หญิงปริศนากับนิ้วที่ขัดประตู | คืนหลอนออนดิสคอร์ด 💀 — Transcript

หากใครนั่งทำงานแล้วติดดีเลย์ ไม่กระชุ่มกระชวย เลยวันนี้ กาแฟก็ดื่มไม่ได้ ผมอยากให้ทุกคนลองนี่ฮะ โชวาไซรัป

โชวาเป็นไซรัปรสผลไม้ต่างๆ ครับ มีให้เลือกถึง 8 รสชาติด้วยกัน ซึ่งทุกคนสามารถชงกับน้ำเย็น หรือว่าโซดาแล้วก็เติมน้ำแข็งเพิ่มความเฟรชได้เลย

ซึ่งส่วนตัวผมเนี่ยผมชอบโซดากับน้ำแข็งนะ เพราะว่ามันสดชื่นดี นอกจากนี้ทุกคนยังมิกซ์ระดับความหวานได้เองเลยนะครับ บางคนเนี่ยไม่ชอบหวานก็ผสมนิดๆ เอา กลิ่นเอา รสชาติก็ได้ หรือบางคนสายทานหวานอยู่แล้ว ก็เพิ่มไซรัปเข้าไปตามที่ชอบได้เลย

ทุกคนสามารถสั่งซื้อโชวาไซรัปได้ที่ลิงก์ด้านล่างใต้คลิปเลยนะครับ แล้วชอบรสชาติไหน อย่าลืมมาแชร์กันด้วยนะ

คืนหลอนออนดิสคอร์ด วิกฤตอะไรมาวะ ไม่ได้เล่าให้มึงฟัง ไปเล่าให้เบสฟัง

อาทิตย์ที่แล้ว ไอ้กูไปทำงานมา ออกกองรัวๆ

เหี้ย เรื่องหลอนแดก วิกฤตคือยังเดือดเลยอ่ะ

จริงเหรอ

เออ เบสหลอนขี้แตก ไอ้เหี้ย จริงเหรอ เออ มัน มัน เกี่ยวกับสภาพศพเว้ย มัน มัน เป็นดราม่าฮอร์เรอร์อ่ะ ถ้ามึงว่างมึงก็ลองไปฟังดู แต่แบบมัน มัน เป็นเรื่องที่ดีประมาณนึง

แต่เรื่องในวันนี้ มันแอบเล่ายากนิดนึงเว้ย เพราะว่าต้องบอกก่อนว่า มันจะมีตัวละครนึงที่ ที่เป็นคนหูหนวกอ่ะ เวลา มันมีไดอะล็อกของตัวละครในเรื่องคือ กูก็จะแบบเมคเข้าไปเพื่อแบบ เหมือน เหมือน คุยกันอยู่จริงๆ ใช่ป่ะ แต่ทีนี้คือ พอเป็นคนหูหนวกอ่ะ คนสองคนเวลาคุยคือใช้ภาษามือ

เออ แต่ว่าตัว ตัว เรื่องอ่ะ เวลาการเล่า ถ้าเกิดว่าเราแบบว่า ถ้าเล่าเป็นภาษามือคือมันแบบ มันต้องเล่าแบบปกติ มันไม่มีเนื้อเสียงไง เหมือนเราคุยกันแบบเพลินอะไรเงี้ย เออ งั้นเอาเป็นว่า กูจะใส่อรรถรสตอนเล่าอ่ะ เหมือนเดิม แต่ให้ทุกคนอ่ะ นึกไว้ว่ามัน มัน คือภาษามือ คือคุยภาษามือกัน ตัวละครในเรื่องอ่ะ โอเค โอเค เออ ประมาณนั้น ประมาณนั้น

คือเรื่องเนี้ยมันเป็น เรื่องเล่าของผู้ชายคนนึง ที่เค้ามาโพสต์ใน Reddit แล้วก็เล่าให้เราฟัง เค้ากำลังแบบแชร์เรื่องราวสถานการณ์ที่แบบที่มันน่าขนลุกประมาณนึง เล่าให้ฟัง

