AGATA KULESZA: "a weź sobie sama ze sobą się zabaw"

Wchodzimy z Agnieszką.

Są jacyś ludzie i rozmawiają o albumach, tutaj architektura, tutaj jeszcze między sobą po angielsku, że potrzebują tego czy tego, Agnieszka wchodzi i mówi: „Ojej, ale tu nie ma ubrań, no to co ja tu będę robiła?”

I mówię: „No tak, właściwie wizerunek masz taki, że tobie chyba nie wypada, bo ty jesteś od tych filmów, z tymi smutnymi kobietami, co płaczą, co cierpią, co walczą.

Witam w nowym odcinku podcastu Musimy porozmawiać o kinie, a dzisiaj moją rozmówczynią będzie osoba, której nazwisko w zasadzie mogłoby funkcjonować w słowniku wyrazów bliskoznacznych pod hasłem aktorka: myślisz aktorka, mówisz Agata Kulesza.

Dzień dobry, tak, to ja, jestem aktorką.

Wszystko się zgadza, muszę zacząć od anegdoty, historyjki, dykteryjki.

Otóż, kiedy powiedziałem w redakcji Filmwebu, że odwiedzi mnie Agata Kulesza, jedna z osób, która siedziała blisko mnie, powiedziała mi: „Wow, ale ty się chyba trochę boisz.” A ja mówię: „No ale dlaczego?” „No bo wiesz, bo to jest Agata Kulesza.” Więc na początek chciałem zapytać, czy ma pani czasem poczucie, że być może onieśmiela ludzi?

Eee, czasami mam poczucie, że onieśmielam, a czasami mam poczucie, że wręcz ośmielam.

Znaczy często zdarza mi się już tak, no nawet nie przyjmuję tego z jakąś prawdziwą rozkoszą, bo można by tak nakarmić swoje ego, że widzę młodych aktorów, którzy się lekko denerwują przed spotkaniem ze mną.

A ja myślę sobie, że to jest kwestia tego, że jestem już taka dorosła i taka dojrzała, że dla nich jestem ta dużo starsza aktorka z takim dużym doświadczeniem.

Więc widzę, że mają rodzaj czasami takiego nerwu i czasami nawet potrafią mi o tym powiedzieć.

Więc ja w pracy dla naszego wspólnego komfortu robię wszystko, żeby to jak najszybciej minęło.

A a z kolei na ulicy ludzi ośmielam, ludzie często mnie zaczepiają i to w taki sposób, że wydaje im się, że mnie dobrze znają.

To też jest bardzo miłe oczywiście.

Ale i kulturalne, nie spotkało mnie do tej pory.

A na przykład najdziwniejsze miejsce, w którym została pani poproszona o wspólne zdjęcie?

Najdziwniejsze?

Gdzie zupełnie nie spodziewała się pani, że tu pojawi się ktoś z telefonem?

Chyba takiego miejsca nie miałam.

Ale rzeczywiście czasami zdarza się, że jestem w jakiejś takiej dziwnej sytuacji, czyli podnoszę łyżkę zupy do ust i nagle ktoś mnie zaatakuje z telefonem.

Ale śmieszne są takie te zaczepki, bo ostatnio pani na parkingu gdzieś w Polsce przy stacji benzynowej wyszła z samochodu i powiedziała:

„Przepraszam, czy pani to pani, czy pani jest tylko podobna?”

Ja mówię: „A, o Jezu, przepraszam.

Powiedziałam: „No nie wiem, no podobna, no generalnie ja to ja.”

Więc pani się uśmiechnęła, ale nie zapytała, czy Agata Kulesza, czy coś, tylko czy pani to pani, czy pani jest tylko podobna.

Nie, takiego dziwnego miejsca nie pamiętam, no nie pamiętam, żeby ktoś w saunie, bo do niej nie chodzę, proponował mi zdjęcie.

Ale rzeczywiście te zdjęcia ludzie zaczepiają mnie i i robimy te zdjęcia i jest okej.

No czasami jestem zmęczona i czasami wyrywam im telefony, robię, robię sama.

Bo oni w takim werworze mówią: „Zaraz, zaraz, ja tu nastawię, nastawię.” Ja mówię: „Proszę mi dać szybko, bo ja selfie szybciej zrobię i robię.”

