Çanakkale Şehitler Abidesi Bekçisinin Gece Yaşadığı Korkunç Olaylar | Korku Hikayeleri | Paranormal

Adım Mehmet ve o gece gördüğüm şeyi kimseye anlatamadım.

Anlatsam da kim inanırdı ki?

2023 yılının Ağustos ayıydı, yeni mezun olmuştum üniversiteden ve iş arıyordum.

İstanbul'da yaşıyordum ailemin yanında, babam emekli askerdi.

Ben tanıdıkları sayesinde Çanakkale'de Şehitler Abidesi'nde bekçilik için başvurmuştum ama ilk başta pek istekli değildim açıkçası.

Çünkü memleketten uzak olmak, aileden ayrı kalmak zor geliyordu ama iş işti özellikle de yeni mezunlar için.

Ve mülakat sonrası bir hafta içinde aradılar ve işe başlayabileceğimi söylediler.

Çok sevindim çünkü hem maaş iyiydi hem de şehit dedelerimizin anısına hizmet edecektim.

Babam çok mutlu olmuştu.

Oğlum oğlum sen orada sadece bekçilik yapmayacaksın, o toprakları koruyacaksın, şehitlerin hatırasını koruyacaksın demişti.

İşe başladığım ilk gün Eylül ayının başıydı.

Sabah erkenden Çanakkale'ye vardım, otogardan bir taksiyle Şehitler Abidesi'ne gittim.

Yol boyunca taksici anlatmıştı.

Sen orada mı çalışacaksın oğlum?

İyi yer, güzel yer.

Ama geceleri ıssız olur.

Bazıları der ki tuhaf şeyler olurmuş.

Ben inanmam ama söylerler işte.

O an pek önemsemedim bu sözleri.

Anıt boş batıl inanç diye düşünmüştüm.

Abideye vardığımda öğlen vakti olmuştu.

Güneş tepedeydi, hava sıcaktı.

Turistler geziyordu, aileler çocuklarıyla fotoğraf çektiriyordu.

Anıt çok heybetliydi.

İlk defa bu kadar yakından görüyordum.

İçime bir hüzün çöktü.

Ne buraya kaç genç gelmiş, ne umutlarla gelmiş ve bir daha dönmemiş diye düşündüm.

Beni sorumlu Hasan abi karşıladı.

55-60 yaşlarında, kısa boylu, saçları ak dökülmüş bir adamdı.

Yüzünde her zaman yorgun bir ifade vardı ama gözleri keskin ve dikkatliydi.

Sanki her şeyi görüyor, her şeyi biliyordu.

Oğlum hoş geldin oğlum.

Dedi elimi sıkarken.

Eli kuru ve soğuktu.

Burada işler biraz farklı işler ama alışırsın.

Ne demek istediğini tam anlamamıştım o an.

Bana görev yerimi gezdirdi, nöbet yerlerini gösterdi.

Bekçi kulübesi anıtın yaklaşık 50 metre ilerisinde küçük bir yapıydı.

İçinde bir masa, iki sandalye, küçük bir buzdolabı ve bir elektrikli ısıtıcı vardı.

Bir duvarda eski fotoğraflar asılıydı.

Çanakkale Savaşı'ndan kalma siyah beyaz resimler.

Burası senin nöbet yerin.

Gündüz rahat olur ziyaretçiler gelir gider.

Sen de etrafı kontrol edersin, yardımcı olursun.

Gece gece biraz sessiz olur.

Dedi Hasan abi.

Gece nasıl oluyor peki?

Diye sordum.

Durdu.

Bana döndü yüzünde garip bir ifade vardı.

Sanki ne diyeceğini düşünüyordu.

Gece gece biraz sessiz olur ama korkma.

Burada kötü bir şey yok.

Sadece saygılı ol.

Unutma burada yüz binlerce şehit yatıyor.

Onlara saygı gösterirsen onlar da seni rahatsız etmez.

Bu sözleri tuhaf bulmuştum.

Ne demek rahatsız etmez?

Ölüler zaten rahat bırakır insanı diye düşündüm.

Ama sesimi çıkarmadım.

Belki sadece mecazi konuşuyordu.

Hasan abi beni alanda çalışan diğer elemanlara da tanıştırdı.

Temizlikçi Ayşe teyze, bahçıvan Mustafa amca, müze sorumlusu Zeynep Hanım ve herkes çok nazikti.

Ama hepsinin gözlerinde garip bir şey vardı.

Sanki bir şey biliyorlardı ama söylemiyorlardı.

