Директордың әкесі

11-12 жасыма дейін мен үшін әкем қаһарман болатын. Оған көңілім толатын.

Менің айтқанымды қылатын, өскен соң әкем сияқты болғым келіп, оның жүріс-тұрысына, болмысына еліктедім.

Әкемдей артық жан жоқ деп, өзге біреуге еліктемедім.

Бір қызығы, бесінші сыныптан соң әкемнің көзқарасы күрт өзгерді. Кез келген ісімді жылы сөз емес, қаталдықпен сөйледі.

Бұрынғыдай қалағанымды әпермейді, еркелігімді көтермейді. Маған деген махаббаты сөнген екен деп ұйғардым. Енді мен оның әр ісінен мін іздеуді шығардым.

Әрбір сөзін сынадым. 18 жасымда оның ақылын тыңдауды доғардым. Оның ұстанымы ескіліктің сарқыншағындай сезілді.

22 жасымда наным, сенім, саясат пен тәрбие мәселесіне қатысты әкемнің көзқарасына қайшы ойларымды батылдана батыра айтып жүрдім. Әкем жақтырмаса да, үндемей шыдап бақты. Біздің ауылда Асан деген жас жігіт бар еді. Ол әкеммен қызметтес болатын. Оның әкеме деген ықыласы ерекше еді.

Кейде әкеме таңертең бу бұрқыраған ыстық нан әкелетін, жұма күндері ыстық сүт жеткізетін, демалыс күндері әкеммен әңгіме-дүкен құрып, далада ұзақ уақыт өткізетін.

Екеуі балық аулауға, кейде тау таста аралауға шығатын. Бірде мені де балыққа ертіп кетті. Түске дейін бәріміз балық ауладық. Содан соң Асан екеуіміз асқындық.

Ол менің әкеме деген сыңаржақ көзқарасымды байқаса керек, ол маған бұрылып сөз бастады. Алты аға бірігіп әке болмас, жеті жеңге бірігіп шеше болмас деген. Әкеңнің қадірін біл, айтқанын тыңдап, құлағыңа іл. Әкең майыссаң тіреуің, сүрінсең сүйеуің емес пе? Сен әкеңнен алты батпан артық тудым десең де, жеті батпан жетпей тұрсың. Себебі, бала әкеге бес жыл жұмбақ, әке балаға өмір бойы жұмбақ деген.

Менің әкем еш білмес жағымда дүниеден қайтты. Қазір оны жиі сағынып, бір сағат болса да жүздесуді аңсаймын. Бірақ өлгенді тірілте алмайсың ғой. Ал мұндай бақыт үнемі сенің көз алдыңда тұр.

Есіңде болсын, бұл дүниеде өзіңнен жеңілсе де, сенің жеңгеніңді қалайтын бір адам бар. Ол әкең. Соны түсін деді. Сол күннен бастап әкем қайтадан қаһарманға айналды. Жүрегімді оған деген махаббат жайлады.

Өкініштісі, әкем ұзамай келмес сапарға аттанды. Тірісінде қадіріне жете алмадым деп күйзелімде өкініш таптады.

Бүгін тағы бір әкенің өмірден озғанын естідім. Марқұмның ауырып жатқанына біраз болғанын білуші едім. Ол Лар қаласындағы ауруханада жатқан. Оның баласы Ширазда бір кенсенің департамент директоры болып қызмет атқаратын.

Жұрттың айтуынша, ол соңғы күндері кеңседегі жұмыс аяқталсымен 350 шақырым жүріп, әкесін көруге асығып жетеді екен. Ертеңгі таң сәріде әкесімен қимай қоштасып, Шираздағы кеңсеге кетеді екен. Асан директор мырзаға да бұл дүниеде өзі жеңілсе де, сенің жеңгеніңді қалайтын бір адам бар. Ол әкең деп айтқан шығар деп топшыладым.