No no to to jest takie naturalne, że to się dzieje, nie wiem, w teatrze, czy pod teatrem.

Czasami na ulicy, w restauracjach.

Ale to nie jest jakieś bardzo uporczywe, to nie jest tak, że ja nie mogę przejść ulicą.

Kiedy czyta się wywiady z panią, przegląda się też pani filmografię.

To w zasadzie wyłania się taki wizerunek osoby poważnej, refleksyjnej, uduchowionej, powiedziałbym, może troszeczkę natchnionej.

Sama w wywiadzie powiedziała pani coś takiego: „U mnie ta melancholijna nuta częściej jest widoczna.

Nawet kamera widzi we mnie głównie smutek i rzadko obsadzają mnie w komediach.

Ale jak na przykład porozmawia się z pani znajomymi, albo poszpera w pani mediach społecznościowych, to powiedziałbym, że wychodzi jakby druga Agata Kulesza.

Taka kawalara, psotnica, huncwotka, osoba, która lubi na przykład memy, lubi zdjęcia dokumentujące absurd życia.

To jak to jest?

Tak, tak, trochę jestem zuchwała w życiu.

Tak to nazwałam, pamiętam jak miałam taką sesję zdjęciową na łódce i oni powiedzieli: „Agata, usiądź tam, bo ta łódka nazywa się Zuchwała i to świetnie do ciebie pasuje.

Bo na życie jestem dość optymistycznym człowiekiem i mam sporo energii.

I uwielbiam dobry humor, uwielbiam dobre dowcipy, naprawdę, uwielbiam to.

I dużo się śmieję.

Ale w rolach, no to tak jak mówię, ja jestem specjalistką od smutnych kobiet.

Ten gdzieś taka refleksyjna moja natura, którą widzi kamera, jest bardzo wykorzystywana.

Ja nie czuję się w komedii naturalnie.

Dla mnie naturalnie, najnaturalniejszym stanem jest ten stan, kiedy ja psychologicznie rozpracowuję sobie postać i pracuję nad jej motywacją.

I z reguły są to kobiety smutne, ale być może to jest związane z moim wyglądem.

I nie mam łatwości komedii.

Nie mam takiej łatwości, nie wiem, jak Paweł Wawrzecki, czy Hanka Śleszyńska, że oni mogą grać naprawdę bardzo grubo komedię.

I to jest takie prawdziwe.

Komedia nie jest dla mnie czymś naturalnym.

Zresztą ja w ogóle uważam, że to jest bardzo, bardzo trudna rzecz, komedia.

No tak jest.

Ale, ale na życie, gdyby pan zapytał z moich znajomych, to by powiedzieli, że jestem komediowa, że jestem zabawna.

A kto w takim razie potrafi panią najskuteczniej rozśmieszyć, że wie pani, że w jego towarzystwie to zawsze będą dobre?

Na pewno moja przyjaciółka Agnieszka Suchora.

Rodzaj jej żartu, jej błyskotliwości jest, no dla mnie nie do pokonania i nawet się śmiałyśmy, że takiej to ładnie idzie.

No no nie wiem, jakaś sytuacja, jej córka, studentka pracuje w takiej fajnej, bardzo niszowej księgarni.

I idziemy razem ulicą z Agnieszką, mówimy: „O, Gabrysia jest akurat w pracy, chodź wejdziemy.”

Wchodzimy z Agnieszką, są jacyś ludzie i rozmawiają o albumach, tutaj architektura, tutaj jeszcze między sobą po angielsku, że potrzebują tego czy tego, Agnieszka wchodzi i mówi: „Ojej, ale tu nie ma ubrań, no to co ja tu będę robiła?”

Co jest, to było tak zabawne, bo ci ludzie na nią spojrzeli, nie wiedzieli, że jej córka jest ekspedientką, a córka też ma takie samo esprit, jest tak samo błyskotliwa.

I powiedziała: „Ja dla pani coś znajdę.” I podała jej książkę dla dzieci: „A kuku.”

No ludzie byli zupełnie zdezorientowani, ale Suchorka ma taki ostry, czasami gruby żart, ale ona mnie bardzo bawi, bardzo, bardzo, naprawdę.

Zresztą ja lubię ludzi dowcipnych, uwielbiam i odpoczywam w ich towarzystwie.