Ben ilk hafta gündüz vardiyasında çalıştım.

İşe alışmam, yerleri öğrenmem için böyle olmuştu.

Her şey güzel gidiyordu.

Gündüzleri çok hareketli oluyordu.

Okullardan öğrenciler geliyordu, yurt dışından turistler geliyordu.

Ben de elimden geldiğince yardımcı oluyordum.

Yol tarif ediyor, fotoğraf çekiyordum insanlara.

Abide çok heybetliydi.

Özellikle gün batımında güneş anıtın üzerine vurduğunda insanın içine bir hüzün çökerdi.

Gökyüzü turuncu kırmızı olurdu, anıt sanki altından parlardı.

O anlarda içimden dua ederdim.

Burada yatan tüm şehitlere rahmet dileyerek.

Bir akşamüstü herkes gittikten sonra Hasan abiyle çay içiyorduk.

Anıta bakıyorduk sessizce.

Hasan abi burası gerçekten çok özel bir yer dedim.

Başını salladı.

Evet oğlum çok özel ve çok ağır.

Bu topraklar kan ile sulandı, binlerce genç burada can verdi.

Onların ruhları hala burada.

Ne demek hala burada diye sordum gülerek.

Şaka mı yapıyorsun?

Bana baktı, gülmüyordu.

Şaka değil oğlum.

Sen de göreceksin.

Gece vardiyasına geçince anlarsın.

O an tüylerim diken diken olmuştu.

Ama yine de inanmamıştım.

Boş inanç diye düşünmüştüm.

İlk haftanın sonunda Hasan abi bana dedi ki.

Oğlum önümüzdeki hafta gece vardiyasına geçiyorsun hazır ol.

Hazır olmaktan kastın ne abi?

Bilmem işte hazır ol dedim.

Cesaretini topla.

Korkma ama saygılı ol.

Tamam abi dedim.

Ama içimde bir tedirginlik vardı.

Neden böyle söyledi ki, neden fazla yaklaşmayayım?

Dedim.

Oğlum Hasan abi giderken.

Allah kolaylık versin oğlum sabah görüşürüz dedi.

Arabasına bindi ve gitti.

O gidince etraf iyice sessizleşti.

Sadece rüzgarın hafif uğultusu vardı.

İlk yarım saat normaldi.

Nöbet kulübesinde oturdum telefonuma baktım.

Annem mesaj atmıştı.

Oğlum ilk gece nöbetin nasıl geçiyor?

Allah kolaylık versin.

Geri yazdım.

İyi anne her şey normal.

Ben saat sekiz buçukta ilk kontrol turuma çıktım.

Feneri aldım dışarı çıktım.

Hava serinlemişti gökyüzü artık simsiyahdı.

Yıldızlar pırıl pırıldı anıt ışıklarıyla aydınlatılıyordu.

Etrafı dolaştım.

Her yer sakindi.

Sadece rüzgarın sesi vardı.

Geri döndüm nöbet yerime.

Bir çay koydum kendime.

Sıcak çayı yudumlarken dışarıya bakıyordum.

Anıtın silüeti gökyüzüne karşı öyle heybetli ki insanı küçük hissettiriyordu.

Ben saat dokuza geldiğinde telefonda biraz oyun oynadım.

Zaman geçsin diye ama gözüm sürekli dışarıdaydı.

Bir şey görecekmişim gibi hissediyordum.

Saat ona doğru ikinci kontrol turuma çıktım.

Bu sefer biraz daha uzağa gittim.

Anıtın merdivenlerine kadar çıktım.

Yukarıdan etrafı seyrettim.

Çanakkale Boğazı uzakta görünüyordu.

Denizde gemilerin ışıkları vardı.

Her şey o kadar huzurluydu ki rahatladım.

Hasan abi abartmış diye düşündüm ama yanılıyordum.

Gece ilerledikçe hava iyice karardı.

Anıtın ışıkları yanıyordu.

Ama etraf sessizdi.

Öyle bir sessizlik ki.

Kendi nefesimin sesini duyabiliyordum.

Nöbet kulübesinde oturmuş telefonuma bakıyordum.

Saat on bir olmuştu.

Sonra duydum ilk sesi.

Uzaktan gelen bir fısıltıydı.

Çok hafif neredeyse duyulmayacak kadar.

Ama ben duydum.

Kulağımı diktim.

Rüzgar olabilir mi diye düşündüm.

Ama rüzgar yoktu.

Hava durgundu.

