถูก

ตอนซ้อมก็แบบมีเต้นผิดบ้าง

แต่ว่าเหมือนสองวันสุดท้ายที่รันฟลูอ่ะค่ะ

อุ้มก็เต้นไม่ผิดแล้ว

แต่พอมาวันจริงปุ๊บก็คือเต้นผิดจนได้

ก็คือวันวันสยามก็เลยเต้นผิดก็แอบนอยแต่ว่าแบบ

ก็รู้สึกว่าก็เป็นบทเรียนให้แบบคราวหน้าเราแบบจัดการกับสติของตัวเองให้ดีกว่านี้ค่ะ

มันนอยค่ะ

มัน

มันพูดแล้วจะร้องไห้อ่ะ

อืม

แบบ

อืม

ไมค่อนข้างคาดหวังเยอะว่าแบบอยากทำออกมาให้มันได้ดีอะไรอย่างเงี้ยค่ะ

แต่ว่าไมไม่ได้แบบโทษเพื่อนหรือไม่ได้โทษใครเลย

เพราะว่าตัวไมเองไมก็รู้ว่าไมไม่ได้ทำได้เต็มร้อยเหมือนที่ไมคาดหวังไว้

อะไรอย่างเงี้ยแต่ว่าเหมือนแบบพอมาถึงจุดนั้นอะไรอย่างเงี้ย

ทุกคนก็มีความตื่นเต้นเข้ามาแบบรายละเอียดดีเทล

หรือว่าความพร้อมทุกอย่างที่เราเตรียมกันวันก่อนหน้ามันก็ลดลงค่อนข้างเยอะ

พอมานั่งย้อนกลับมาคิดอะไรอย่างเงี้ยก็รู้สึกผิดหวังตัวเองค่ะ

ว่าแบบเอออยากทำให้มันดีกว่านี้

มันเป็นงานแรกที่แบบเหมือนเราออกสู่สังคมว่าแบบให้ทุกคนเห็นเราในฐานะแบบ

หลีดจุฬารุ่นที่เจ็ดหกอะไรอย่างเงี้ยรู้สึกว่าอยากทำให้มันได้ดีกว่านี้ค่ะ

ผิดหวังที่ทำให้พี่ๆเสียใจค่ะ

แบบว่าหนูก็รู้ว่าแบบเราอาจจะช้า

ใช่เราอาจจะไม่ได้แบบว่าพัฒนาได้เร็วตามที่แบบพี่ๆตั้งเป้าหมายไว้

อะไรอย่างเงี้ยแต่ว่าเราก็พยายามทำกันเต็มที่

คือตัวซิมก็แบบทำข้อผิดพลาดแบบเกิดขึ้นด้วยเหมือนกัน

รู้สึกว่าเพอร์ฟอร์แมนซ์มันควรจะได้ดีกว่านี้

แล้วก็รายละเอียดหลายๆอย่างมันก็ถูกลืมไปตอนที่แบบเพอร์ฟอร์มออกมาอย่างเงี้ยค่ะ

คือตอนแรกเราก็รู้สึกว่าโอเคงานแรกเราก็คงแบบรับรู้ถึงความรู้สึกว่าเออเป็นหลีดจุฬาแล้วอะไรอย่างเงี้ย

แต่แบบซิมไม่รู้สึกถึงความรู้สึกนั้นเลย

เพราะว่ารู้สึกว่าทำได้แย่

อืม แล้วมันก็เหมือนแบบความรู้สึกเฟลมันมากกว่า

มันมากรบอ่ะค่ะ

ครั้งต่อไปจะทำให้ดีขึ้น

แต่ถ้าพูดจริงๆความรู้สึกนั้นมันก็ไม่ได้หายไปไหนอ่ะมันก็คือยังรู้สึกว่ายังยึดติดอยู่ว่าจริงๆวันนั้นมันก็ควรจะได้ดีกว่านี้น่าจะคุมสติได้ดีกว่านี้แบบเนี้ยค่ะ

งานแรกจบอะไรอย่างเงี้ยพวกเราก็แบบรีเฟล็กซ์กันต่างๆว่าแบบโอเคเราควรที่จะแบบแก้ตรงไหนบ้าง