Lubię ludzi kreatywnych i lubię takich ludzi, którzy potrafią tak szybciutko chwycić te sytuacje, tak ją nakręcić i wprowadzić w jakąś taką kreację, w nowy świat.

To ma też mój kolega Grzegorz Press, który, no uważam, że jest fotografem.

Ale uważam, że byłby wspaniały w pisaniu tekstów satyrycznych.

Tak podpytuję oczywiście o to poczucie humoru w związku z programem, w którym miała pani ostatnio okazję wystąpić.

Program nazywa się LOL, Kto się śmieje ostatni.

No i zasady są następujące.

Tutaj sobie wynotowałem.

Więc już szybko.

Zasady są proste.

Nie można się śmiać.

Nie można się śmiać, spotyka się grupa artystów, znanych osób, zostają zamknięci na sześć godzin.

Tak, sześć godzin.

I każdy próbuje kogoś rozśmieszyć.

Nie będziemy zdradzać, jak ten program się kończy.

Nie, nie będziemy.

Ale rzeczywiście tam ja miałam pecha, bo leciało się do Monachium.

W Monachium jest to studio, z tego powodu, że tam jest 64 kamery.

Więc wiadomo, że to studio już jest gotowe tam w Monachium.

Więc tam pojechaliśmy nagrywać ten program.

Każdy z nas leciał innym samolotem i każdy z nas był zakwaterowany w innym hotelu, żebyśmy broń Boże się nie spotkali.

To secret wszystko.

Spotykamy się dopiero w studiu.

No i ja wiedziałam, no jak zobaczyłam Woronowicza, no to po prostu byłam przerażona.

Właśnie, Adam Woronowicz również rozśmiesza mnie samą swoją miną.

To było coś takiego, że właściwie od momentu, kiedy się spotkaliśmy w szkole teatralnej.

To to jest taki talent komediowy i on tak wszystko robi to na poważnie, to jest najśmieszniejsze.

Więc w LOL-u, jak tylko zapaliło się takie światełko, że rozpoczynamy grę, no Adam świadomie rozpoczął polowanie na mnie i to było straszne.

Czyli taki drapieżnik, wyczuwa, kto może być jego ofiarą.

Tak i w ogóle zaczął za mną chodzić, mówić: „Agata, z takimi porcelanowymi zwierzętami to trzeba zaszczepić.”

A ja robiłam wszystko, bo w tym programie moim zdaniem nie są tak śmieszne te numery, które się przygotowuje, chociaż było parę wybitnych.

Jak to, że ludzie nie mogą się śmiać.

I te techniki unikania śmiechu są najgorsze.

Znaczy, bo ja chodziłam po studiu, robiłam: „A, a, a.”

Bo nie można się w ogóle śmiać.

Później wypchałam sobie taką mandarynkę tutaj do góry.

Oni nie do końca byli pewni, czy czy to można robić, czy nie.

I pewnie, jeżeli będzie druga edycja, to nie będzie można niczego wpychać sobie do ust.

Ale to, to w ogóle jakiś taki był moment, kiedy mi to zaproponowano.

Ja mówię: „Co ja?”

I obejrzałam jakąś wersję niemiecką chyba i zaczęłam się przy tym śmiać.

Znaczy, zdawałam sobie sprawę, że to jest tak absurdalne, właściwie głupie.

A jednocześnie ja się tak śmiałam i mówię: „No tak, właściwie wizerunek masz taki, że tobie chyba nie wypada.

Bo ty jesteś od tych filmów, z tymi smutnymi kobietami, co płaczą, co cierpią, co walczą o swoje dobre życie, o dzieci.

Ale to, tą absurdalnością mnie uwiodło i zaczęłam walczyć sama ze sobą.

Ona nagle mówi: „A dlaczego ty sama siebie zaczynasz cenzurować?

Że ty to możesz lub nie.

Przecież ty nie musisz nikomu udowadniać, że ty umiesz grać i tylko w takiej przestrzeni możesz się poruszać.”

I wtedy się zdecydowałam.

Powiedziałam: „A weź sobie sama ze sobą się zabaw.”

Tym bardziej, że też był taki moment w życiu, że chciałam się pośmiać i wiedziałam, że ten program da mi to, czego potrzebuję, czyli śmiech.

Czyli nie było to wyjście ze strefy komfortu, modne ostatnio.

Było, było też.