เรื่องมันเริ่มจากเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เค้ามีเพื่อนคนนึงชื่อว่าทิม ทิมเพื่อนของเค้าอ่ะ คือเหมือนมีอาการอะไรแปลกๆ เว้ย แล้วก็เหมือนแบบเมสเสจคุยกันนะว่า เออ อีเรื่องเนี้ยที่เจออยู่ทุกวันเนี้ยคือมันทำให้เพื่อนเค้าอ่ะแทบจะสติแตกแล้วเว้ย เมสเสจมา ก็เลยงั้นนัดเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งนึง เพื่อที่แบบจะมาคุยกันนะ

ทีนี้เพื่อนของทิมอ่ะ เหมือนเค้าเล่าเหมือนเกริ่นมาประมาณว่า เค้ามีสตอคเกอร์ตามอยู่เว้ย ตามเพื่อนของเค้า เออ ตามทิมอยู่ คุยกันว่ามีสตอคเกอร์ตามจริง แล้วแบบว่าไปที่ไหน ที่ไหนอ่ะ ก็เจอแต่คนเนี้ย เหมือนกับสะกดรอยตามมาตลอดอ่ะ คืออยู่ห่างนะ ไม่ ไม่ใช่สตอคเกอร์แบบว่ายืนแนบชิดเลยอะไรเงี้ย คืออยู่ห่างๆ เวลาเข้าร้านอาหารเนี้ย จะยืนอยู่นอกร้านแล้วก็มองเข้ามา คือแม่งน่าขนลุกประมาณนึงอ่ะ ถ้าเกิดว่าเกิดเหตุการณ์เนี้ยนะ แต่ตามมาทุกที่นะ ถึงแม้ว่าจะไม่ ได้เข้าประชิดตัวนะ แต่ตามทุกที่ แต่ไม่เข้าถึงตัว แต่ มันก็ น่าขนลุกอยู่ดีเนาะ ทีนี้มันก็ไม่ใช่ปกติที่แบบคนเค้าจะทำกันแบบไปตามคนอื่นอ่ะ ถึงแม้ว่าจะเป็นคนรู้จักกันก็ควรแบบเข้ามาทักทาย ไม่ใช่เดินตามมันอย่างเงี้ย คือแบบมัน มัน ออกแนวโรคจิตเว้ย

คือคนเล่าชื่อทอมนะ ทิมเป็นคนหูหนวก เวลาทิมคุยกับทอมก็คือต้องคุยด้วยภาษามือ เออ ทั้งสองคนจะรู้ภาษามือกัน เป็นเพื่อนสนิทกัน ทิมนัดเจอทอมที่ร้านกาแฟ บอกว่าจะ มีอะไรให้ช่วยหน่อย เออ ขอความช่วยเหลือหน่อย มันเป็นเรื่องที่แบบซีเรียสมาก เค้าบอกแบบนั้น ทอมก็เลยอ่ะเดินเข้ามาในร้าน มันก็เป็นร้านกาแฟปกติ เดินเข้ามาปุ๊บๆ เจอทิมนั่งรออยู่ใช่ป่ะ

ระหว่างที่จะนั่งโต๊ะ ทอมเห็นเล็บของทิม เห็นเล็บนะ แบบ เฮ้ย นี่มึงยังทาเล็บสีดำอยู่เลยวะ กูก็คิดว่ามึงจะหลุดออกจากคัลเจอร์อีโมแล้วซะอีก คือเข้าใจนะว่าแบบแต่ก่อนเราฟังเพลงร็อก ร็อกอีโม อีโมกันเนี่ย แต่ว่าพอวัยทำงานแล้วกูแบบ อยากฟังเพลงสงบๆ ว่ะ ก็เลยแบบไม่ค่อยได้ฟังเพลงพวกนี้แล้ว มึงยังฟังอยู่เหรอเนี่ย ไม่คิดว่าจะ เป็นชาวร็อกอยู่ ก็แบบเหมือนแซวเพื่อนไป เหมือนเจอกันอ่ะ ประมาณนั้น แบบว่ามึง มึง ถอดแจ็กเก็ตมา ระหว่างที่กำลังเอาแจ็กเก็ตผ้าไปที่เก้าอี้อ่ะ มึงก็แซวๆ เพื่อนไปอ่ะ เห็นเล็บเพื่อนดำ เออ