Yapraklar bile kıpırdamıyordu.

Ve fısıltı gelmeye devam ediyordu.

Sanki birisi çok uzaktan bir şeyler söylüyordu.

Ama ne dediğini anlayamıyordum.

Türkçe de değildi sanki.

Farklı bir dil gibiydi.

Ayağa kalktım, feneri aldım, dışarı çıktım.

Etrafı taradım.

Kimse yoktu.

Anıtın etrafında dolaştım.

Her yer bomboştu.

Ama yine de o fısıltı kulağımdaydı sanki kafamın içinden geliyordu.

Sanki rüzgar değil de birçok insanın fısıltısıydı.

Sanki yüzlerce insan aynı anda fısıldıyordu.

Geri döndüm nöbet yerime.

Yorgunluktan hayal görüyorum dedim kendi kendime.

İlk gece heyecanı bu.

Ama içimde bir sıkıntı vardı.

Bir ağırlık sanki göğsüme birisi oturmuş gibiydi.

Çayımı bitirdim.

Yeni bir çay koydum.

Ellerim hafifçe titriyordu.

Saçmalama Mehmet dedim kendime.

Burada hiçbir şey yok.

Sadece bir anıtsın.

Tarih taş.

Bir gün saat on ikiye geldiğinde daha farklı bir şey oldu.

Anıtın merdivenlerine doğru baktığımda bir gölge gördüm.

İnsan boyunda bir gölge.

Yavaşça merdivenlere çıkıyordu.

Ağır adımlarla.

Sanki çok yorgunmuş gibi.

Hemen fenerimi çevirdim oraya.

Fenerimin ışığı o tarafa vurdu.

Kimse yoktu ama gölge oradaydı.

Net görmüştüm.

Üstelik gitmeye devam ediyordu.

Kalbim hızla atmaya başladı.

Kim var orada diye bağırdım.

Sesim gecenin sessizliğinde yankılandı.

Çok ürkütücü geldi kendi sesim.

Cevap yoktu.

Gölgenin gittiği yere doğru yürüdüm.

Her adımda kalbim daha hızlı atıyordu.

Merdivenleri çıktım.

Anıtın hemen önündeydim.

Etrafta kimse yoktu.

Ama ensemde bir ürperti vardı.

Sanki biri beni izliyordu.

Sonra arkama döndüm.

Kimse yoktu.

Ama hissetmiştim.

Birinin bakışlarını hissetmiştim.

O zaman fark ettim.

Hava birden soğumuştu.

Ağustos ayıydı ama titremeye başladım.

Nefesim buhar oluyordu.

Ben bunu görebiliyordum.

Ağzımdan çıkan nefes beyaz bir buhar gibi havada asılı kalıyordu.

Bu normal değildi.

Hava en az yirmi beş derece olmalıydı ama sanki sıfırın altındaymış gibi hissediyordum.

Sonra hızla nöbet yerime döndüm.

Kapıyı kapattım.

İçeri girdim ellerim titriyordu.

Elektrikli ısıtıcıyı açtım.

Hemen yanına oturdum.

Ne oluyordu böyle?

Hayal mi görüyordum yoksa?

Saate baktım.

On iki buçuk olmuştu.

Daha altı buçuk saat vardı sabaha.

Çok uzun geldi bana.

Telefonumdan annemleri aramak istedim.

Ama saçma olacaktı.

Ne diyecektim?

Ne diyecektim?

Anne ben hayalet görüyorum.

Yok mu?

Yok mu?

Saat bire doğru biraz sakinleştim.

Belki gerçekten yorgunluktan hayal görmüştüm.

Belki rüzgar bir şeyi hareket ettirmişti.

Mantıklı açıklamalar bulmaya çalıştım.

Ama saat üç sularında en kötüsü başladı.

Dışarıdan ayak sesleri gelmeye başladı.

Yürüyüş sesleri.

Ama bir kişinin değil birçok kişinin ayak sesleri.

Sanki bir grup insan yürüyordu orada.

Ama düzenli askeri yürüyüş gibiydi.

Sol sağa sol sağa ritmik bir şekilde.

Sanki bir manga asker yürüyordu.

Pencereden dışarı baktım.

Kimse yoktu ama sesler devam ediyordu.

Gittikçe yaklaşıyordu.

Sanki nöbet kulübesine doğru geliyorlardı.

Yürüyüş sesleriyle birlikte başka sesler de vardı.

Silah sesleri gibi.

Metal sesleri.

Sanki tüfekler çarpıyordu birbirine.