Tak.

Było wyjściem ze strefy komfortu również, dlatego, że ja jestem słaba w rozśmieszaniu takim przygotowanym.

To znaczy, ja chyba nie umiem robić takich numerów.

Ja jestem sytuacyjnie zabawna.

Potrafię zażartować, ale tak, żeby przygotować, jak na przykład Michał Meyer.

Michał Meyer, który jak śpiewa jako druh piosenkę przy ognisku, no on był tam fenomenalny.

Fenomenalny.

Więc jest możliwość przygotowania takich numerów.

Ja tego chyba, tego chyba nie umiem.

No, ale z drugiej strony pamiętam pani fenomenalny występ.

W serialu Rodzinka.pl, którą absolutnie uwielbiam, jako przyjaciółka domu.

A tak, ciocia Marysia.

No dokładnie, to był taki komediowa wisienka na torcie.

Rzeczywiście w cioci Marysi sobie pozwalałam na wszystko.

I tam był też Patryk Yoka, reżyser, który bardzo fajnie to prowadził.

Ja wiedziałam, że ciocia Marysia może wszystko i pozwalałam sobie na najwięcej.

Ale to nie było dla mnie takie proste.

Już później się z nią zaprzyjaźniłam.

Ale naturalne, to muszę tam się dopracować do tego.

Ale jak zobaczyłam, że ona ma taką swobodę i Marysia, jak zobaczyłam jej kostiumy, to zrozumiałam, że ona naprawdę wszystko może.

To to już było bardzo fajne granie cioci Marysi.

Czyli było to takie wyzwalające też doświadczenie.

Tak, tak, tak.

Bo ja w teatrze gram, właściwie teraz jak gram Marilyn Monroe.

Mimo tego, że to jest smutna i refleksyjna sztuka, ale ta moja rola, Ina, jest dosyć komediowa.

I ludzie bardzo na to reagują.

Więc może ten rys jest, ale chyba jeszcze taki przytłumiony przeze mnie samą.

Oglądam czasami sitcomy, Modern Family.

Wspaniały serial.

Ja to oglądam z tak wielkim podziwem, ponieważ sitcom to jest inne granie.

To jest taki skrót psychologiczny.

Oni robią takie fenomenalne rzeczy w tym aktorstwie sitcomowym.

Ja uwielbiałam to oglądać, ja płakałam.

Płakałam ze śmiechu.

To jak, ale, ale sama też mam na swoim koncie przecież sitcom, czyli Hela w opałach.

Ale no jest to trudna forma.

A w ogóle coś takiego jak vis comica, czyli właśnie sztuka rozśmieszania innych, pani zdaniem można się tego nauczyć, czy to albo się ma, albo się nie ma?

Pewnie się można nauczyć, ale to ciężka praca.

To znaczy, Jim Carrey to ma, on ma świadomość każdego mięśnia w twarzy.

On doskonale wie, co robi.

I na co pracuje.

Ja to tego nie mam, bo ja z reguły wychodzę z tej emocji, z tego.

Z środka.

I nie mówię, że tak aktorstwo jest powierzchowne, absolutnie nie.

Tylko czasami można od środka, a czasami można od zewnątrz, to są różne drogi dochodzenia do emocji.

Można te emocje uzyskać poprzez ruch ciała, czy właśnie minę, bo wtedy wiemy, co się czuje.

A ja jestem ta bardziej taka motywacyjno-emocjonalna trochę inaczej.

Można się nauczyć, ale najlepsi są ci, którzy są z tym już po prostu się urodzili.

Bo na przykład wspomniany Adam Woronowicz, on prawie nie robi min.

A ruszy jednym mięśniem, no i ludzie się śmieją.

Ja nie wiem, na czym to polega.

Czyli taki trochę Buster Keaton, komiks z poważną twarzą, któremu wystarczy niewiele, żeby właśnie.

Tak, Buster Keaton w ogóle się nie uśmiechał, prawda?

A Adam też właściwie jest najśmieszniejszy wtedy, kiedy się nie śmieje.

Chyba w ogóle tak jest.

Że komedię trzeba bardzo poważnie grać.

Tak, jest chyba nawet takie powiedzenie, że komedia to jest tragedia plus czas.

Tak twierdzą podobno spec od komedii.

Że to jest tragedia plus czas.

Może.