ทีนี้ทิมก็แบบยิ้มแห้งๆ เว้ย มันเหมือนกับคนที่แบบมีเรื่องเครียดอ่ะ แล้วแบบคุยอะไรก็ไม่สนุกอ่ะ เหมือนมีเรื่องเครียดอยู่ตลอด เออ ก็เลยแบบว่า ก็ยิ้มแห้งๆ ไปอะไรเงี้ย แต่ แต่ ถ้าเกิดเป็นปกติคือจะชวนคุยต่อแบบ เฮ้ย เพลย์ลิสต์กู เพลย์ลิสต์ใหม่ อะไรประมาณนี้นะ จะชวนคุยใช่ป่ะ แต่ นี่ไม่ใช่ ทิมแบบขำแห้งๆ แบบ เออ ก็แบบ เออ ประมาณนั้นแหละ ประมาณนั้นแหละ แต่คือเล็บที่ทิมทามันสีดำอยู่จริงๆ

ทอมก็เลยคิดว่า อ๋อมันก็ รสนิยมอ่ะละมั้ง มันอาจจะชอบรสนิยมนี้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วอะไรเงี้ย ตอนที่เรียนด้วยกันตอนเด็กๆ ก็คือแบบชอบทาเล็บดำ ฟังเพลงอีโม ประมาณนั้นนะ จนมาเกิดปัญหาเรื่องหูขึ้น ก็เลยแบบว่าละ ละ การฟังไป ซึ่งทิมอ่ะเริ่มเล่าเรื่องที่อยากจะให้ช่วย ทิมบอกว่า มันมีสตอคเกอร์คนนึง ตามอยู่ทุกวันเลย ทอมก็ถามว่า แล้ววันนี้ที่เรานั่งอยู่ในร้านกาแฟเนี่ย มันยังตามมาอยู่มั้ย ทิมบอก ใช่ ก็ตามอยู่ เออ แถมอยู่รอบๆ ร้านกาแฟนี้ด้วย

ทอมก็ให้ทิมช่วยชี้ งั้นเดี๋ยว อ่า เอาเป็นว่ามึงสะกิดบอกได้มั้ย แบบบอกสักอย่างนึงโดยที่ไม่ต้องหันไปมองหรือว่าชี้อ่ะ ว่าเค้าอยู่ไหนอ่ะ อ่า บอกเป็นรหัสนาฬิกาก็ได้ เออ ว่ากี่นาฬิกาอะไรประมาณนี้ เออ เดี๋ยว กูจะแบบเนียนๆ แล้วหันไปมองว่าเค้าอยู่ตรงไหนนะ ทิมก็เลยบอกรหัสนาฬิกาไป รหัสนาฬิกาประมาณว่า อ่า บ่ายสามโมงใช่ป่ะ คือเหมือนแบบคิดว่าทิศมันคือนาฬิกาเรือนนึงใช่ป่ะ นาฬิกาบอกนาฬิกาถูกมั้ย สมมติบอกเก้าโมงก็คือหันหน้าไปทางไหน เลขเก้าอยู่ไหน ก็คือทางนั้น ประมาณนี้ อ่ะ ทิมก็บอกไปเป็นตัวเลข เลขหนึ่ง ซึ่งทอมรู้แล้ว ทอมก็หันไป อืม เดี๋ยวนะ ไหนวะ เออ คือทอมอ่ะไม่เห็น ทิมบอกรหัสนาฬิกาไปแล้วนะ ก็ ก็ เออ มึงบอกเลขอ่ะนะ อ่ะ บอกเลขนี้ หันไป ก็ไม่เห็น