Sonra durdu.

Tam kulübenin önünde durdular.

Artık ses yoktu.

Sadece sessizlik.

İçimden dua okumaya başladım.

Ya Rabbi beni koru.

Ayetel Kürsi.

Ter döküyordum.

Vücudum titriyordu ama soğuktan değil korkudan.

Birkaç dakika hiçbir şey olmadı.

Sadece bekliyorlardı sanki.

Kim olduklarını bilmiyordum.

Ama orada olduklarını biliyordum.

Sonra.

Kapıya vuruldu.

Tok tok tok.

Üç kez ağır ağır vuruldu kapıya.

Sanki bir zamanlar resmi bir protokol varmış gibi.

Üç kere vurulunca açılmalıymış gibi.

Donakalmıştım.

Hareket edemiyordum.

Kim o kim o diye sormak istedim ama sesim çıkmadı.

Boğazım kurumuştu.

Tekrar vuruldu.

Bu kez daha sert tok tok tok.

Kim var orada diye bağırdım sonunda.

Sesim titriyordu.

Neredeyse kırılacaktı.

Cevap yoktu sadece sessizlik.

Ama hala oradaydılar hissediyordum.

Kapının arkasında bekliyorlardı.

Ben kapının camından dışarı bakmaya cesaret edemedim.

Eğer orada gerçekten birisi varsa ne yapacaktım?

Eğer eğer normal bir şey değilse.

Ne yapacaktım?

Ben orada oturdum.

Sabah olmasını bekledim.

Artık saate her bakışımda zaman sanki durmuştu.

Dakikalar yıl gibi geçiyordu.

Saatin tik tak sesi kulaklarımda gürültü gibiydi.

Saat dörtte bir ses daha duydum.

Bu kez farklıydı.

Birinin ağlama sesi gibiydi.

Erkek sesi genç bir erkek hıçkıra hıçkıra ağlıyordu.

Sanki çok acı çekiyordu.

Ve sesinde öyle bir ıstırap vardı ki kendi gözlerim doldu.

Anne diyordu.

Anne çok korkuyorum.

Anne burada çok soğuk.

Artık dayanamadım ayağa fırladım.

Kapıyı açtım kim var orada?

Yardım mı lazım?

Diye bağırdım.

Ses kesildi.

Etrafta kimse yoktu.

Her yer sakindi.

Sanki hiçbir şey olmamıştı.

Ben saat beşe doğru ortalık ağarmaya başladığında biraz rahatladım.

Dışarı çıktım.

Her yer normaldi.

Hiçbir iz yoktu.

Sanki hiçbir şey olmamıştı.

Ama ben biliyordum.

Bir şey olmuştu.

Gerçekten olmuştu.

Sabah Hasan abi geldiğinde çok yorgun görünüyordum.

Gözlerimin altı morarmıştı.

Saçlarım darmadandı.

İyi misin oğlum?

Diye sordu.

İyiyim abi dedim.

Dedim ama anlatacak halim yoktu.

Ne desem ki?

Hayalet mi gördüm?

Sesler mi duydum?

Delirdi derdi bana.

İlk gece zordur dedi.

Hasan abi bana baktı.

Gözlerinde anlayış vardı.

Ben de ilk gecemde çok korkmuştum.

Ama alışırsın.

Abi sen de mi?

Yani sen de mi duyuyorsun?

Başını salladı.

Evet oğlum herkes duyuyor.

Ama kimse konuşmuyor.

Çünkü insanlar anlamaz.

Deli der.

Ama biz biliyoruz burada sadece biz yaşamıyoruz.

Onlar da var.

Eve gittiğimde hemen yatağa girdim ama uyuyamadım.

Gözümü her kapadığımda o gölgeyi görüyordum.

O ayak seslerini duyuyordum.

O ağlayan çocuğun sesini duyuyordum.

İkinci gece vardiyama korka korka gittim.

Ama belki hayal görmüşümdür diyordum kendime.

Belki yorgunluktan.

Belki ilk gece heyecanı.

Ama o gece de aynı şeyler oldu.

Fısıltılar, gölgeler, ayak sesleri.

Her şey tekrarlandı.

Bu kez daha yoğundu, daha netti.

Sanki alışmaya başlamıştım da onlar da rahat davranmaya başlamıştı.

Saat iki civarında anıtın tepesinde birini gördüm.

Sadece silüet halindeydi ama oradaydı.

Başında asker kaskı vardı.

Sırtında eski model bir tüfek.