No bo w zasadzie rzeczy, które dzieją się na ekranie i które nas śmieszą, bardzo często dla bohaterów, którzy w tym uczestniczą, wcale zabawne nie są.

Wręcz przeciwnie.

To są często.

To prawda.

To prawda.

Ale może w komedii są czasami szybciej grane pewne rzeczy.

W sitcomie na pewno.

W komedii różnie.

No ale nie wiem, teraz tak się zastanawiam, kto jest jeszcze taki bardzo komediowy.

W graniu, bo to wcale nie jest takie.

Ten talent komediowy wcale nie jest taki częsty.

Iwona Bielska jest bardzo zabawna.

Na przykład.

No ale nie wiem, żeby teraz kogoś, o kimś nie zapomniała.

A Ola Adamska jest zabawna, skoro rozmawiamy o znajomych, którzy pojawili się w LOL-u.

Ola Adamska jest bardzo zabawna i grając Pati w Skazanej.

Umieraliśmy ze śmiechu.

Również z tej formy, którą wymyśliła dla Pati.

Ale jej ta komediowość jest zawsze refleksyjna.

Ona grając Pati, tam pod spodem czai się ta wrażliwość i delikatność osoby.

Że przy śmiechu jednocześnie wzbudza nasze takie i współodczuwanie i czułość do niej.

Tam jeszcze co innego wchodzi.

A zdarza się pani na przykład wkręcać znajomych?

Czasami tak, ale.

Ale jest taki moment, kiedy ja nie wytrzymuję.

Oczywiście czasami mam takie żarty, żeby tam inne, z innego telefonu.

Teraz to jest trudno.

Bo kiedyś to było łatwo, bo można było z domowego telefonu zadzwonić.

Nie wiadomo, nie wyświetlał się numer.

A teraz to już trzeba bardzo, bardzo kombinować.

Ale ja dosyć szybko padam.

Znaczy staję się ofiarą własnej chęci wkręcenia kogoś i w pewnym momencie już się zaczynam śmiać.

A czy w takim razie przytoczy pani być może jakiś przykład wkręcania?

No kiedyś zadzwoniłam do mojego kolegi, wtedy jeszcze jak były telefony, a wiedziałam, że on bierze udział w każdego rodzaju konkursach paragonów.

Bo kiedyś takie były.

I zadzwoniłam do niego, chyba mu się nagrałam, że wygrał dwie patelnie, garnek i durszlak.

I w ogóle o tym zapomniałam, to były wakacje.

On później do mnie oddzwonił, mówi: „Jezu, wiesz jaka sytuacja, wiesz, że mój paragon wygrał patelnie, tam dwie patelnie, garnek i durszlak.”

I był tak zadowolony, ja mi się zrobiło tak strasznie głupio.

No musiałam mu powiedzieć, że to ja i że nie wygrał.

Ale było mi bardzo przykro.

Moja przyjaciółka Suchora jest bardzo dobra w tym.

I on też kiedyś wkręciłam, zadzwoniłam do niej i powiedziałam, że Polsat organizuje taki mecz.

A ona podobno jest świetna na bramce.

I czy byłaby tak miła, bo to jeszcze jest ten ton, który te, te postawianie, czy byłaby tak miła i miałaby frajdę z tego, że weźmie w takim przedsięwzięciu udział.

No i ona była bardzo szokowana i to trochę trwało, zanim się zorientowała, że to ja.

W jednym z wywiadów powiedziała pani tak: „Pamiętam dokładnie, kiedy pierwszy z bardzo wielu razy płakałam w kinie.

Miałam 13 lat, a do łez doprowadziła mnie scena odganiania oswojonego wilka w Tańczącym z wilkami.

A jak to jest ze śmiechem w kinie?

Bo są na przykład osoby, które potrafią śmiać się na cały głos, a są takie, które śmieją się do wewnątrz.

Ja w ogóle nie pamiętam o tym, że mówiłam.

Tańcząc o tym filmie.

Ale widocznie powiedziałam.

Na przykład świetnie pamiętam pierwszy płacz przy książce.

I to była Chata wuja Toma.

Strasznie płakałam.

Dobrze, przepraszam, bo się zastanawiam.

Z wilkami.

I pytanie jakie jest?

A propos śmiechu właśnie w kinie.