หรือว่าควรตั้งสติตรงส่วนไหนบ้างอะไรอย่างเงี้ย

แล้วก็เลยแบบเหมือนก็ฝึกซ้อมกับโชว์ครั้งต่อไปมากขึ้น

แบบว่าเรียกว่าไงอ่ะก็ไม่ได้ถึงกับเฟลร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่ว่าแบบใช้ข้อผิดพลาดนั้นมาแบบว่ามาเป็นข้อเตือนใจ

ให้เราแบบไม่พลาดอีกรอบนึง

ส่วนงานของวันนี้ก็รู้สึกว่าเพลงแฟนเดียของเรามันเป็นเพลงเก่งของรุ่นผมด้วยครับแบบเป็นเพลงแบบมั่นใจจุฬาเจ็ดหกเต้นดีดีแน่นอนครับก็เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆครับ

พอขึ้นเวทีปั๊บถึงแม้ว่าจะมีการผิดพลาดอะไรเล็กน้อยบ้างบางอย่างก็ไม่ได้เป็นผลครับเพราะว่าแบบเรามั่นใจครับ

พอเริ่มเต้นเริ่มอะไรอย่างงี้ครับก็เห็นคนดูอะไรอย่างงี้ครับก็รู้สึกว่าอันนี้เรียวเรียวได้มากแค่ไหนครับ

อ๋อ ก็ก็รู้สึกว่าแบบไม่ไม่ชินครับแบบเพราะว่าแบบคนมองเราเยอะมากครับตอนแรกผมก็เต้นอยู่ผมก็คิดว่าแบบลืมรูดซิปกางเกงหรือเปล่าแบบผมก็พยายามแบบอยากอยากลงไปก้มดูเหมือนกัน

เพราะว่าแบบถ้าถ้ามันไม่ได้รูดขึ้นมานี่เป็นเรื่องเลยนะครับแบบแล้วก็มันมันจะมีท่าหนึ่งอ่ะมันจะชื่อท่าว่าร่วมพี่ร่วม น้องด้วยกันนี่ตอนจังหวะนี้ถ้าแบบผมก็ดูว่าแบบเอ้ยคือถ้ามันลงไปผมก็ฟึบงี้ขึ้นมาแบบเร็วๆ

แล้วตอนสุดท้ายที่เต้นจบครับผมเห็นแบบทุกคนปรบมือให้กับ การโชว์ของเราผมรู้สึกว่าแบบผมซาบซึ้งมากแล้วแบบภูมิใจในเพื่อนๆแล้วก็ตัวเองมากๆครับ

แบบวันนี้พอทุกคนปรบมือกันแบบน้ำตาผมซึมเลยครับ

รู้สึกว่าแบบเออเราเรารู้สึกว่าเราเข้าใกล้คำว่าแบบหลีดจุฬาที่แบบพร้อมเป็นหลีดจุฬาจริงๆมากขึ้นครับ

มี่รู้สึกว่าภาพรวมออกมาได้ดีอาจจะเพราะว่าตัวเองด้วยวันนี้เต้นไม่ผิดเลยวันนี้เต้นไม่ผิดเลย

แล้วก็รู้สึกว่าแบบภาพรวมออกมาดี

แล้วพี่ๆชมด้วยวันนี้อาจจะอาจจะไม่โดนดุ

ด้วยความที่มันเป็นร้องสดอะไรอย่างเงี้ยเหมือนเพลงที่ซ้อมมากับแบบตอนที่เขาร้องอะไรอย่างงี้มันไม่เท่ากัน

มันเหมือนแบบว่าจังหวะที่มันต้องออกหรือจังหวะที่มันต้องยกมืออะไรอย่างงี้มันก็จะมีการเหลื่อมๆบ้างอะไรอย่างงี้

ใช่แต่ว่าก็รู้สึกว่าไม่ได้ผิดหวังเท่ากับวันแรกค่ะ

แบบรู้สึกว่าวันนี้ทุกคนก็แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเพราะว่ามันก็มีหลายๆเหตุการณ์ที่มันเหมือนเราไม่ได้คาดหวังมาก่อน

มันมันมีแบบเราต้องแก้ไขสถานการณ์ ณ ตอนนั้นเลยอย่างเช่นแบบเปิดเพลงขึ้นก่อนเลยอะไรอย่างงี้

