Agencja wyzysku. Kolumbijczycy wykorzystywani do pracy w Polsce. Współczesne niewolnictwo [REPORTAŻ]

Wiesz, kim jest ten człowiek?

Tak.

Agencja?

Tak.

Jak się upomną o pieniądze, to zostają zwolnieni.

To idziemy pogadać z tamtymi.

Nie, nie, nie.

Sorry, sorry.

Nie mogą wezwać pogotowia, ponieważ nie mają ubezpieczenia.

Nie rozumiem, jak to jest możliwe w Polsce.

Traktuje się innych migrantów jak swoją własność.

Są osoby, które kiedy chciały odejść z pracy, którym grożono śmiercią.

Firma podchodzi mniej do człowieka jako istoty ludzkiej, tylko do numerka kolejnej osoby, która wykona założenia firmy.

Nazywam się Piotr Czaban i witam was na kanale Czaban robi raban.

Miałem opowiadać o muzyce i przyrodzie.

Jednak od 2021 roku informuję głównie o kryzysie humanitarnym, który nadal trwa i dzieje się tu, gdzie mieszkam, czyli na Podlasiu, na pograniczu polsko-białoruskim.

Czasami poruszam też inne ważne dla mnie tematy.

Wszystkie moje publikacje powstają dzięki wsparciu patronów na portalu patronite.pl/czabanrobiraban.

Jeżeli uważasz, że to, co robię, jest ważne, dołącz do tego grona.

Z kolei stawiając mi wirtualną kawę na portalach Suppi i Buycoffee, stawiasz na niezależne dziennikarstwo.

Zostaw komentarz, zasubskrybuj ten kanał, włącz powiadomienia.

Kolumbijczycy, którzy przyjechali do Polski w poszukiwaniu pracy, są wykorzystywani i wyrzucani nocą, zimą, przy minusowej temperaturze na bruk i w tym momencie zaczyna się ta historia.

Willa na jednym z osiedli w Białymstoku.

To tu właściciele agencji pracy tymczasowej zakwaterowali Kolumbijczyków, mogli mieszkać tu tylko ci, którzy pracowali w pobliskiej fabryce produkującej karmę dla zwierząt.

Zrekrutował nas człowiek, który przedstawia się jako Luciano, obiecał nam pracę z dobrą, stabilną pensją, miłą atmosferę, ale to wszystko było kłamstwem.

Zalegał z naszymi wypłatami, za każdym razem, gdy o nie prosiliśmy, zawsze groził, że wyrzuci nas z firmy.

Nigdy nie pomógł nam z papierami ani z legalizacją pobytu.

W tym domu mieszkaliśmy w ponad 20 osób.

Jest tu tylko jedna kuchnia i dwie łazienki, warunki są złe.

Wiele osób nie miało łóżek, spaliśmy na rozkładanych sofach.

Musieliśmy prosić o pozwolenie na włączenie podgrzewacza wody, za wszystko karano nas grzywną.

Kolumbijczyków zatrudniła agencja z Poznania, została założona w 2024 roku przez Ukraińców.

W dokumentach krajowego rejestru sądowego agencje reprezentują dwie osoby, Illia i Olena.

Nie ma tam informacji o człowieku przedstawiającym się jako Luciano.

A to on bezpośrednio nadzoruje zatrudnianych Kolumbijczyków.

Zwalniają nas tylko dlatego, że upomnieliśmy się o nasze zaległe pensje.

Miały być wypłacane 20 dnia każdego miesiąca, a teraz jest już 25 dzień.

A my wciąż nie mamy pieniędzy na kontach.

O swoich problemach Kolumbijczycy opowiedzieli przełożonym w fabryce, w której pracowali.

Ci o sprawie powiadomili agencję.

A ta zemściła się na sygnalistach.

To wiadomość, którą do Kolumbijczyków wysłał Luciano.

Tych, którzy upominali się o zaległe pensje, nazwał idiotami i zapowiedział, że ich zwolni.

Ostrzegł wszystkich przed wynoszeniem z agencji informacji o problemach.

Poznaliśmy się w pracy, oni sami przyszli do nas z problemem.

Po prostu prosili nas o pomoc, żeby otrzymać jakieś pieniądze albo porozmawiać z tym koordynatorem.

Więc sami przyszli do nas po pomoc.

O sprawie poinformowały mnie Polki zatrudnione bezpośrednio w fabryce.

A nie przez agencję.

Ze względu na swoje bezpieczeństwo chcą zachować anonimowość.

Pracowało się z nimi świetnie.

Wręcz uwielbiałyśmy z nimi pracować.

Jako osoby prywatne też są bardzo dobrymi i fajnymi ludźmi.

Osoby agencyjne pracowały po 12 godzin, więc zazębiało się pomiędzy kilkoma zmianami.

12 godzin dziennie.