W jaki sposób się śmieje, bo są różne rodzaje śmiechu, można śmiać się gromko, można śmiać się do siebie.

Nie, raczej ja jestem z tych głośno się śmiejących.

Czyli z takich wybuchających śmiechem głośno.

Tak, tak, tak samo w teatrze.

Śmieje się głośno.

To znaczy nie tak, że szukam tego momentu ciszy, bo są tacy widzowie, którzy czekają, żeby się tak uspokoiło.

Żeby ich śmiech mógł wystąpić.

To nie.

Ja raczej wchurzę się śmieję.

Ale głośno.

Nie śmieję się tak.

Tylko raczej się śmieję, tak się śmieję, że na zewnątrz.

Tak.

A ulubione w takim razie komedie, skoro już jesteśmy przy tematach filmowo-rozśmieszająco-rozweselających?

Ja kocham, czy leci z nami pilot.

Ale dlatego, że ja byłam wtedy jeszcze w szkole podstawowej.

I jak ja zobaczyłam w kinie, w kinie Pionier w Szczecinie ten film.

Byłyśmy z koleżankami, ja pamiętam, że bolał mnie brzuch i płakałam ze śmiechu.

Bo to pierwszy raz takie absurdalne rzeczy się pojawiły, to nie było dla nas takie.

Że nagle, prawda, jedzie kobieta na motorze, zsiada z motoru, a włosy jej dalej tak stoją, jakby wiatr już jej usztywnił na zawsze te włosy.

To to pamiętam.

No, oczywiście, że śmiałam się na Seksmisji.

Oczywiście, że pamiętam Kingsajz, jest kultowy, który bardzo mi się podobał.

Mhm.

Ale.

No nie wiem.

Może mi pan coś podpowie.

Z czego pan się śmieje?

No ja na przykład śmieję się na filmie, którego tutaj plakat sobie zawiesiliśmy, czyli Green Book.

A ja tego nie widziałam.

O, to trzeba zobaczyć, Viggo Mortensen i Mahershala Ali, Oscarowy komediodramat.

Ja przyznaję, że mam czasem takie poczucie, trochę balansujące na granicy dobrego smaku.

Ale myślę, że tutaj bracia właśnie Cukier, czyli Czy leci z nami pilot.

Na Gałąź z Leslie Nielsenem.

Też się śmiałam.

Głupi i głupszy.

To już, to już tak jest trochę, już trochę tak za bardzo, że czasami czuję się zaniepokojona.

Że może jest za grubo, bo to grubo mnie.

Czy na przykład Borat mnie nie śmieszył.

Wiem, że wszyscy się z tego śmiali.

To mnie nie śmieszyło.

Mhm.

Ale może powinnam do tego wrócić.

Bo to było dawno.

Może to był taki moment.

No, czasem tak jest, co nie, że na przykład oglądamy jakieś filmy.

Na jakimś etapie swojego życia, robią na nas wielkie wrażenie, albo nie robią, potem do nich wracamy i okazuje się, że odbiór jest zupełnie inny.

Być może z tym śmiechem też jest inaczej.

W Trójkącie na początku też się bardzo śmiałam.

Później już się przestałam śmiać.

Ale na początku też mnie to bardzo bawiło.

Tak.

Myślę, co jeszcze.

Śmieszył mnie ten film.

Tego nowozelandzkiego.

Taiki Waititiego może?

Tak.

Jojo Rabbit.

Jojo Rabbit, tam mimo pod spodem tych łez i tego poważnego tematu, to jest coś, na czym się bardzo dużo śmiałam.

I jego wcześniejszy film.

Co robimy w ukryciu?

A.

E Boy.

To było takie, jak ten ojciec, on zresztą grał tego ojca, który wychodzi z więzienia do swojego syna i tam szuka pieniędzy zakopanych.

To też pamiętam, że ten film mnie zachwycił, bo to poczucie humoru jest.

Takie, tak jak Mała Miss, to jest też coś takiego.

Że ona jest podszyta czułością do człowieka.

Chyba wtedy się śmieje najbardziej.

Bo czy ja się śmieję?

No, Flippy Flap, no nie śmieję się.

I chyba nigdy się nie śmiałam.

No to też pytanie, jakby, czy.

To kino tak się zmieniło.

Czy nas to jeszcze śmieszy?