Hareketsiz duruyordu anıta bakıyordu.

Sanki nöbet tutuyordu.

Hey diye bağırdım.

Tepki vermedi.

Birkaç saniye öyle durdu sonra yavaşça döndü bana doğru.

Yüzünü göremedim.

Çok karanlıktı.

Ama bakışlarını hissedebiliyordum.

Üzerimde geziniyordu bakışları.

Sanki beni tanımaya çalışıyordu.

Sonra kayboldu.

Bir anda orada değildi artık.

Sanki hiç olmamıştı.

O gece sabah olana kadar nöbet kulübesinden çıkmadım.

İçimden dualar okuyordum sürekli.

Ellerimde tesbihim vardı.

Babam vermişti askere giderken.

Oğlum zor zamanlarda al eline çek demişti.

Tamam ben o gece o tesbihi çektim sabaha kadar.

Üçüncü gece artık dayanamayacağımı hissediyordum.

Hasan abiye anlatmaya karar verdim.

Sabahleyin geldiğinde abi ben burada tuhaf şeyler görüyorum dedim.

Geceler geceler çok garip oluyor.

Hasan abi başını salladı.

Biliyorum oğlum dedi.

Ben de gördüm.

Yıllardır görüyorum.

Ben ilk geldiğimde yirmi yaşındaydım.

Şimdi altmış yaşındayım.

Kırk yıldır buradayım.

Kırk yıldır onlarla beraberim.

Ne demek abi?

Bunlar ne?

Şehitler oğlum dedi usulca.

Burası onların evi.

Gece olunca bazı ruhlar dolaşır.

Ama korkma sana zarar vermezler.

Sadece nöbet tutuyorlar.

Eskiden nasıl nöbet tuttularsa şimdi de öyle.

Bazıları hala annesini arıyor.

Bazıları hala evine gitmek istiyor.

Ama gidemiyorlar.

Burada kalıyorlar.

Çünkü burası artık onların evi.

Ama.

Ama nasıl olabilir bu?

Nasıl olabilir?

Olur işte.

Ben ilk geldiğimde çok korkmuştum.

Hatta bir gece kaçmak istedim.

Ama sonra anladım.

Onların da burada hakkı var.

Belki de bizden daha çok hakkı var.

Biz gelip geçeceğiz.

Onlar kalıcılar.

Bu topraklar onların kanıyla sulandı.

Bu hava onların son nefeslerini taşıyor.

Ama o günden sonra biraz daha rahat oldum.

Hala korkuyordum ama artık paniğe kapılmıyordum.

Geceleri yine aynı şeyler oluyor.

Ama artık korkmuyorum.

Bazen anıtın etrafında dolaşırken bir el enseme dokunur gibi oluyor.

Sıcak koruyucu bir dokunuş.

Dönüp baktığımda kimse olmaz ama içim rahat olur.

Bir gece tam saat üçte kapıma yine vuruldu.

Ben bu kez açmaya karar verdim.

Korkmuyordum artık.

Yavaşça kapıyı araladım.

Dışarıda kimse yoktu.

Ama zeminde kapının önünde taze bir gelincik çiçeği duruyordu.

Kırmızı canlı bir çiçek.

Bu saatte bu mevsimde nasıl buraya gelmişti?

Bu saatte kim koymuştu buraya?

Çiçeği aldım kokusunu aldım.

Gerçekti hayal değildi.

Yaprakları yumuşaktı, tazeydim.

Sanki az önce koparılmıştı.

O gece ilk defa huzur hissettim.

Sanki bir mesaj almıştım.

Biz buradayız, sen de buradasın.

Birlikte nöbet tutuyoruz, sen bizi unutma biz de seni koruyoruz der gibiydi.

Gelincik çiçeğini kulübede suya koydum.

Günlerce solmadı.

Tam bir hafta kaldı öyle sonra yavaşça soldu.

Şimdi bazen sessiz gecelerde onlarla konuşuyorum.

Sesli değil tabii.

İçimden konuşuyorum.

Lütfen rahat uyuyun dedelerim.

Sizi hiç unutmayacağız diyorum.

Ve inanın bana cevap veriyorlar.

Rüzgarın sesiyle yaprakların hışırtısıyla.

Ufak bir dokunuşla cevap veriyorlar.

Belki deliydim.

Belki hayal görüyordum.

Ama ben biliyorum.

Burası sadece bir anıt değil.

Burası bir ev.

Ve ben de bu evin bekçisiyim.

Ölülerle birlikte nöbet tutuyorum.