ก็ลุ้นครับแบบปกติแล้วผมจะสั่งตอนที่มันแบบขึ้นมาค้างกาดก่อนแบบว่าแบบสักพักนึงให้ทุกคนแบบได้ได้ตั้งสติก่อน

อะไรอย่างเงี้ยแต่ว่ารอบนี้มันเหมือนแบบมันลุ้นมากเพราะว่ามันเหมือนตอนแรกเพลงมันขึ้นแล้วแต่ว่าประตูมันยังไม่เปิดให้เราเดินออกไปเลยอะไรอย่างเงี้ย

แล้วพอตอนที่เดินขึ้นไปทีก็พยายามพูดกับเพื่อนว่าทุกคนแบบตั้งใจฟังนะว่าจะสั่งตอนไหนเพราะว่าแบบมันก็แอบลุ้นว่าแบบโอเคถ้าท่อนแรกมันขึ้นไม่ทัน

ไปขึ้นท่อนสองดีกว่าอะไรอย่างเงี้ย

แต่ว่าแบบขึ้นไปตอนนั้นมันก็แบบก็พยายามคิดในหัวว่าแบบเพื่อนจะจัดโซนเสร็จหรือยังวะอะไรอย่างเงี้ย

แบบว่าถ้าเราสั่งตอนนี้มันจะถึงตอนแบบมันจะทันไหมอะไรอย่างเงี้ย

แล้วก็พยายามแบบเหมือนพอผมยืนเสร็จแล้วผมรับหนึ่งสองสามแล้วผมสั่งเลย

แต่จริงๆเพิร์ลเฟลนิดนึงเพราะว่ามันเป็นเพิร์ลเองที่แบบเปิดมาแล้วเพิร์ลรวนอ่ะค่ะมันเพิร์ลต้องไปริมสุดแล้วเพิร์ลเดินไปไม่ค่อยทันก็เลยรวนแล้วก็เลยเต้นผิดฝั่งนิดนึงค่ะ

แต่ว่าแบบมันยังพอเนียนอยู่

แต่ว่าก็แอบเฟลนิดนึงว่าแบบเออทุกคนทำดีมากเลย

มีแค่เพิร์ลที่ผิด

เพิร์ลก็ออกมาแล้วร้องไห้แล้วก็แบบ

เออเมื่อกี้เพิร์ลเต้นผิดนิดนึง

ก็ขอโทษเพื่อนทุกคน

แต่ก็คิดว่าภาพรวมมันก็โอเคอยู่ค่ะ

ไม่ไม่แย่มาก

ก็อยากให้เพื่อนๆบอกว่าเป็นแบบว่า เป็นคนที่ไม่เต้นผิดแล้วมันจะ

มันจะแย่อะไรอย่างนั้น

คือเข้าใจว่ามันแบบผิดพลาดกันได้แล้วแบบไม่ได้โทษเพื่อนเลยรู้สึกว่ามันยังไงมันก็เกิดขึ้นได้แหละแล้วก็ทำได้แค่แบบคอยปลอบเพื่อนแล้วก็แบบว่าเตือนสติเพื่อนก็แค่นั้น

อ๋อ แบมเป็นเพราะแบมที่สามารถแก้ไขปัญหาทัน

เพราะว่าแบมอ่ะขึ้นคนแรกแล้วแบบตอนที่แบมอยู่หน้าประตูอ่ะแบมได้ยินเสียงเพลงแล้ว

แล้วแบบเขาก็ไม่เปิดประตูให้แบมสักทีแล้วแบมก็พอเปิดปุ๊บแบมก็ต้องรีบวิ่งเข้าไปเลยแล้วแบบไฟอ่ะมันมืดมาก

แล้วแบบแบมจะต้องเป็นคนตัดสินใจว่าแบบจะต้องกระโดดบันไดตรงนั้นไปคือถ้าเราโดดผิดอ่ะคือแบบเราล้ม

แต่ว่าเราจะไม่ยอมให้แบบเพื่อนขึ้นมือไม่ทันเพราะฉะนั้นเนี่ยงานเจ็ดหกวันนี้ที่ไม่พังเพราะแบมครับ