Dokładnie, nie, czy, czy rzeczywiście taki slapstick sprzed prawie stu lat wciąż rzeczywiście jest w stanie działać na nas jako widzów.

To szkoda, że już.

Nie działa.

Bo chyba nie działa.

Chyba bardziej to już oglądamy jak takie książki od historii.

To znaczy, w sensie, że to jest.

Myślę, że z wizytą w muzeum.

Dokładnie.

Że to bardziej jest muzeum.

No tak.

Ale śmieszą mnie na przykład też filmiki Kaśki Nosowskiej na Instagramie.

Też jej to absurdalne poczucie humoru.

Ona też mnie rozśmiesza.

Ona sama twierdzi, że nie potrafi rozśmieszać życia ludzi, że nie potrafi w życiu rozśmieszać.

A uważam, że jest niezwykle zabawna.

Jeszcze a propos tego, jak zmieniają się czasy, co nas śmieszyło, a co nas teraz być może nie śmieszy.

Sporo się mówi o tym w kontekście komedii właśnie, że poprawność polityczna zabija komedię, że na przykład żarty z lat 90. można było się śmiać praktycznie ze wszystkiego.

A dzisiaj naprawdę ludzie muszą się zastanawiać a propos żartu, który opowiadają, czy być może jednak kogoś nie dotknie i nie urazi.

To jest prawda.

Dlatego, że nawet ostatnio jakieś radio miałam włączone i nagle słyszę, jak leci piosenka: „Prawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze.”

I myślę sobie: „Co to jest właściwie dzisiaj za dziaderskie gadanie?”

Kiedy my teraz walczymy o to, żeby chłopcy mieli prawo do tego, że mogą płakać, mogą być smutni, wcale nie muszą być dzielni.

I i jest taka zmiana, no taka, no wielka zmiana świata.

I tak samo jak kiedyś śmieszyły ludzi żarty o o osobach homoseksualnych.

A teraz, no, no to jest żenujące.

Więc to się zmienia.

Rzeczywiście.

Ten żart też.

Bo jak się obejrzy pewnie, no nie wiem, co mi zrobisz, jak mnie złapiesz, to było ta pani przychodzi w tym kożuchu i w nim wychodzi.

W tej, ta scena.

No to też ten nagle ten turecki handlarz kożuchami.

No to też nagle się wydaje, że to jest takie nadużycie, prawda?

Czy różne dowcipy z powodu, jak nie wiem, z właśnie jakiejś mniejszości narodowych, czy.

No to teraz nas to już nie bawi.

I dobrze.

Jak najbardziej.

Jeszcze a propos komików, wspomniała pani o Jimie Carreyu.

Też jest jakiś taki bardzo popularny, być może stereotyp, być może nie, komika z depresją, człowieka, który jest w stanie rozśmieszać rzeczywiście wszystkich dookoła.

A w środku absolutnie cierpi, Robin Williams też był, myślę, taką postacią.

John Belushi, który u szczytu kariery przedawkował narkotyki, prawdopodobnie zażywał je.

Oni wszyscy.

Tak.

Depresji.

Właśnie, czy ma pani takie poczucie, że spotyka czasem osoby, które rzeczywiście potrafią rozśmieszać.

Wszystkich dookoła i są duszą towarzystwa, a a potem się okazuje, że.

Że może niekoniecznie.

W środku.

Mi się wydaje, że to jest jakoś połączone.

W gruncie rzeczy.

To znaczy, że jak ten człowiek nagle tak wybiega i tak jest wodzirejem i wszyscy się śmieją.

I on tak się spala i oddaje naprawdę mnóstwo dobrej energii ludziom, to z reguły jest podejrzenie.

Że może tej dobrej energii nie potrafi sam sobie dać, że że tam w środku jest taka duża.

Jakiejś schowanie też często ludzie inni, którzy są introwertyczni.

Nagle tak wybuchają, są takie napady śmiałości.

Nagle tu występy.

A tam w środku jest jakaś taka wymagająca czułości istota.

Myślę, że to jest powiązane.

Że, że to często są ludzie ze smutku się wygłupiają.

Bo chcą, żeby ten świat był weselszy i jeżeli nawet sobie samemu tego nie potrafią dać.

To dają to innym.

No, często tak chyba w ogóle jest z artystami, że są to ludzie, którzy są w stanie dawać piękno dla całego świata.