12 godzin dziennie osoby z agencji pracowały na zakładzie.

Tak.

Bardzo często wykonywane były prace od poniedziałku do piątku.

Czasami były to również soboty.

Jeden z Kolumbijczyków przyszedł do mnie z prośbą o pomoc, bo właśnie koordynator nie wypłaca im pensji.

Zgłaszałyśmy to dla szefostwa.

Była rozmowa z tego, co wiem, koordynatora, no ale to nie dało efektów.

Przyszli, powiedzieli, że koordynator nie wypłaca im pieniędzy, potrąca im kary za na przykład słuchanie muzyki w pracy.

200 zł za co?

Za kary, czyli za słuchanie muzyki, za bałagan.

Bądź za dopytywanie się, kiedy wypłaci pieniądze.

Po prostu, jeżeli upomną się o pieniądze i to ja też im mówiłam, że to chodzi tylko i wyłącznie o to.

Że jak się upomną o pieniądze, to zostają zwolnieni.

Przez koordynatora.

Była taka sytuacja, że chłopcy powiedzieli, że nie płaci koordynator im pieniędzy.

I każda z nas, ile mogła, ile miała w portfelu, 10 zł, 5 zł, cokolwiek, żeby mieli na przysłowiowy chleb i bułkę.

Na to im też brakowało.

Jesteśmy zwykłymi ludźmi, którzy pracują i potrzebują swoich pieniędzy.

Nie przyjechaliśmy tu po to, żeby nasze pieniądze zostawały u innych, przyjechaliśmy, żeby pracować i zarabiać na swoje życie.

A nie tylko po to, by inni czuli się dobrze i mogli nas wykorzystywać.

Brak wypłat nie był jedynym problemem Kolumbijczyków.

Pewnego dnia do pracy nie przyszła jedna z dziewczyn, więc zapytałam się jednego z Kolumbijczyków, dlaczego nie jest obecna.

Dowiedziałam się, że zemdlała na mieszkaniu.

Zapytałam się, czy zostało wezwane pogotowie.

Powiedział mi, że nie mogą wezwać pogotowia, ponieważ nie mają ubezpieczenia.

Więc nie mają możliwości wezwania lekarza.

Musiałam skorzystać z prywatnej wizyty lekarskiej, ponieważ podczas pracy dla agencji poczułam bardzo silny ból.

Prosiłam Luciano o ubezpieczenie medyczne.

Zawsze odpowiadał, że je opłaca, okazało się jednak, że nigdy tego nie zrobił.

Byliśmy tutaj bez ubezpieczenia medycznego.

Okej.

Okej.

29 stycznia Polki, które pracowały razem z Kolumbijczykami, poprosiły mnie o pomoc.

Luciano postanowił pozbyć się cudzoziemców z mieszkania.

Tylko za to, że upominali się o zaległe wypłaty.

Tego dnia odczuwalna temperatura w Białymstoku wynosiła kilkanaście stopni poniżej zera.

Kolumbijczycy nie mieli dachu nad głową.

Do swojej noclegowni zgodziła się ich przyjąć Fundacja Dialog, do której miałem ich przewieźć.

Do auta mogło wsiąść siedmiu pasażerów.

Macie pieniądze na jedzenie?

Nie.

Nie mówisz po angielsku?

Nie.

Tylko po hiszpańsku.

Okej.

Moja siostra mówi hiszpańsku.

Jest w Meksyku.

A dobra, dobra, okej, dobra.

W noclegowni Kolumbijczycy wypełnili ankiety przygotowaną przez Fundację La Strada, która zwalcza handel ludźmi i niewolnictwo.

Problem polega na tym, że te aktualne przypadki handlu ludźmi do pracy przymusowej.

One nie wyglądają tak brutalnie, jak sobie handel ludźmi można wyobrazić, oglądając uprowadzoną.

I w związku z tym to utrudnia troszeczkę postępowania.

A jest to bardzo ważne, ponieważ handel ludźmi jest zbrodnią i ofiarom tej zbrodni przysługują specjalne prawa na mocy umów międzynarodowych.

Natomiast jeżeli ktoś jest ofiarą oszustwa, wyzysku, łamania praw pracowniczych, nawet pobicia.

To mu te prawa nie przysługują.

Mimo że różnica między tymi dwoma przypadkami może być bardzo mała.

Dlatego zbadanie tego jest takie istotne.

Niespodziewanie w domu pojawił się kolejny mężczyzna.

Miał wiele pytań.

Ale sam nie chciał nawet się przedstawić.

Korzystając z translatora, zapytałem Kolumbijczyków o tożsamość tego mężczyzny.

Nie martw się.

Zadzwonię na policję.

Okej?

Martwię się o was.

I nie ufam temu człowiekowi, wiem, że będziecie mieli problemy przez to, że tutaj jestem.

Nie bój się.

Nie pozwolę was skrzywdzić.