วันที่ยี่สิบเก้าเป็นพับลิกมากกว่า

แล้วก็แบบเป็นคนจากหลายภาคส่วนมากกว่าเป็นงานนอกด้วยแล้วก็แบบคนผมว่ามันน่าจะเป็นแบบคนแบบที่อยู่แถวสยามด้วยแล้วก็แบบเดินผ่านไปผ่านมาอาจจะแบบไม่ได้รู้จักหลีดจุฬาหรือว่าไม่ได้รู้จักงานนั้นแต่ว่าแบบเดินผ่านไปผ่านมาเพื่อมาดูอะไรอย่างงี้

ก็รู้สึกว่าความต่างมันคือแบบเหมือนตอนนั้นเราเจอคนเยอะมากแล้วแบบเป็นคนที่แบบว่ามุงดูบ้างหรือว่าแบบเดินผ่านไปผ่านมาบ้างแต่ว่าออดิเอ็นซ์ของงานวันนี้มันเป็นแบบนั่งชมในฮอลล์ด้วยแล้วก็แบบทุกคนรู้จักว่าแบบที่นี่คืองานอะไร

แล้วก็ทุกคนรู้ว่าแบบเรากำลังจะได้เห็นอะไรเกิดขึ้นอะไรอย่างงี้เรียกว่าไงวันนั้นมันยังมีความรู้สึกว่าโอเคหลายๆคนอาจจะยังไม่รู้จักหลีดจุฬาหรือว่าไม่รู้จักว่าโอเคมันเต้นเป็นยังไงอะไรต่างๆ

แต่ว่าคนที่มางานในวันนี้ผมรู้สึกว่าก็เป็นคนที่เหมือนเคยเห็นหลีดจุฬารุ่นก่อนๆมาแล้วอะไรอย่างงี้

เขาก็คงมีเอ็กซ์เพคเทชั่นที่แบบว่าซัมติงที่มันแบบมากกว่าคนตรงนั้นอะไรอย่างงี้ใช่ครับก็เลยรู้สึกว่าตรงวันนี้มันตื่นเต้นมากกว่าแล้วก็ลุ้นมากกว่าด้วยแต่ก็รู้สึกว่าทุกคนแบบทำได้น่าพอใจมากมากขึ้นครับ

ได้คนละมู้ดกันเลย

เหมือนงานวันนี้อาจจะต้องเหมือนมีโชว์ร่วมกับคนอื่นด้วยแล้วก็จังหวะในการร้องก็แตกต่างกันเพราะวันนี้เหมือนระยะเวลาในการรอมมากยิ่งขึ้นเหมือนความตื่นเต้นเราก็มีความน้อยลงเหมือนกันแต่พองานที่สยามเหมือนเราต้องไปถึงปุ๊บต้องรีบทำนู่นทำนี่ต่างๆก็อาจจะมีคามตื่นเต้นที่ไม่เหมือนกับวันนี้ค่ะกิรู้รู้สึกว่ามันเหมือนได้คนละไวป์กันแต่เราก็สนุกทั้งสองงานค่ะ

เจ็ดหกเป็นรุ่นที่มีสติน้อยที่สุด

น่าจะจริงครับ

คิดว่าน่าจะเป็นเรื่องสติครับ

สติแต่รู้สึกว่ามี่

อันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงไม่มีสติ

งงเหมือนกันว่าแบบเอ้ยมันจะต้องผลัดกันผิดตลอดเลย

จริงๆสติ นอกจากจะแบบพอโชว์จริงๆอ่ะไม่มีสติยังพอเข้าใจแต่ว่าแบบเจ็ดหกก็ไม่มีสติมาตั้งแต่ตอนซ้อมแล้วอันนี้คือรวมถึงอุ้มด้วยซึ่งอุ้มแบบไม่รู้เป็นอะไรรู้สึกว่าปกติตัวเองก็แบบมีสติแต่ว่าอันนี้มันแบบรู้สึกกดดันอยากทำให้ได้ดีๆอะไรอย่างงี้มันก็เลยแบบมักจะผิด