A w środku.

Niech pan zauważy, że rzadko kiedy sztuka powstaje z radości.

No jest taki też powiedzenie, że na przykład artysta, najlepszy artysta to jest biedny i smutny artysta.

Bo wtedy tak, jest w stanie dać najwięcej.

Ale rzeczywiście najwięcej ludzie jednak kreują wtedy, kiedy cierpią.

No tak jest.

Nawet te komedie, czy ta, te wesołe te filmy, to też są po to, żeby pomóc ludziom.

Jakoś inaczej spojrzeć na świat, weselej.

To chyba jest już powiązane.

Więc.

Raczej powiedziałabym, że tak, że gdybyśmy prześledzili, jestem ciekawa, bo pewnie są takie badania.

Komików tych największych, to myślę, że tam ta nostalgia, melancholia i refleksyjność się czai.

Pod tą skorupką.

A w takim razie jakim pani jest aktualnie nastroju?

Ja w ogóle jestem teraz bardzo dobrej.

Bardzo dobrym.

Jest wiosna.

Są piękne kolory.

Mam taki dobry humor i luz, skończyłam.

Mam troszeczkę taką wizję, że mam trochę wolnego, a jednocześnie nie do końca.

Bo ja bardzo kocham moją pracę, więc wiem, że za chwilę ruszę.

W moje kolejne wyzwania i z tego jestem też zadowolona.

Więc nie mogę narzekać.

Ale też wiem, że były takie momenty, kiedy byłam smutna i też wiem, że trzeba to przepracować.

I że nie ma tej radości bez smutku.

No, no tak jest.

No nie da się, nie da się cały czas cieszyć.

No, jakbyśmy się cały czas cieszyli, to to by przestało być radością.

To tak, jakbyśmy jedli cały czas, nie wiem, lody waniliowe, albo na przykład.

O, Jezu, to już naprawdę, już byśmy nie lubili tego.

I powiedzieli: „O nie, znowu, znowu.”

Więc, no, musi być równowaga, myślę.

No dobrze, to w takim razie na koniec jeszcze chciałem podpytać panią o jedną rzecz.

Ponieważ w wywiadzie z listopada 2022 powiedziała pani, że na ma plany zawodowe do marca 2024.

Więc jak aktualnie wygląda grafik zawodowy, czy już się posunął do przodu, 2027 na przykład?

Nie.

Nie, na razie chyba jest czerwiec 2024.

W tym mam zaplanowaną jedną premierę teatralną.

Nie wiem, czy mogę mówić, czy nie mogę mówić, co mam.

Ale mam to.

Mam zaplanowane dwa debiuty filmowe.

Dwa, czy.

Mam zaplanowane prawdopodobnie film z Jankiem Matuszyńskim.

Mam zaplanowany film z Wojtkiem Smarzowskim.

To są na razie plany, co z tego wyjdzie, bo te filmy są teraz takie czasy, że często przesuwają się w czasie.

Ale mój kalendarz już jest w miarę już tak zrobiony.

Tak, tak.

To na rok już jestem zajęta.

Ale bardzo się z tego cieszę.

I i bardzo się cieszę z tych spotkań i też bardzo się cieszę z tych, że będą te dwa debiuty.

Bo jestem bardzo ciekawa.

To są akurat kobiety reżyserki.

Wiem, jak ciężko im i jak muszą walczyć o to, żeby ten debiut zrealizować, bo to nie jest proste u nas w naszym kraju.

Nie wiem, może wszędzie tak jest na świecie.

I bardzo jestem ciekawa ich języka filmowego i i tego, o czym oni chcą opowiadać w swoich filmach.

Ciekawe dziewczyny bardzo.

Ciekawość to jest chyba w ogóle kluczowa cecha u aktora.

Żeby ciągle jakby być nienasyconym.

Tak, plus zmysł obserwacji.

To znaczy, żeby nie, no ale to się wiąże z ciekawością.

Czyli jak się idzie ulicą, żeby jednak oglądać, co się dookoła dzieje.

W takim razie oglądajcie naszą rozmowę z Agatą Kuleszą.

Bądźcie ciekawi świata.

Pozdrawiam wszystkich.

I uśmiechajcie się.

Tak.

Miejcie dobry humor.

Dzięki.

Dziękuję bardzo.