เก็บท่าวันแรกแต่รู้สึกว่าเออแบบเราแบบเต้นค่อนข้างโอเคแล้วอะไรอย่างเงี้ย

แต่ว่าพอแบบมาอีกวันนึงความตื่นเต้นในแบบการเจอพี่ๆหรือว่าแบบเหมือนว่าโอเคพอเราทวนกันเองอะไรอย่างงี้มันจะไม่ค่อยผิดแต่ว่าแบบพอแบบมายืนตรงโซนหรือว่ายืนในแถวอะไรอย่างงี้มันจะผิดหนักมากอะไรอย่างงี้เจ็ดหกเป็นรุ่นที่สติน้อยจริงๆ

แต่ว่าก็จะพยายามเตือนกันครับแล้วก็ผมผมยังรู้สึกแล้วผมก็สติน้อยเหมือนกัน

ก็เข้าใจทุกคนนะคะแต่ว่าอาจจะต้องแบบจริงจังมากกว่านี้

แล้วก็เพิ่มสติ

เพิร์ลว่าอาจจะต้องไปนั่งสมาธิด้วย

รุ่นเราอาจจะต้องนัดกันไปวัด

แล้วก็ไปนั่งสมาธิ

จริงๆเพิร์ลรู้สึกว่ามันแบบหนักแล้วอ่ะค่ะ

หนักแบบโอเคพร้อมสามอ้าวผิดอีกแล้วอะไรอย่างเงี้ย

แบบอ้าวคนนี้ผิดคนนี้ผิดผิดผิด

อะไรอย่างเงี้ยงงมากแบบอ้าวเมื่อกี้ก็ทำได้นะ

อะไรอย่างเงี้ย

อยู่ดีๆก็ทำไม่ได้

มันไม่ใช่แบบหนึ่งคนไม่มีสตินะแต่มันคือแบบอย่างละนิดอย่างละหน่อยกับทุกคน

แล้วก็เป็นรุ่นที่ไม่โฟกัสด้วยแบบว่า

ชอบมองนู่นมองนี่อะไรอย่างงี้ครับตลกมากคือแบบ

พี่เขาบอกว่าแบมอ่ะโฟกัสสองจุดมันยืนพร้อมเงี้ย

มันก็คือจะแบบโฟกัสได้แค่จุดเดียวอะไรอย่างงี้

แต่แบมอ่ะค้นพบว่ามันน่าเบื่อมากถ้าเราโฟกัสจุดเดียวแล้วก็แบบโฟกัสจุดตรงนี้ปุ๊บ

พอเราเบื่อเราก็หลับตาแล้วก็ไปโฟกัสอีกจุดนึงใช่ทำให้การซ้อมมันสนุกขึ้น

เออจริงๆถ้าฟังจากคำถามเนี่ยผมว่าก็มีคำตอบอยู่ในตัวแล้วนะฮะ

ก็คงจะเป็นเรื่องสตินี่แหละครับ

เรื่องแรกเลยแล้วก็เรื่องเดียวครับถ้ามีสติผมว่าเจ็ดหกทำได้ทุกอย่างแล้วครับ

จริงๆก็ยอมรับ

ก็ยอมรับก็สติน้อยจริงๆ

มองว่ามันพัฒนากันได้หรือว่าแบบมันเป็นเรื่องที่มันไม่ใช่ว่ะแบบเอาท์ออฟคอนโทรลอ่ะค่ะคือถ้าเราแบบคอนเซนเทรทกับสิ่งที่เราทำอยู่ตรงหน้าซิมมองว่ามันมันมันได้แล้วก็รู้สึกวันนี้เพื่อนๆมีสติขึ้นแต่อาจจะแบบหายหน่อยเพราะว่ามันเกิดแอคซิเดนท์ก่อนขึ้นเวทีไงมันก็เลยแบบตกใจ

อยากให้เจ็ดหกทุกคนมีสติครับ

เพราะรู้สึกว่าทุกคนอ่ะทุกคนทำได้หมดเลยทุกคนมีศักยภาพหมดเลยทุกคนมีความสามารถหมดเลยแต่ว่าบางทีเราตื่นเต้นหรือแบบว่าเราเราขาดสติอ่ะมันเลยแบบมันเลยมันเลยมีจุดผิดพลาดแต่จริงๆคือพวกเราทำได้แบบพวกเราทำได้จริงๆแค่แบบมันไม่มีสติในบางเวลาแค่นั้น